Vænti einskis. Óttast ekkert. Frjáls.

Kveðja

2006-12-18T02:37:00.000-08:00

Ég bjóst varla við því eftir aðgerðarleysi síðustu vikna hér á blogginu að Life myndi útnefna mig sem mann ársins. En stundum er betra að þegja ef maður hefur ekkert að segja. Þegar ég stofnaði þessa bloggsíðu ákvað ég að skrifa ekkert persónulegt um sjálfan mig eða mína nánustu og hef staðið við þá ákvörðun.

Í staðinn hef ég skrifað um menningu, pólitík og málefni líðandi stundar. Svo kemur sú stund að maður nennir þessu ekki lengur. Mér sýnist stefna í stofnanavæðingu bloggsins. Framsóknarmenn fá borgað fyrir að halda úti "sjálfstæðum" fréttasíðum, mogginn og vísir bítast um bloggara. Þetta er kreisí heimur.

Síðan mun auðvitað standa óhreyfð. Hún er svosem ágætis minnisvarði um síðasta ár. Úr blaðamennskunni í hellulagnir, þaðan á NFS og síðan í Listaháskóla Íslands. Sannkölluð rússíbanareið. Svo er mér minnisstæt þegar ég hætti að reykja og bloggaði um það. Lesendum til fróðleiks heldur bindindið. Sígaretturnar eignuðust harðsnúinn andstæðing. Svo hef ég gagnrýnt bíómyndir, skrifað lof um Poseidon en kunni ekki að meta Borat.

Svona er lífið. Ég þakka öllum sem lesið hafa síðuna (þér sérstaklega Karen). Gleðileg jól.

Símon Birgisson

Álverið

2006-11-20T04:37:00.000-08:00

Fjölmennur fundur um álverið í Straumsvík var haldinn í Hafnarfirði í gær. Ungir Jafnaðarmenn stóðu að fundinum. Pabbi fór fyrir mína hönd. Sagði niðurstöðuna einfalda.

Peningar.

Hann sagði Hrannar Pétursson hafa lofað bæjarbúum átta hundruð milljónum í stað þeirra sjötíu milljóna sem álverið færir bænum í dag. Ný skattalög gerðu það að verkum.

Með átta hundruð milljónum væri hægt að byggja leikskóla og auka þjónustu. Lúðvík kom með sömu gömlu tugguna. Bæjarbúar fá að kjósa um stækkunina.

Samt kom fram á fundinum að það verður ekki beint kosið um stækkunina. Atkvæðaseðillinn verður ekki: Viltu stækkun eða ekki. Í staðinn verður kosið um ákveðnar skipulagsbreytingar.

Og svo er óljóst hve stór hluti bæjarbúa þarf að hafna þessum skipulagsbreytingum til að þær taki gildi. Sextíu-fjörutíu eða jafnvel meira? Svör óskast.

Flúinn

2006-11-19T11:00:00.000-08:00

Valdimar Leó er orðinn óháður og ætlar að fylgja sannfæringu sinni. Hann var samt ekki sannfærandi í Silfri Egils. Talaði frekar eins og lobbyisti fyrir íþróttafélögin en pólitíkus.

Stjórnmálamenn þurfa að hafa framtíðarsýn. Það er ekki nóg að vilja bara gera lögbrjóta úr þeim sem leggja í fötluð stæði. Ekki að það sé slæmt mál. Það vinnur bara ekki heilt prófkjör.

Mosfellingurinn Valdimar mun trúlega halda áfram að vera ósýnilegur þingmaður hvort sem hann er óháður eða í stórum flokki. Ein af niðurstöðum prófkjörana var að ósýnilegum þingmönnum var refsað.

Önnur niðurstaða var sú að Samfylkingin hræðist endurnýjun. Þingmenn ríghalda í áframhaldandi minnihlutasetu. Þeir tíma ekki að henda margra ára setu í minnihlutanum burt ef Samfylkingin kæmist í meirihluta.

Valdimar Leó þorði að taka sína ákvörðun því hann er þegar orðinn atvinnulaus.

Örn í lífsháska

2006-11-17T05:49:00.000-08:00

Heyrði skelfilega frétt í hádeginu á Rúv. Fuglaflensa hefur hreiðrað um sig í Húsdýragarðinum og búist er við að farga þurfi um 60 fuglum. Sem betur fer mun flensan ekki vera hættuleg mönnum.

Þegar ég heyrði þessa frétt var mér hugsað til annarrar fréttar sem við fjölluðum ítarlega um á NFS í sumar. Ung stúlka, Sigurbjörg S. Pétursdóttir á Grundarfirði bjargaði erni úr lífsháska.

Örninn var grútarblautur og vantaði á hann stélfjaðrirnar. Því gat hann ekki hafið sig til flugs og var að drukkna þegar Sigurbjörg kom honum til hjálpar. Seinna gaf unga stúlkan erninum nafnið Sigurörn.

Miðað við hádegisfréttirnar á Rúv virðist komið að leiðarlokum hjá þessari mikilfenglegu skepnu. Sjálfur fór ég einu sinni í heimsókn til arnarins og var fullur lotningar.

Enda nánast alnafnar; nafn mitt - Símon Örn.

Upplestur og Ísafold

2006-11-14T08:28:00.000-08:00

Sat á kaffihúsi og las Ísafold - tímarit Reynis Traustasonar. Komst að því að um frábært blað er að ræða. Fjölbreyttar greinar um allt frá harmi hins daglega lífs til stríðsástands í stjórnmálum að ógleymdum játningum fegurðardrottningar.

Ein áhugaverðasta greinin í tímaritinu er um Íslending, Hauk, sem býr í smábænum Kuummiut á austur-strönd Grænlands. Þessi bær er mér sérstaklega hugleikinn en þangað hef ég tvisvar komið í skáklandnámi Hróksins.

Haukur segir frá erfiðum árum ævi sinnar, sonarmissi, láti eiginkonu sinnar og lífi einstæðs föðurs innan um borgarísjakana í landinu græna. Ekki spillir fyrir að sjálfur ritstjóri Ísafoldar heldur um pennan.

Við lestur viðtalsins rann upp fyrir mér hve heitt ég sakna Grænlands. Nú eru félagar mínir í Hróknum í vikuferð um þetta harðbýla svæði. Skákin er örugglega eitt það besta sem komið hefur fyrir landið síðustu ár.

Blogg leiðangursins er http://www.godurgranni.blog.is.

Sjálfur hef ég skrifað smásögu sem fjallar um lífsbaráttu Íslendings í smábænum Kuummiut. Brot úr sögunni las ég upp á Selfossi í síðustu viku á upplestri á nýopnuðu kaffihúsi Bjarna Harðarsonar.

Í lok lestursins kölluðu nokkrar eldri konur: "En hvernig endar sagan?" Betri gagnrýni er vart hægt að fá.

Borat

2006-11-13T02:51:00.000-08:00

Ég sá bíómyndina um Borat í gær. Fór á tíu sýningu í Laugarásbíó. Það var nánast fullur salur. Enda Íslendingar að verða bíósjúk þjóð. Fullt hús á Mýrina og Borat. Það er alminnilegt.

Varð reyndar fyrir nokkrum vonbrigðum með myndina. Fannst þetta svolítið mikill einkahúmor. Eitthvað sem nördarnir á Utupe elska en almenningur skilur kannski lítið í. Held þetta sé meira svona DVD mynd en bíó.

Myndir í bíó þurfa nefnilega að líta alminnilega út. Ég sá Poseidon á DVD um daginn og dauðsá eftir því að hafa ekki farið á hana í bíó. Þar var alvöru sviðsmynd og tæknibrellur, spenna og hasar.

Svo sá ég The Departed í síðustu viku. Hún er frábær. Nýtur sín vel í stóra salnum í Háskólabíó.

En því miður get ég ekki mælt með Borat. Hún er bæði illa gerð, illa tekin og ákveðinn amatör bragur yfir klippingunni. Svo er þetta eins og með annan einkahúmor. Maður hlær kannski fyrsta hálftíman en svo hættir þetta að vera fyndið.

Ekki nógu gott

2006-11-12T06:22:00.000-08:00

Úrslit prófkjörsins í Reykjavík eru ekki ánægjuleg fyrir Samfylkinguna. Þriðjungur flokksmanna lýsa yfir óánægju með formann flokksins, Ingibjörgu Sólrúnu, og endurnýjun á listanum er nánast engin.

Eini nýji leikmaðurinn í "þingmannaliðinu" er reynsluboltinn úr borginni Steinunn Valdís, sem fékk á sínum tíma viðurnefnið - alþýðlegi borgarstjórinn.

Ég fór á kosningavökuna hjá Samfylkingunni í gær. Hún var haldinn á nýjum skemmtistað í eigu Kormáks og Skjaldar. Stemningin var í takt við úrkomu prófkjörsins. Frekar döpur.

Ótvíræður sigurvegari var þó Össur Skarphéðinsson. Fékk frábæra kosningu og mætti síðastur þingmanna á vökuna - Eins og sönnum sigurvegara sæmir.

Ég veit ekki með Samfylkinguna. Oft er besta viðmiðið á árangur manna hvernig þeim hefur gengið áður. Sá sem einu sinni sefur sig út úr vinnu er líklegur til að gera það aftur.

Af hverju ætti því sama liði að takast að fella endurnýjaðan Sjálfstæðisflokks undir stjórn Geirs H. Haarde?

Ég segi eins og ágætur bloggari, þegar stórt er spurt...

Áfram Össur!

2006-11-10T05:44:00.000-08:00

Það er búið að vera líf og fjör í pólitíkinni síðustu vikur. Prófkjör eftir prófkjör eftir prófkjör. Á morgun ráða Reykvíkingar örlögum fjölmargra þingmanna Samfylkingarinnar. Það er alltaf erfitt að tapa.

Persónulega vona ég að Össur Skarphéðinsson nái góðri kosningu. Hann er einn af þeim mönnum sem eflist við hverja raun. Hefur komið tvöfalt öflugri til baka eftir tapið í formannsslagnum.

Heimasíða Össurar, www.ossur.hexia.net, er ein sú skemmtilegasta í íslenskum bloggheimum.

Í dimmari dal gengur Ágúst Ólafur varaformaður sem þarf að auglýsa það sérstaklega að hann sé varaformaður. Það kann varla góðri lukku að stýra. Varla þarf Steingrímur J. að minna flokksmenn Vinstri Grænna á stöðu sína.

Ágúst Ólafur ætti líka kannski að sleppa því að minnast á varaformannsembættið. Hann komst til valda á umdeildan hátt með aðstoð smalans Andrésar Jónssonar. Andrés hefur tekið út sína refsingu, hreppti átjánda sætið í prófkjöri til borgarinnar.

Nú er spurning hvort flokksmenn sýni Ágústi refsivöndinn.

Gekk ut

2006-11-07T01:25:00.000-08:00

Björgvin G. Sigurðsson vinnur glæsilegan sigur í Suðurkjördæmi Samfylkingarinnar. Líka Róbert Marshall sem háði að mínu mati öfluga og heiðarlega kosningabaráttu, fór kjördæmið á enda og talaði við þúsundir manns.

Sá sem mestu tapar er Lúðvík Bergvinsson. Mér skilst reyndar að hann hafi gengið út eftir að 4000 atkvæði voru talin með þeim orðum að hann myndi ekki taka við öðru sætinu. Eitthvað hlýtur útganga hans og yfirlýsing að hafa farið framhjá fjölmiðlum.

Reyndar eiga menn aldrei að gefa út yfirlýsingar á ögurstundu. Stundum líta hlutirnir öðruvísi út í morgunsárið. Ég vona allavega að Lúðvík taki slaginn. Öflugri þingmenn eru vandfundnir.

Í Hafnarfirði sigraði hins vegar. Hafnarfjörður. Nú eigum við leiðtoga sem stefnir á ráðherraembætti. Gunnar Svavarsson er góður maður, dugnaðarforkur og hugmyndasmiður. Slíkir menn eru líka vandfundir.

Það sem hann kannski vantar er að skilgreina sig sem stjórnmálamenn. Átta sig á fyrir hvað hann vill standa. Varla umhverfismál, með álverið á bakinu, en eitthvað þarf hann að gera að sínu.

Minn maður Tryggvi Harðarson náði ekki takmarki sínu. Þannig er pólitík. Win some, lose some.

Stormur í aðsigi

2006-11-04T06:08:00.000-08:00

Veðurstofan spáir stormi. Á sjálfan prófkjörsdaginn hérna í Kraganum. Kannski er það til marks um stormasamt prófkjör þar sem hart hefur verið barist um hvert einasta sæti.

Ég vona að minn maður Tryggvi Harðarson nái góðu kjöri í þriðja sætið.

Um Dr. Mister

2006-10-27T06:37:00.000-07:00

Mikið hefur verið skrifað, í leiðurum blaða og pistlum, um viðtalið í Sirkusblaðinu við rokkstjörnuna Ívar Örn Kolbeinsson. Móðir Ívars hóf stórsókn gegn fjölmiðlum sem hún taldi orðrétt halda Ívari í dópneyslu. Það eru stór orð.

Ég ætla svosem ekki að taka afstöðu í þessum fjölskylduharmleik. Kastljósið í byrjun vikunnar minnti mann á Ophru eða Dr. Phil. Sem kannski er bara gott. Enda tveir frábærir þættir á ferð. Mig langar samt til að segja nokkra hluti.

Ákveðinn tvískinnungur liggur í orðræðunnu um hvort tala megi við "veikt" fólk eða ekki. Mamma Ívars hélt því fram að Ívar væri veikur og þess vegna væru blaðamennirnir að upphefju sjálfa sig og notfæra sér hann til að auka hróður blaðsins.

Ég held að mörkin milli heilbrigðis og veikinda séu mjög óskýr. Hver er þannig sér al-heilbrigður. Og hver á að dæma um það. Hefur einhver svipt Ívar sjálfræðinu? Eða málfrelsinu ef því er að skipta.

Í fjölmiðlum er nefnilega alltaf í lagi að tala við fólk í neyslu ef myndin af því er blörruð eða bara neðri hluti líkamans sýndur. Í Kompási heyrir maður hryllingssögu eftir hryllingsögu og sér svo 14 ára unglinga reykja hass eða sprauta sig.

En það er í lagi því andlit og nafn er ekki birt.

Þegar rætt er við mann í neyslu. Sem er einnig landsþekkt rokkstjarna. Á launum frá útgáfufyrirtæki. Fyrirmynd ungmenna sem hafa alist upp við mottó 50cent - get rich or die trying - er viðtal tabú.

Að mínu mati er verra að gefa dópistum færi til að auglýsa neyslu sína undir nafnleynd. Besta forvörnin hlýtur ávallt að vera að sýna hlutina eins og þeir eru.

Viðtalið við Ívar er einmitt dæmi um þetta. Hefði verið rætt við hann undir nafnleynd og blörraðri mynd í Kompás held ég að umræðan hefði aldrei farið af stað. En viðtalið við Ívar hreyfði við fólki. Það vakti það til umhugsunar og dró vandamálið fram í dagsljósið.

Þannig tel ég ekkert gagnrýnisvert við framgöngu Kastljóssins. Þar var fjallað um málið af virðingu og fagmennsku. Enda Brynja Þorgeirsdóttir enginn nýgræðingur í bransanum.

Það sem stendur kannski eftir hjá mér, eins og Sigmar Guðmundsson skrifar um á heimasíðu sinni, er að ég hafi mátt vera gagnrýnni á Ívar í viðtalinu "í stað þess að segja hann illa góðan á því."

Þessu svara ég þannig að ég tel ekki hlutverk blaðamanns að gagnrýna þá sem hann hefur í viðtali þó hann sé á móti því sem viðmælandinn gerir. Það er heldur ekki hlutverk blaðamannsins að upphefja viðmælandann eða hrósa honum.

Orðalagið "illa góður á því" kemur af því að Ívar sagði að eftir langt dóprúss hefðu þeir spilað á tónleikum Forma - illa góðir á því. Ég ákvað því að leika með mér orðalagið og hóf næstu málgrein á:

Sjálfur er Ívar illa góður á því - sem kannski mætti lesa milli línanna - ekki góður á því. En er kannski bara misheppnaður orðaleikur...

Þetta mál er þó blessunarlega um garð gengið. Það minnir mig á raun á orð lögreglumanns sem mætti í Kastljósið fyrir margt löngu. Umræðuefnið var umfjöllun ákveðinna fjölmiðla í tilteknu glæpamáli.

Í lok viðtalsins sagði lögreglumaðurinn setningu sem hefur síðan setið mér föst í minni. "Oft leiðir neikvæð umræða af sér jákvæða niðurstöðu."

Lokaspurning Brynju við Ívar var hvort hann væri hættur að dópa.

Svarið var já.

Köttur útí Mýri

2006-10-26T05:16:00.000-07:00

Ég veit ekki hvort ég ætti að hætta mér inn á þetta sprengjusvæði. En er ég eini Íslendingurinn sem fannst Mýrin ekkert meira en miðlungsmynd? Mér sýnist á viðbrögðum almennings og gagnrýnenda að óskarinn sé þegar orðinn okkar.

Í fyrsta lagi er Mýrin ekki spennandi. Þeim sem fannst myndin spennandi mega gjarnan segja af hverju í kommentakerfinu hér að neðan. Í öðru lagi er er hún allt of hæg og allt of dramatísk. Tónlistin þunglyndisleg og persónurnar alltaf á svipinn eins og þær séu með slæmt keis af hægðatregðu.

Versta er þó skortur á góðu plotti. Það er nánast ljóst frá fyrstu mínútu hver morðinginn er. Sá sem varð hissa þegar kom í ljós að Atli Rafn var morðinginn mega gjörosvovel að kommenta hér að neðan.

Aldrei var gerð tilraun, eins og yfirleitt er gert í glæpamyndum, að ýja að því að einhver annar en eina fræga aukapersónan gæti hafa framið morðið. Myndin er jafn fyrirsjáanleg og hún er hæg.

Nú er ég ekki að segja að mér hafi dauðleiðst í bíó. Það er alltaf gaman að fara á íslenska mynd. Sjá Erlend fá sér sviðakjamma á BSÍ og taka rúntinn upp á Litla Hraun. Myndin er sem betur fer trúverðug og maður kaupir glæpinn, umgjörðina, Ísland.

En ég veit ekki hvort það hafi verið hrós þegar gagnrýnandi Fréttablaðsins sagði að Ingvar E. gerði Erlend að sínum. Hann er svo daufdumbungslegur í þessari mynd, svo húmorslaus og leiðinlegur, eitilharður, andlitið eins og meitlað í stein að ég næstum því vorkenndi sviðakjömmunum að verða fórnarlamb þessa harðhausar.

Kannski er það bara ég en mér fannst Erlendur í bókunum alltaf vera svona venjulegur miðaldra kall.

Þrátt fyrir allt er Mýrin að slá í gegn. Ævintýrið ekki enn úti. En ég má hundur heita ef útlendingar kaupi þennan séríslenska kokteil. Takiði nefnilega eftir einu. Flestir sem maður talar við mæra ekki myndina heldur verja hana.

Það hlýtur að segja ýmislegt.

Unglingavandamál

2006-10-11T01:38:00.000-07:00

Ég er fluttur á Framnesveginn. Frábær staður í vesturbænum á æskuslóðum föðurfjölskyldu minnar. Það jafnast ekkert á við kaldan norðurgarrann í morgunsárið. Návistin við hafið líkar mér vel.

Það eru líka kynlegir kvistir í hverfinu. Hitti gamla konu í gær sem týndi rusl af miklum móð upp af götunni og blótaði unglingum. Ég horfði á Caramel bréfið sem ég hafði hent á gangstéttina kvöldið áður en tók svo undir með henni.

"Þetta er nú meira unglingavandamálið hérna í hverfinu," sagði ég.

Fyrir utan gömlu konuna hef ég aðallega hitt ketti. Bakgarðurinn minn er fullur af villiköttum sem mæna á mann og væla ámótlega í þeim tilgangi að maður gefi þeim að borða eða hleypi inn í hlýjuna.

Ákvað um daginn að sprella aðeins í einum kettinum. Hljóp öskrandi á eftir honum. Brá í brún þegar nágranni minn í næsta húsi kom öskrandi hús og skipaði mér að láta köttinn í friði. Tók útskýringar mínar um sprell lítt trúanlegar.

Eftir að mér tókst að stama út úr mér afsökunarbeiðni hló hann þó og bauð mig velkominn í hverfið. Sagði: svona er vesturbærinn.

Bloggið dautt

2006-10-05T12:33:00.000-07:00

... ekki frekar en ljóðið. Síðustu vikur hafa einfaldlega verið erfiðar. Flutningar, skóli, vinna. Breytingar. Nú fer þó vonandi að hægjast um. Er kominn með íbúð á Framnesvegi í gömlu húsi sem lekur. Heimurinn batnandi fer.

Annars veit ég ekki alveg hvað ég ætla að gera við þessa síðu. Þegar ég stofnaði hana setti ég mér ákveðna reglu. Að skrifa aldrei neitt persónulegt um mig sjálfan eða vini mína. Hef örugglega brotið þá reglu margoft, jafnvel í þessum pistli, en hef samt reynt að halda mig á línunni.

Ég mun þó halda áfram að henda efni hingað inn. Er byrjaður að vinna á Sirkús blaðinu og er með pistla þar. Svo er aldrei að vita nema maður deili með lesendum skemmtilegum sögum úr Listháskólanum. Það er nóg vinna að vera artý fartí.

Annars mæli ég með síðu Vals Grettissonar vinar míns. www.grettisson.blogspot.com Hann er orðinn einn ötulasti bloggari sem ég þekki. Og vílar ekki fyrir sér að segja samfélaginu til syndanna.

Minningargrein

2006-09-04T04:15:00.000-07:00

Á föstudaginn hringdi mamma í mig og sagði mér að Jón Þorleifsson væri dáinn. Þessi grein birtist í Morgunblaðinu í dag:

--

Ég gleymi því aldrei þegar svartur leigubíll birtist fyrir utan húsið okkar á Urðarstígnum og út steig Jón Þorleifsson með glænýja Apple-tölvu með sjónvarpskorti í kassa. Þetta var fyrir um tíu árum í fermingu bróður míns sem ætíð minnist þess með blik í augum að fátækasti maðurinn í veislunni gaf honum stærstu gjöfina.

Þetta litla atvik segir margt um þá mannkosti sem Jón hafði til að bera.

Hann hafði stórt hjarta og ríka réttlætiskennd. Að þekkja hann var í sjálfu sér gjöf sem við bræðurnir fengum að njóta. Hann var okkur í senn afi og vinur.

Minnisstæðust eru ævintýrin sem Jón sagði okkur fyrir svefninn. Hann las aldrei úr bók heldur lék fyrir okkur sögurnar svo þær öðluðust líf.

Gýpa, sem át grautinn úr askinum sínum og askinn með, Munchausen og Skraddarinn, sem sló sjö flugur í einu höggi, voru góðvinir okkar bræðranna.

Jón var í augum barns maður ævintýra. Sumt skildi maður ekki. Eins og þegar hann sagðist aldrei hafa gengið í skóla. Samt vissi hann svo margt. Var hafsjór af fróðleik. Seinna las ég bókina hans Grafskrift hins gleymda og áttaði mig á að æska Jóns hafði ekki verið dans á rósum.

Heimsóknir á heimili Jóns á Laugaveginum eru mér einnig minnisstæðar.Þar sá ég fyrst byltingarleiðtogana Lenín, Stalín og Maó þar sem þeir horfðu íbyggnir yfir stofuna við hlið Marx og Engels uppi á vegg.

Þegar ég komst á unglingsárin og vildi gera byltingu eins og unglinga er siður fékk ég Jón til að skrifa pistla í tímarit sem ég og vinur minn gáfum út. Menn ráku upp stór augu þegar róttækustu greinarnar í tímaritinu, sem við kölluðum MÍR, voru eftir mann á níræðisaldri.

Þegar ég hóf vinnu á endurreistu DV þar sem saumað var að glæpamönnum talaði Jón um okkur með stolti og sagði þessa glæpamenn ekki eiga neitt gott skilið.

Eftir því sem árin liðu skildi maður að Jón háði ævilanga baráttu við innri mótsagnir í sjálfum sér. Ósjaldan talaði hann æstur um löngu dána verkalýðsleiðtoga sem höfðu svikið málstaðinn, byltinguna. Á endanum voru óvinir hans löngu látnir en Jón hélt baráttunni áfram.

Jón Þorleifsson kenndi mér margt. Hann kenndi mér að gefast aldrei upp.

Þegar hann var áttræður í ferð á Ítaliu í sandölunum sínum var hann einn þriggja úr stórum hóp sem náðu tindi eldfjallsins Vesúvíusar og hann hélt áfram að skrifa bækur þar til sjónin brást honum þrátt fyrir að fá aldrei viðurkenningu fyrir verk sín. Enda voru bækurnar í hans huga leið til að réttlæta tilvist sína og gera upp lífið.

Ég minnist þín með söknuði.

Símon Örn Birgisson

Hvað ertað gera?

2006-08-28T11:25:00.000-07:00

Líf ungs fólks snýst í hnotskurn um að geta svarað spurningunni: Og hvað ert þú að gera? með stolti.

Akkúrat núna er ég nemandi í Listaháskóla Íslands, í leiklistardeild, fræði og framkvæmd. Og líkar það vel.

Sumarið á NFS var samt frábært. Góð reynsla af öðruvísi miðli og gaman að vinna með hæfileikaríku fólki.

Ég held að NFS muni sanna sig í vetur þegar kosningar nálgast og flokksþing hefjast. Pólitík er klárlega sterkasti liður NFS.

Svo varð ég 22 ára gamall á fimmtudaginn. Hélt upp á afmælið með pompi og prakt á föstudagskvöld með ljóðadagskrá á Urðarstígnum.

Held að enginn hafi verið svikinn af þeirri skemmtun.

Stór helgi framundan

2006-08-17T12:34:00.000-07:00

Hápunktur menningarnætur verður flokksþing Framsóknarflokksins. Það stefnir í alvöru orrustu. Stríðandi fylkingar vígbúast af kappi. Í kvöld mátti svo sjá anga þessa stríðs á NFS. Siv mætti en Jón ekki.

Kalt stríð á suðupunkti.

Afleiðingin af fjarveru Jóns var svo greinileg í Kastljósi síðar um kvöldið. Siv fór á kostum. Var öryggið uppmálað og setti meira að segja í við Kristján spyril sem varð hálf orðlaus á köflum.

Jón var hann sjálfur. Ískaldur fræðimaður. Hélt langa ræðu um hvað framsóknarflokkurinn væri. Prufukeyrði meira að segja nýtt orð. Þjóðhyggja.

Það er stefna Jóns.

Ég missti það út úr mér í Pressu þætti fyrir nokkuð mörgum vikum að vandamál Jóns Sigurðssonar væri hrokinn. Á heimasíðu sinni spáir Össur Skarphéðinsson Jóni og Jónínu sigri. Kannski er það rétt hjá Össurri.

Kannski er þjóðin ekki tilbúin að fylkja sér bak við guðlegu veru.

Sjálfur er ég aðdáandi Sivjar. Eitt fyrsta viðtalið sem ég tók í blaðamennsku var við hana. Það er meira að segja mynd af mér á heimasíðu hennar. Ennþá í menntaskólajakkanum með bindi og hárið upp í loftið.

Nítján ára og ekki orðinn löggildur götublaðamaður.

Mér líkaði vel við Siv og geri það ennþá. Hún er heil manneskja sem hefur kynnst bæði sigrum og ósigrum. Á meðan hefur Jón siglt lygnan sjó í fílabeinsturni Seðlabankans. Þegar hann kemur í pólitík er það vegna þess að leitað er til hans.

Og í Kastljósi var hann spurður hvort hann ætli að bjóða sig fram til þings.

"Ef það verður farið fram á það við mig," var svar Jóns. Maður á hans stalli þarf að láta leita til sín. Siv tekur hins vegar slaginn að eigin frumkvæði.

Það finnst mér skipta miklu máli.

Hýrprýði

2006-08-12T03:04:00.000-07:00

Ég fór á Prikið fimmtudagskvöld. Hitti nokkra kollega mína úr blaðamannabransanum og ræddum málið og drukkum öl. Það voru fáir inn á staðnum. Kannski tuttugu manns. En samt var dansgólfið fullt. Þegar Páll Óskar hljómaði í græjunum stukku stelpurnar upp á barborðið og dönsuðu við dynjandi lófatak.

Í gær tók ég lífinu með ró. Enda að vinna frameftir. Leigði mér mynd sem mig hefur langað að sjá í talsverðan tíma. Veðurmaðurinn með Nicholas Cage. Myndin kom mér á óvart. Hún er fyndin, dramatísk og kennir manni margt um lífið og mann sjálfan.

Í kvöld ætla ég á tónleika með manni sem heitir Morrisey. Ég keypti mér miðann þar sem nafn söngvarans er óhugnalega líkt nafni Jim Morrissons. Sem er minn uppáhalds tónlistarmaður fyrr og síðar. Í rauðu ferósunni er ekkert spilað nema The Doors.

Svo skilst mér að hommar og lesbíur marsi niður laugaveginn í dag. Helgi Seljan, vinur minn og vinnufélagi á NFS, þýddi Gay Pride á snilldarlegan hátt í Íslandi um dag í vikunni. Hýrprýði er nýja nafn hátíðarinnar enda engin ástæða til að nota ensku þegar hið ilhýra er í boði.

Vér mótmælum...

2006-08-09T09:32:00.000-07:00

Skrýtið hvernig tíu útlendingar í tjaldbúðum við Kárahnjúka hafa náð að setja allt á annan endann. Aðgerðir lögreglunnar eru hjákátlegar. Óskar Bjartmarz gat ekki einusinni tekið alminnilega á myndatökumanni Rúv -- en baðst samt afsökunar á óþarfa hörku.

Að mínu mati á ekki að hleypa þessum atvinnumótmælendum inn í landið. Þetta er fólk sem gerir ekkert annað en að flakka á milli G8 ráðstefna og mótmæla alheimsvæðingunni. Þetta fólk skilur ekki Ísland.

Ég er annars ekki frá því að útlensku mótmælendurnir séu allir með sama stílista. Eða stundi sömu hárgreiðslustofu. Maður þarf greinilega að vera klæddur eins og róni og með dredd lokka til að telja alvöru mótmælandi.

Það má samt ekki gleyma þessum tveimur Íslendingum. Á einhvern hátt er sorglegt að sjá þennan Ólaf Pál gefa fokk merki og láta öllum illum látum með óþroskaðar bandarískar grænmetisætur sér við hlið.

---

Frétt Verslunarmannahelgarinnar var dópið. Yfir hundrað dópmál eiga að hafa komið upp víðsvegar um landið. Á Akureyri eiga um 70 dópmál að hafa komið upp.

Enginn virðist þó spyrja hve mikið magn var gert upptækt. Það er nú varla stórmál þó ein jóna sé tekin af unglingi í bænum. Það er samt flokkað sem dópmál. Kannski voru bara 70 jónur gerðar upptækar á Akureyri.

Það er varla stórmál?

---

Mín Verslunarmannahelgi var frábær. Vorum keyrðir upp í Landmannalaugar á fimmtudagskvöld og lögðum af stað niðrí Þórsmörk um hádegi á föstudeginum.

Gengum að Álftavatni fyrsta daginn, niður í Emstrur á degi tvö og svo í Þórsmörk á sunnudeginum. Þar beið okkar rauðvínsflaska og steik. Góður endir á góðri ferð.

Lærdómur ferðarinnar var sá að maður er aldrei of vel útbúinn. Ég þakkaði guði fyrir hlífðarfötin og jöklatjaldið þrátt fyrir hásumar á Íslandi.

Á fjöll

2006-08-03T08:33:00.000-07:00

Það er ákveðið. Ég og Valur Grettisson munum ganga Laugaveginn nú um helgina. Gefum skít í allar svartsýnisveðurspár. Þetta er ekki spurning um veður heldur útbúnað.

Valur var reyndar græjaður upp í gær. Er kominn í nýja Scarpa skó sem hann mun ganga til um helgina. Kvartar reyndar yfir eymslum í "ökklakúlunum" en það er bara einhver Valsa flakk tiktúra.

Stjörnublaðamaðurinn Andri Ólafs mun verða samferða okkur upp í Landmannalaugar í kvöld. Tekinn verður púlsinn á heitum lindum og svölum veigum.

Síðan tekur púlið við. Gula jöklatjaldið verður heimili mitt næstu daga.

Stefnan er sett á að vera komnir í Þórsmörk á sunnudaginn. Fúlskeggjaðir og dauðuppgefnir eftir alvöru ferðalag. Partí, partí...

El Gringo

2006-08-01T02:39:00.000-07:00

Keypti tíu Morgan Kane bækur afskrifaðar á Bókasafni Hafnarfjarðar. Reyfarakaup. Gat bætt við bókum nr. átta og níu í safnið. "Þetta er dauðinn senjor Kane."

Tók mér smá hlé um daginn frá Ed McBain. Las í staðinn reyfara eftir skota sem heitir Ian Rankin. Bókin var góð. John Rebus er helvíti skemmtilegur.

Fyrir utan Ed McBain og Ian Rankin eru Morgan Kane bækurnar bestu reyfararnir. Ég gleymi auðvitað Mac Bolan og Alistair Maclean. En það eru heimsbókmenntir.

Fagurbókmenntir er eitthvað sem ég er búinn að gefast upp á. Höfundur Íslands og Rokland í bókahillunni er minnisvarði minn um fagurbókmenntirnar.

Sunnudagskvöldin gætu verið að reddast fyrir horn. Eleventh hour var aðeins skárri nú en síðast. Star Trek mógúllinn er samt ákaflega þurrkuntulegur.

Sigurrós sönglaði á Klambratúni. Ég skipti nokkrum sinnum yfir á beinu útsendinguna. Pabbi spurði mig af hverju söngvarinn mjálmaði í staðinn fyrir að syngja.

Verslunarmannahelgin nálgast. Ætlaði til útlanda en er að spá í að vera bara heima. Skella mér jafnvel í göngu upp á hálendi. Með tíu Kane bækur í bakbokanum...

Enginn Jack Bauer

2006-07-25T07:17:00.000-07:00

Star Trek mógúllinn Patrick Stewart er enginn Jack Bauer. Það sannaðist á sunnudaginn þegar ný þáttaröð hóf göngu sína á Stöð 2; Eleventh Hour, sem á að koma í staðinn fyrir hina frábæru 24.

Eleventh hour fjallar um leiðinlegan vísindamann sem eltist við gamla konu sem klónar ungabörn handa milljónamæringum. Persónur eru staðlaðar og óintresant.

Annað en í 24. Síðasti þátturinn var rosalegur. Jack Bauer gekk frá vondu gæjunum, en þegar hann ætlaði að fagna sigrinum í faðmi sinnar heittelskuðu Audrey Raynes, komu kínverjarnir úr fjórðu seríu og tóku hann fanga.

Fjórir kínverjar að berja líftúruna úr Jack Bauer í skipi á leið til Kína er alvöru endir á alvöru þáttum. Ég bíð því spenntur eftir sjöttu seríunni. Sem betur fer hef ég seríu tvö á DVD til að stytta mér stundirnar.

Sunnudagskvöldin hafa hins vegar breyst í óvissukvöld. Patrick Stewart er enginn Jack Bauer. Sá reyndar helminginn af Sleepercells. Einhverjum nýjum þætti á Skjá einum um hryðjuverkahóp.

Lofaði bara nokkuð góðu...

Köld sturta

2006-07-24T06:49:00.000-07:00

Ég fer í sund á hverjum degi. Svamla í Suðurbæjarlauginni á virkum dögum. Geri vel við mig um helgar og fer í Vesturbæjarlaugina eða gömlu sundhöllina.

Fyrir mig er sundið lífsnauðsynlegt. Ef ég missi einn dag úr þá lætur líkaminn mig vita af því. Ef ég missi tvo daga úr fyllist ég heimþrá og söknuði.

Suðurbæjarlaugin í Hafnarfirði er líka sérstök. Þar eru útiklefar með sturtum. Slíkt er ekki algengt á íslandi. Í vesturbænum eru útiklefar en sturturnar inni.

Í morgunn stóð ég við hlið gamals karls í sturtunum í útiklefanum. Það eru engir sturtuhausar svo bunan skellur á manni af fullum þunga.

"Varaðu þig. Ég ætla að setja kalda vatnið á," sagði gamli maðurinn. Ég fann kalt vatnið gusast yfir mig og spurði forviða hverju þetta sætti.

Gamli maðurinn sagði mér leyndarmál köldu sturtunnar og fyrr en varði stóð ég sjálfur undir ískaldri bunu. Og leið bara vel á eftir.

Sundlaugar eru þau lífsgæði sem við Íslendingar höfum fram yfir aðrar þjóðir. Að fara í sund er lífsstíll.

Eða eins og góður vinur minn á Dagblaðinu sagði eitt sinn við mig: Í sundi kemst maður næst þeirri tilfinningu að vera í móðurkviði.

Ljóðrænt réttlæti

2006-07-15T05:41:00.000-07:00

Það er löngu orðið ljóst að sigurvegarar HM voru Þjóðverjar. Fótboltaliðið, þjálfarinn, þjóðin. Myndatökumennirnir voru líka ótrúlegir. Þeir tóku ekki bara myndir. Þeir sögðu sögur.

Zidane að ganga framhjá titlinum er skot sem mun aldrei líða mér úr minni.

Mótið er búið. Ítalir unnu en töpuðu samt. Fagnaðarlætin heima fyrir voru skammvinn. Flestir leikmannana spila nú með annarar deildar liðum. HM titilinn vissulega sárabót, en gleðin tregablandin.

Frakkar unnu stóran sigur en töpuðu samt. Zidane, Zidane, Zidane... Hvað getur maður sagt. Maðurinn er of stór fyrir þennan bolta. Þú kallar mömmu Zidane ekki hóru. Þannig er það bara.

Hetjur og skúrkar. Það er saga HM í ár. Rooney átti að vera hetjan sem steig upp úr öskustónni og bjargaði Englendingum. Hann stóð vissulega upp en féll jafnharðan niður aftur -- með rautt spjald fyrir að stíga í klofið á Portúgala.

Svo var það Ronaldo. Hann ætti betur heima á Brodway en fótbolta. Svo heimtar þú ekki spjald á liðsfélaga þinn, sérstaklega ekki Wayne Rooney.

Ég þarf samt varla að minnast á Þjóðverjanna. Það voru sannar hetjur. Klinsmann, Lahm, Klose og allir strákarnir. Maður gat ekki annað en fagnað þeim. Og sú gleði var ekki tregablandin.

Að mínu mati, og verði það mín síðustu orð um HM í bili, er hetja mótsins samt Zidane. Hann leiddi sitt lið áfram, gerði allt til að koma því alla leið, og fór svo út úr mótinu eins og hann hafði komið inn í það. Með hvelli.

Zidane sannaði það á þessu móti hver hann er. Hann sveif langt fyrir ofan meðalmennskuna. Gaf mönnum eins og Materazzi langt nef. Hann er varla hæfur til að spila á móti slíkum mönnum.

Eins og sönn hetja lætur Zidane heldur ekki bjóða sér hvað sem er. Ég fylltist stolti þegar hann stangaði Materazzi. Eftir allan helvítis leikaraskapinn á mótinu sá maður loks alvöru tilfinningar, ekkert væl, engan leik.

Og á endanum hlýtur fótbolti að snúast um að vera sannur. Menn eins og Ronaldo fara heim með skottið á milli lappanna, flýja liðin sín og láta púa á sig.

Menn eins og Zidane, taka ósigrum eins og sigrum; klæða sig í jakkaföt og fara í hádegismat til forsetans.

Í draumi sérhvers manns...

2006-07-04T08:42:00.000-07:00

Er mark takandi á draumum? Ég hef áður varpað þessari spurningu fram á blogginu mínu. Ekki margt fyrir löngu dreymdi mig að Eiður Smári myndi spila með Barcelona. Það rættist. Sömu nótt dreymdi mig að England og Brasilía myndu spila til úrslita á HM.

Föstudagur 26 maí:
Mig dreymdi að Eiður Smári gengi til liðs við Barcelona í nótt. Í draumnum hélt faðir hans og umboðsmaður bolta á lofti á malarvelli og sagði mér fréttirnar. Ég áttaði mig strax á því að malarvöllurinn merkti erfiðleikar og í fréttum í dag heyrði ég að Eiður þyrfti að taka á sig launalækkun gengi hann til liðs við félagið. Um daginn dreymdi mig að Englendingar og Brasilía mættust í úrslitaleik á HM. Ég man ekki alveg hvernig staðan var í hálfleik en ég man greinilega að leikmaður annars liðsins fékk rautt spjald.Er mark takandi á draumum? Það kemur í ljós.

Eins og þegar mig dreymdi drauminn á sínum tíma hringdi ég í Gísla vin minn í dag. Gísli er manna vitrastur þegar kemur að draumráðningum. Það var hann sem sagði mér að malarvöllurinn merktu erfiðleikar þó ég hafi síðar sjálfur eignað mér þá uppgötvun.

Varðandi drauminn um Brasilíu og England held ég að ég hafi misskilið drauminn frá upphafi. England og Brasilía hefðu aldrei getað mæst í úrslitum. Þau hefðu hins vegar mæst í undanúrslitum hefðu þau unnið sína leiki.

Gísli styður því þá kenningu mína að draumurinn merkti í raun að England og Brasilía myndu bæði detta út í átta liða úrslitum. Það að þau voru að keppa úrslitaleikinn var ómögulegt og merkti því að hvorugt liðið myndi keppa til úrslita. Og þá auðvitað ekki til undanúrslita.

Rauða spjaldið var svo beint í mark. Wayne Rooney, ég hefði getað sagt þér frá spjaldinu fyrir löngu!!!

Kannski er fleiri drauma að vænta hingað á bloggið mitt. Í nótt dreymdi mig kúk í sundlaug. Ætli það viti ekki á gott. Peningar, peningar, peningar...

Þýskaland

2006-06-30T10:54:00.000-07:00

Við erum komnir áfram. Þvílík snilld. Þvílíkur leikur. Þvílíkar lokamínútur. Þvílík dramatík. Þvílík markvarsla hjá Lehman. Þvílíkur styrkleiki. Þvílík skapgerð. Þvílík þjóð.

Þessir Þjóðverjar.

Glæpur og refsing

2006-06-30T01:40:00.000-07:00

Ég kláraði enn eina bókina eftir Ed McBain í nótt. Hún heitir The Heckler og fjallar um löggurnar í the 87th precinct. Skúrkurinn í bókinni er heyrnardaufi maðurinn. Karakter sem kemur fyrir í einum fimm bókum í seríunni um Steve Carella og félaga.

Heyrnardaufi maðurinn ætlar að fremja hinn fullkomna glæp. Bankarán. Hann plantar sprengjum víðsvegar um borgina til að dreifa athygli lögreglunnar frá hinum raunverulega glæp.

Honum tekst ekki ætlunarverk sitt. Lögga á frívakt rekst af tilviljun á þá fyrir utan auðan bankann. Flestir glæpir leysast af tilviljun.

Eftir lestur bókarinnar fór ég að hugsa um glæpi og glæpamenn. Þar sem er siðað samfélagið þar eru framdir glæpir. Kannski væri hægt að segja að samfélag án glæpa væri ekki samfélag.

Af hverju? Grundvöllur samfélagsins er lög og regla. Til að hafa lög og reglu þarftu glæpi. Það er að segja. Ef það væru engir glæpir. Væri ekki lög og regla.

Þá kemur svo hin spurningin. Hlutverk lögreglunnar er augljóslega ekki að uppræta glæpi. Þar sem þá væri hlutverk hennar um leið að gera sig hlutverkalausa.

Er hlutverk lögreglunnar þá að koma í veg fyrir glæpi, eða að upplýsa þá eftir að þeir eru framdir. Hvaða hagsmuni hefur lögreglan að gæta?

Já, það eru margar spurningar sem leita á mann um miðja nótt eftir lestur góðs reyfara.

Tilviljanir...

2006-06-27T16:42:00.000-07:00

Af vefnum www.mannlif.is ...

"Fréttastöðinni NFS bætist á föstudag gríðarlegur liðsauki þegar garðyrkjumaðurinn, píanóleikarinn og götublaðamaðurinn Símon Birgisson hefur störf sem fréttamaður í morgun. Símon átti góða spretti á DV frá upphafi endurreisnar þess en hætti störfum til að gerast garðyrkjuverkamaður í Hafnarfirði. Það þykir til dæmis um breyttar áherslur fréttastofu NFS að Símon skuli vera ráðinn en fréttastofan gekk einstaklega hart fram í að koma höggi á blaðið þegar holskefla andúðar skall á því vegna Ísafjarðarmálsins. Nú hafa stjórnendurnir væntanlega áttað sig á því að gat er á markaðnum fyrir fréttir af því tagi sem Símon er hvað þekktastur fyrir. Og fyrsta frétt Símonar lofar góðu því þar fjallar hann um hundaeiganda sem fóðrar dýr sín á hesthræi. Fregnir innan úr NFS herma reyndar að ráðning Símonar hafi verið umdeild en Heimir Már Pétursson fréttastjóri hafi tekið að sér að umskóla piltinn og fella hann að því sem sumir kalla sófablaðamennsku NFS ..."

Úr fréttatilkynningu frá 365 fjölmiðlum ...

NFS - HÁSTÖKKVARI SJÓNVARPSKÖNNUNAR GALLUPS
- UPPSAFNAÐ ÁHORF Á NFS 33.8%
Nýútgefin könnun Gallup sýnir fram á svo um munar að fréttasjónvarpsstöðin
NFS hefur fest sig í sessi sem ómissandi fréttastöð.
Uppsafnað áhorf yfir mælingarvikuna nam 33,8%. Í mars mældist uppsafnað
áhorf á NFS yfir vikuna 23,6 %. Það þýðir að milli kannana jókst áhorfið
um ríflega 43%. Þetta er besta mæling sem NFS hefur fengið síðan
sjónvarpsstöðin fór fyrst í loftið á haustmánuðum 2005.
NFS er jafnframt sú sjónvarpsstöð sem bætir langmestu við sig í áhorfi en
aðrar stöðvar ýmist dala eða standa í stað.
Kvöldfréttir NFS mælast nú með yfir 30% áhorf samanlagt.

Raddlaus helgi

2006-06-25T05:24:00.000-07:00

Á föstudaginn missti ég röddina. Fór til læknis sem gaf mér pensilín og sagði mér að þegja alla helgina. Það var þrautin þyngri. Gat ekki annað en öskrað af fögnuði þegar Þjóðverjar sendu Svíja heim.

Þegar þú hefur enga rödd ferðu að hlusta. Núna er til dæmis auglýsing í útvarpinu. Brynja Þorgeirsdóttir hefur ekki enn fundið ástina. Kauptu Hér og Nú.

Ætli hún eigi meiri sjens á að verða ástfanginn ef ég kaupi blaðið?

Eden öskrar á mig í jónsmessukaffi. Eden Hveragerði -- alltaf hlýtt, alltaf fjör. Og mér er lofað betra ævikvöldi ef ég versla við einhvern banka. Mest hagnast ég á að deyja um fimmtugt. Það fullyrti sölumaðurinn sem seldi mér viðbótarlífeyrissparnað um daginn.

Þegar þú ert raddlaus er best að þegja. Ég las bókina Nóttin langa eftir Alistair Maclean um helgina. Nett nostalgía. Maclean bækurnar voru til á hverju heimili í gamla daga. Nú fást þær afskrifaðar á bókasöfnum.

Ég fékk Nóttina löngu í verðlaun á skákmóti í síðustu viku.

Kannski er ágætt að vera raddlaus. Þessa helgi hef ég ekki rifist við neinn, ekki lent í leiðindarrökræðum á kaffihúsum eða ölhúsum, ég hef ekki eytt krónu í símreikning og ekki böggað nágrannana með söng út á svölum.

Og svona að lokum. Fyrir nokkrum vikum dreymdi mig að Englendingar og Brasilía mættust í úrslitaleik HM. Ég vona að ég hafi rangt fyrir mig. Miðað við spilamennsku Þjóðverja eiga þeir ekkert annað skilið en að fara alla leið.

Stúrm und drang

2006-06-19T10:26:00.000-07:00

Ég er ánægður með HM í fótbolta. Mínir menn í þýska landsliðinu hafa sýnt stórkostlega takta. Spiluðu sögulegan opnunarleik og rúlluðu leiðindarliði Pólverja upp. Þeir voru kannski ekki eins snöggir að því og ´39 en það hafðist að lokum.

Eini gallinn við keppnina í ár eru leiðindarvarnarlið. Þjóðir eins og Trinidad og Tóbakó, Pólland og Tógó pakka bara í vörn og spila 10-1. Slíkt er vanvirðing við knattspyrnuaðdáendur.

Já, hjarta mitt og þýsku þjóðarinnar slær í takt þessa dagana. Ég hef gríðarlega trú á liðinu. Enda er Ballack enginn aukvisi og Schweinsteiger hinn þýski Beckham.

Annars verð ég að nöldra aðeins. Varnarjaxlinn Gunnlaugur Jónsson mætti í sjónvarpssal (Hver tekur mark á varnarmanni með svört spangargleraugu!!!) og dissaði Englendinga eftir leik þeirra á móti Trinidad Tóbagó.

Ekki nógu sannfærandi sagði hinn íslenski Woody Allen.

Ég er algjörlega ósammála Gunnlaugi. Staðreyndin er sú að öll lið í dag kunna að spila vörn. Jafnvel fyrir stórveldi eins og England er ekki auðvelt að brjóta niður tíu manna varnarmúr. Og hvernig getur 2-0 sigur verið ósannfærandi?

Að lokum vil ég vitna í góðvin minn Óskar Hrafn á DV, sem er alvöru varnarjaxl og tæklaði einu sinni Ryan Giggs út úr leik. "Í fótbolta," sagði Óskar eitt sinn við mig, "eru 11 leikmenn í hverju liði og Þjóðverjar vinna alltaf."

Gönguferð í þoku

2006-06-14T11:00:00.000-07:00

Á föstudagskvöld ákváðum ég og Valur Grettisson, vinur minn, að ganga Fimmvörðuhálsinn. Pakkað var niður á mettíma. Göngustafir, jöklatjaldið og hlífðarbuxurnar dregnar fram. Okkur var svo skutlað að Skógum þar sem gangan hófst.

Fimmvörðuhálsinn er með skemmtilegri dagsleiðum sem hægt er að fara. Þessi leið frá Skógarfossi til Þórsmerkur bíður upp á fjölbreytt landslag, hrikaleg gljúfur, fallega fossa, jökla og þverhnípi.

Við hófum gönguna klukkan tólf á föstudagsnótt og tjölduðum upp í gljúfrum við lítinn læk. Þar eldaði ég túnfiskspasta (sem bragðaðist nokkuð vel) og smakkaði á rauðvíni (sem því miður var skemmt.) Ég komst einnig að því að Valur hafði gleymt svefnpokanum sínum.

Sem sagt -- nótt upp á heiði a´la Brokeback Mountain.

Laugardagurinn var ekki tekinn snemma. Vöknuðum um tólf leitið þegar fimm vaskar konur gengu fram hjá tjaldinu okkar. Eftir að hafa hitað kaffi og borðað morgunmat lögðum við í hann.

Sumir segja að þessi fyrsti áfangi leiðarinnar sé sá fegursti. Gengið er meðfram gljúfrum þar sem margir fallegir fossar eru sannkallað augnakonfekt. Síðan tekur við leiðindar barningur. Gengið er eftir jeppaslóðum upp að Fimmvörðuhálsinum þar sem Eiríksjökull og Mýrdalsjökull mætast.

Ég sá fljótt að veðrið upp á hálsinum væri slæmt. Þoka og þungt yfir. Meðan við gengum eftir jeppaslóðunum byrjaði líka að rigna. Það var líkt og hellt væri úr fötu. Leysingar gerðu það að verkum að jörðin lét undan við hvert spor. Síðan tók snjórinn við.

Að lokum komumst við félagarnir upp í gamla skála Ferðafélagsins. Hann heitir Baldvinsskáli en er kallaður gamli Fúkki. Skálinn er ekki vistlegur en svo sannarlega mikilvægur. Þokan var svo dimm þegar við gengum fram á skálann að við sáum ekki handa okkar skil.

Eftir að hafa þerrað fötin okkar, borðað og hringt í vini og kunninga ákváðum við að halda áfram. Það var hægara sagt en gert. Þokan var slík að ógjörningur var að sjá næstu stiku.

Við vissum þó eftir að hafa skoðað kortið að við ættum að halda í norður en þegar gengið var í þá átt rákumst við á bratta brekku og snerum við. Skyndilega sáum við kynjaverur brjótast út úr þokunni. Þetta voru konurnar fimm sem höfðu vakið okkur um morguninn.

Ein af konunum var björgunarsveitarkona og hafði gengið Fimmvörðuhálsinn átta sinnum á tveimur árum. Hún sagði að við ættum bara að láta okkur flakka niður brekkunna og við fylgdum hennar leiðbeiningum og renndum okkur á rassinum í snjónum, niður brekkuna og sáum undir eins stóra gula stiku.

Við vorum hólpnir.

Skömmu síðar hvarf þokan eins og hendi væri veifað. Við sáum gamla skálann og alla leið niður að snjó. Veðráttan og birtan þarna upp á heiðinni var ævintýraleg. Maður gat vart annað en hugsað um Hringadróttinssögu. Við vorum ekki svo ólíkir Hobbitum, ég og Valur.

Þegar við nálguðumst nýja skálann ákváðum við að halda ótrauðir áfram í stað þess að taka pásu. Tvær kvennanna slógust í hópinn og við gengum rösklega yfir sjálfan Fimmvörðuhálsinn.

Nú var aðeins ein hindrun eftir þar til við kæmum niður í Þórsmörk þar sem foreldrar Vals biðu með upphitað grill og ískaldan bjór. Heljarkambur. Nafnið er næstum jafn hrikalegt og staðurinn sjálfur. Einstigi sem skilur að hálsinn og Morrinsheiði.

Hægt er að fara tvær leiðir yfir Heljarkamb. Annarsvegar geturðu klifrað yfir kambinn og undir steinboga sem er svo þröngur að maður verður að taka töskuna af sér til að komast í gegn. Flestir fara hins vegar kringum kambinn - halda sér í keðju sem er föst í vegginn enda mörg hundruð metra fall niður dalinn ef maður hrasar.

Á laugardaginn var keðjan grafin undir snjó og því ekkert haldreipi ef mann skrikaði fótur. Ég fór á undan hópnum og reyndi að búa til djúp spor í snjónum fyrir þá sem á eftir komu. Allir komust heilir yfir en hjartað barðist ört á þessum hrikalega stað.

Loksins, loksins. Erfiðasti hluti leiðarinnar var að baki. Við gáfum í og gengum eins hratt og við gátum yfir Morrinsheiðina og niður Kattahryggi. Skrýtið hvernig síðasti leggurinn á svona göngu virðist alltaf lengri en sá fyrsti.

Klukkan var orðin níu þegar við komum niður í Bása, aumir í fótum og ekki lausir við þreytu. Móttökurnar sem við fengum hjá foreldrum Vals voru hins vegar slíkar að öll þreyta gleymdist. Við tók ógleymanlegt kvöld, góður endir á ógleymanlegri ferð.

Kvikmyndir

2006-06-09T06:00:00.000-07:00

Ég ákvað þegar ég stofnaði þessa síðu að gera þetta ekki að nöldurbloggi. Ekkert er jafn leiðinlegt og nöldrarar. Ef þið trúið því ekki lesið baksíðupistla Bergsteins Sigurðssonar í Fréttablaðinu.

Æi, nú er ég byrjaður að nöldra.

Til að sleppa undan álögum nöldursins ætla ég að bjóða lesendum upp á kvikmyndagagnrýni Simma netta! Myndum verða gefnar frá einni stjörnu upp í fjórar.

Þær myndir sem gagnrýndar verða á síðunni verða að vera í bíó og auðvitað framleiddar í Hollywood. Þeir sem fíla evrópskar myndir verða bara að kaupa sér lesbók moggans.

1. The Omen - 3 stjörnur

Ég var búinn að hlakka til að sjá The Omen síðan treilerarnir með ógeðslega krakkanum í rólunni byrjuðu að rúlla. Myndin stóð fullkomlega undir væntingum. Vel gerð, fagmannleg og prýðilega leikinn.

Stjarna myndarinnar, fyrir utan litla krakkan, er Mia Farrow. Hún sýnir snilldartakta sem verndari djöflakrakkans. Atriðið þar sem hún drepur Juliu Stiles er svo eitt ógeðslega atriði sem ég hef séð síðan ég kjarnorkuófétin nauðguðu gellunni úr Lost í The hills have eyes.

Ekkert er til sparað í hryllingnum. Myndatakan er líka mjög flott. Rauði liturinn er áberandi og minntu stílbrögðin svolítið á ítölsku hryllingmyndina Suspiria sem var sýnd í Bæjarbíó (Úff, ég er byrjaður að tala um evrópskar myndir)

Í stuttu máli. Frábær hryllingsmynd, faglega unnin, vel leikin og ógeðsleg. Ég greip margoft fyrir augun og ríghélt mér í Breka vin minn, sjá www.grettisson.blogspot.com

2. 16 Blocks - 3 stjörnur

Í miðasölunni sagði fólk undantekningarlaust: Ég ætla að fá tvo miða á Bruce Willis. Þannig er máttur leikarans. Hann er stærri en myndirnar sem hann leikur í.

Og í 16 Blocks er Brúsinn í fínu formi. Drykkfelldur, þunglyndur og með allt á hornum sér. Hann er eins og sært dýr. Og eins og allir vita geta særð dýr bitið frá sér.

Söguþráðurinn virðist einfaldur en dýpkar þegar líður á myndinni. Samband Bruce Willis og svertingjans sem Mos Def leikur hefur myndina á annað plan.

Endirinn fékk mig svo til að klappa í lok myndarinnar. Allt of fáar myndir leyfa sér að enda vel. En í þessari rættust draumarnir enda boðskapurinn sá að þeir sem standa fyrir réttlæti og sannleikann sigra að lokum.

3. Xmen The last stand - 3 stjörnur

Ég hef verið aðdáandi Xmen frá því fyrsta myndin kom út. Sá bæði mynd númer eitt og tvö í bíó. Þær eru hver annarri betri. Sú þriðja er engin undantekning á reglunni.

Það sem heillaði mig mest við nýju Xmen myndina er stórleikur gellunnar sem lék kynskiptingin í Nip Tuck. Hún leikur Jane í þessari mynd (Hún dó í annarri myndinni en snýr aftur sem Phoenix í þessari)

Samband hennar og Wolferine kemst á annað stig. Rómans og ástríður fá að njóta sín hjá stökkbreytingunum.

Um leið er myndin bullandi pólitísk. Sumir segja að hún fjalli um samkynhneigð eða réttindabaráttu samkynhneigðra. Ég hallast meira að því að hún standi fyrir innrás vestrænnar menningar í arabalöndin og Íraksstríðið.

Burt séð frá því er Xmen þríleikurinn bara drullusvalur.

4. American Dreamz - 3 stjörnur

Það efast enginn um þvílíkur snilldarleikari Hugh Grant er. Þessi grínmynd er sú óvæntasta sem ég hef séð í langan tíma. Grant fer á kostum eins og aðrir leikarar. Ég hló mig máttlausan.

Söguþráðurinn er skemmtilegur. Forseti Bandaríkjanna fer í tilvistarkreppu eftir að hann byrjar að lesa dagblöð og uppgötva heiminn. Hugh Grant stjórnar vinsælasta raunveruleikaþætti heims og forsetinn gerist gestadómari til að auka vinsældir sínar.

Það kom mér á óvart hve gróft grín er gert að forseta Bandaríkjanna. Hann er sýndur í absúrd kómísku ljósi. Aðstoðarmennirnir hafa komið hljóðnema fyrir í eyra hans og stjórna öllu sem hann segir.

American Dreamz er frábær ádeila en fyrst og fremst frábær grínmynd.

5. The Da Vinci Code - Hauskúpa

Einfaldlega hundleiðinleg mynd.

---

Þetta var kvikmyndagagnrýni Simma netta. Ef lesendur eiga sér einhverjar óskamyndir sem þið viljið að ég gagnrýni þá getiði kommentað hér að neðan. Ég geri mér grein fyrir því að stjörnugjöfin er ögn einhæf en mér finnst yfirleitt allar myndir svipað góðar.

Fjölmiðlar

2006-06-05T09:36:00.001-07:00

Það er engin lognmolla í fjölmiðlaheiminum. Sama dag og Fróði stokkar upp hjá Séð og Heyrt ákveður Páll Baldvin að reka Breka Logason, ritstjóra Hér og Nú, ásamt einum albesta blaðamanni og fyrrverandi vaktstjóra hjá DV Andra Ólafssyni.

Mér skilst að þulan Ellý Ármanns eigi að taka við Hér og Nú, fréttapakkinn færður inn í DV og blöðin gerð að meiri heild. Að mínu mati hefði frekar átt að skella blaðinu í glanspappír, auka upplagið og jarða Séð og Heyrt að fullu.

Ég hitta góðan mann í sundi um helgina sem sagði mér að sextán manns hefðu verið reknir af DV eftir að Páll Baldvin tók við. Mér finnst vanta tengsl við lesendur blaðsins. Ég fékk reyndar um helgina rukkun frá áskriftardeildinni.

Hugsa að ég segi bara upp áskriftinni eftir helgi.

Á Fróða eru einnig fjöldauppsagnir og maður heyrir að einhver uppstokkun sé í gangi hjá Fréttablaðinu. Eini aðilinn sem maður heyrir ekkert af er Blaðamannafélag Íslands. Ég held að öll önnur verkalýðsfélög myndu gera eitthvað þegar hópuppsagnir eru annars vegar.

Annars finnst mér áhugavert hvernig umræðan um "gamla" DV er orðin. Ég las grein Guðna Elíassonar í Skýrni um DV og gotneska heimsýn. Fylltist stolti þegar ég sá vitnað í bloggið mitt í tímariti bókmenntafræðinga.

Greinin er skemmtilega fræðileg þó ég mæli ekki með að henni sé tekið sem heilögum sannleik.

Páll Ásgeir fjallar svo um endalok DV í Mannlífi. Páll hefur reynslu af endalokum DV svo ég bjóst við ágætis grein. Ég er titlaður sem álitsgjafi í greininni ásamt Reyni Trausta og fleirum. Hitti Pál á kaffihúsi og ræddi við hann um mína upplifun á blaðinu.

Fyrrverandi formaður blaðamannafélags Íslands sagði eitt sinn að blaðamenn færu oftar en ekki með rangt mál. Þegar ég hitti Pál Ásgeir á kaffihúsinu hafði hann miklar efasemdir um að greinin yrði að veruleika, sagðist horfa ofan í vatnið en sæi hvergi til botns.

Ég spurði hvað hann meinti og hann sagðist vera að leita að sannleikanum um hvað hafi í raun gerst. Ég sagði að hann gæti leitað lengi en það væri ekkert eitt rétt svar til.

Eftir lestur greinarinnar efast ég um að Páll Ásgeir hafi verið horfa á rétt stöðuvatn. Hann segir mig til dæmis um að hafa skrifað grein um breytta afstöðu Gunnars Smára til Baugsmálsins, ekki fengið greinina birta og því gengið út.

Ef einhver getur frætt mig um hver opinber afstaða Gunnars Smára til Baugsmálsins er eða hefur verið þá gefið ykkur fram. Ég efast um að Páll Ásgeir viti það sjálfur. Hvað þá að Gunnar Smári hafi skyndilega breytt um þessa meintu afstöðu.

Kjarni málsins er að það að ég hafi skrifað þessa grein er uppspuni. Þarna vitnar Páll í eitthvað slúður, sem hann hefur trúlega heyrt á Ölstofunni, og setur í Mannlíf.

Annars lái ég ekki Páli. Hann er frílans blaðamaður og fær borgað eftir dálksentímetrum.

Fjölmiðlar

2006-06-05T09:36:00.000-07:00

Pizzur og peningar

2006-05-28T06:22:00.000-07:00

Kosningarnar í gær voru sögulegar. Í Hafnarfirði vannst stærsti sigur jafnaðarmanna í sögu bæjarfélagsins. Í Reykjavík komust Sjálfstæðismenn til valda. Dagur ætti kannski að hætta í pólitík og gerast kjölfestufjárfestir.

En að öllu gamni slepptu. Í slúðurdálkum blaðanna má lesa óskýrar fréttir um meinta atkvæðasmölun einhvers stjórnmálaflokks í Reykjavíkurborg. Jóhann Hauksson á Fréttablaðinu skrifar svo undir rós að nær óskiljanlegt er að vita um hvað hann er að tala.

Í blaðinu í gær mátti reyndar lesa nafn Framsóknarflokksins og Björns Inga í tengslum við einhverskonar vafasama atkvæðasmölun, en lesendur þurftu eins og endranær að geta í eyðurnar.

Það sem blaðamennirnir vilja segja, og það sem var á vörum nær allra á kosningadeginum í gær, er að Framsóknarflokkurinn hafði verið að bjóða fólki pening fyrir atkvæði. Ég heyrði tölur allt frá 2000 krónum upp í 4000.

Flestir staðhæfðu að pizzusneið hefði fylgt í kaupbæti.

Þetta á Framsóknarflokkurinn að hafa stundað - aðallega til að ná í atkvæði innflytjenda og ef rétt reynist hlýtur það að vera áfellisdómur yfir annars þeim ágæta manni Birni Inga. Sem er synd, því að mínu mati spilaði hann kosningabaráttuna á heiðarlegan hátt framanaf.

Það verður gaman að sjá hverju Björn Ingi svarar. Maður sá hann glotta þegar hann var spurður um utankjörstaðaratkvæðin og miðað við að nokkrum dögum áður var hann búinn að lofa hverjum Reykvíkingi 250 þúsund krónum er tvö þúsund kall og pizza ekkert stórmál.

Og það verður áhugavert að sjá hvort fjölmiðlamenn hætti að tala í gátum og segi hlutina hreint út. Nú er því miður enginn sem þorir þegar aðrir þegja...

Eiður Smári

2006-05-26T10:55:00.000-07:00

Mig dreymdi að Eiður Smári gengi til liðs við Barcelona í nótt. Í draumnum hélt faðir hans og umboðsmaður bolta á lofti á malarvelli og sagði mér fréttirnar.

Ég áttaði mig strax á því að malarvöllurinn merkti erfiðleikar og í fréttum í dag heyrði ég að Eiður þyrfti að taka á sig launalækkun gengi hann til liðs við félagið.

Um daginn dreymdi mig að Englendingar og Brasilía mættust í úrslitaleik á HM. Ég man ekki alveg hvernig staðan var í hálfleik en ég man greinilega að leikmaður annars liðsins fékk rautt spjald.

Er mark takandi á draumum? Það kemur í ljós.

Á morgunn: Kosningar, kosningar, kosningar... Ég spái því (og þetta dreymdi mig ekki) að Sjálfstæðisflokkurinn nái sjö í Reykjavík og fari í samstarf með Frjálslyndum. Björn Ingi kemst inn og mun sitja í minnihluta með Samfylkingu og VG.

Í Hafnarfirði vinnur Samfylkingin en Vinstri Grænir ná óvæntum manni inn og fara í meirihlutastamstarf með jafnaðarmönnum.

Í Kópavogi er ballið ekki búið fyrr en Gunnar Birgisson tekur lagið. Ég spái að það verði strax og fyrstu tölur koma upp úr kössunum. Það á enginn sjens í Gunnar, enda gott að búa í Kópavogi.

Skák

2006-05-23T11:45:00.000-07:00

Ólympíumótið í skák er byrjað. Góðvinur okkar Hafnfirðinga í Kátu Biskupunum, Henrik Danielsen, teflir fyrir Íslands hönd og er liðið á góðri siglingu, meðal þeirra tíu efstu.

Fararstjóri liðsins, Björn Þorfinnsson, heldur úti skemmtilegri bloggfærslu þar sem lesa má um mótið. Veffangið er http://skak.blog.is/blog/skak.

Í dag var jarðsunginn Páll Gunnarsson sem lést í síðustu viku 44 ára. Páll var einn upphafsmanna Hróksins en tefldi fyrir okkur í Kátu Biskupunum á Íslandsmótinu nú í ár.

Á heimasíðu Hróksins www.hrokurinn.is er skrifað:

"Páll Gunnarsson, einn af stofnendum Hróksins, var jarðsunginn frá Grafarvogskirkju í dag, þriðjudaginn 23. maí. Páll lést í síðustu viku, aðeins 44 ára að aldri. Hann tefldi flestar skákir allra Hróksmanna á Íslandsmóti skákfélaga, var traustur liðsmaður og góður vinur.

Hrafn Jökulsson minnist Páls í Morgunblaðinu í dag og segir m.a.: "Hann var hógvær og ljúfur í viðkynningu og drengur góður. Aldrei heyrði ég hann hallmæla nokkrum manni, og fáum skákmönnum hef ég kynnst sem kunnu jafn vel að taka sigri og ósigri. Sjálft taflið var honum nautn og afþreying, dvöl frá heimsins amstri."

Fjölmenni var við útför Páls frá Grafarvogskirkju. Prestur var séra Vigfús Þór Árnason og flutti hann fallega minningarræðu um Pál. Félagar Páls heitins úr Hróknum báru kistu hans úr kirkju. Páll var jarðsettur í Gufuneskirkjugarði.

Góðs félaga er sárt saknað."

Kátu Biskuparnar votta fjölskyldu Páls samúð sína.

Áfram Björn Ingi

2006-05-21T16:27:00.000-07:00

Jæja. Sá Da Vinci lykilinn um helgina. Guð hvað þetta var eitthvað andlaus mynd. Ekki slæm eða illa gerð eða neitt slíkt. Bara algjörlega svipt öllu lífi. Að sitja yfir þessu í tvo tíma var eins og virkilega slæmt kynlíf með stúlku sem þér er algjörlega sama um.

Spennan er hins vegar óbærileg í 24 þar sem Jack Bauer er að fara á kostum. Þessi fimmta sería stefnir í að verða sú allra besta. Samsæri sem nær alla leið til forseta Bandaríkjanna. Getur maður beðið um eitthvað meira. Nei, 24 er besta sjónvarpsefni sem völ er á.

Valur félagi minn lenti í ótrúlegri uppákomu. Kötturinn hans eignaðist kettlinga á hann í morgunn. Hann vaknaði með þrjá kettlinga skríðandi á maganum á honum. Skrýtið, ég sá köttinn kvöldið áður og við föttuðum hvorugir að hún væri ólétt.

Þessi saga á sér reyndar sorglegri hlið. Kettlingarnir eru allir fatlaðir. Það er snúið upp á fæturna og trúlega eiga þeir sér ekki langa lífdaga fyrir höndum. Kenningin er sú að Valur átti annan kött, Boris, sem strauk að heiman fyrir skömmu.

Kannski hann hafi gert eitthvað sem hann sá eftir og flúið þegar hann uppgötvaði afleiðingar gjörða sinna.

Um helgina söng ég á tónleikum í Hafnarhúsinu. Einhverskonar ljóð orða gjörningur. Allt saman mjög artí. Haukur Ingvarz kynnir. Málþing í kjölfarið. Ég læddist út eftir að hafa horft á ítala liggja hrjótandi á gólfinu í kortér. List er list er list....

Spennandi vika framundan. Kólnandi veður. Hellur og grjót. Og kosningar að skella á. Björn Ingi er sanna sig í Reykjavík. Ummæli hans síðustu daga eru sögð af heilindum. Björn virðist hafa ákveðið að leggja allt undir. Hann er óhræddur en ekki í felum.

Það eitt og sér er virðingarvert...

Frystingarferlið

2006-05-11T12:33:00.000-07:00

Góðvinur minn Valur Grettisson, blaðamaður á DV og ljóðskáld og miðbæjarbóhem á Bergstaðarstrætinu, er byrjaður að blogga. Tími til kominn segi ég.

Síðan hans er www.grettisson.blogspot.com

Mæli með henni. Fer vel af stað. Enda drengurinn eitraður penni. Og hugsuður þar að auki. Ekki slæm blanda það...

Fólk með börn

2006-05-10T15:14:00.000-07:00

Af hverju hafa íslenskir stjórnmálamenn fjölgun þjóðarinnar á stefnuskrá sinni? Ekki að það standi einhversstaðar skrifað en hvaða önnur ástæða gæti legið að baki gjaldfrjálsum leikskólum, hækkandi barnabótum, fæðingarorlofum feðra...

Aðal kosningamálin ár eftir ár miðast við þarfir þeirra sem eiga börn eða eru að fara að eignast börn eða gætu hugsað sér að eignast börn í framtíðinni.

Einhvernvegin grunar mig samt að nokkuð stór hópur fólks í samfélaginu hvorki eigi börn né eru á leiðinni að fara að eignast börn. Kannski ætti þessi hópur að bindast samtökum, stofna jafnvel flokk barnlausra, bjóða fram og berjast gegn gjaldfrjálsum leikskólum.

Sem leiðir mig aftur að spurningunni. Af hverju er stjórnmálamönnum hér á landi svo annt um að þjóðin fjölgi sér. Erum við ekki nógu mörg. Batnar lífið hérna ef við verðum fleiri. Eða sjá þeir fram á fleiri atkvæði í framtíðinni?

Ég held að þessi óbeina samfélagsstýring (því hvað er þetta annað. Þér er borgað fyrir að eiga börn) sé ekki af hinu góða. Maður sér ungar stelpur eignast börn allt of snemma. Maður heyrir af útlenskum konum punga út börnum fyrir peninginn og svo sér maður fréttir af unglingum með óeirðir í Breiðholtinu.

Auðvitað er þetta bara raus í mér. Enda er tilgangur okkar hérna á jörðinna að fjölga okkur og ég væri að ljúga ef ég segðist ekki hlakka til að kenna litlum snáða að reima....

Listaskóla rokk

2006-05-08T14:21:00.000-07:00

Á laugardaginn fórum ég og Valur Grettis (ofurblaðamaður og ljóðskáld) á útskriftarsýningu LHÍ í Hafnarhúsinu. Sýningin var áhugaverð. Maður fékk að sjá hvað unga listafólkið er að hugsa. Hver skilaboð þeirra til samfélagsins eru.

Og hver eru skilaboðin. Eftir þessa sýningu er mitt svar. Engin.

Þessi útskriftarárgangur virðist nefnilega ekki hafa neitt sérlega mikið að segja. Einhverjum hafði jú dottið í hug að dreifa deigi um allt gólf. Annar tók myndir af Reykjavík þegar enginn var á ferli og ung stúlka stillti upp borðtennisborði til sýnis.

Einhver byltingarsinninn hafði meiraðsegja byggt sér timburkofa.

Satt að segja bjóst ég við einhverju öðru og meira. Eiga ungir listamenn ekki að rífa úr sér hjartað og sýna þjóðinni fingurinn. Mér sýndist aðalverkið á sýningunni vera verðlaunapallur sem kennarar skólans reyndu að sjanghæja Ólaf Ragnar upp á.

Mér finnst þetta listaháskólasyndrom svolítið áhugavert. Þegar ég fór á Aldrei fór ég suður sá ég tvær listaháskólahljómsveitir. Báðar hétu eftir fólki í bandinu: Benni hemm hemm og hafdís huld.

Fyrir utan egósentrískar nafngiftir virtust báðar hljómsveitirnar nokk sama um áhorfendur. Sumir voru með nótnastatíf fyrir framan sig. Spiluðu vel útfærð tónlist. En aftur. Blóðið, ástríðan og hjartað var allt annarsstaðar. Trúlega baksviðs á fylleríi.

Meðan söngvari Reykjavík! hékk úr rjáfrum og öskraði úr sér lungun og fékk áhorfendur til að dansa upp á sviði sagði þessi Benni hemm vandræðalega í míkrófóninn: Það er voða gaman á Ísafirði. Takk.

Og niðurstaðan. Af hverju á ungt fólkt sem er að útskrifast úr Listaháskóla að vera með attitjúd? Ég get ekki svarað því. Mér bara finnst það eðlilegt. Því ef það er ekki með attitjúd á þessum tímapúnkti efast ég um að það verði með attitjúd síðar meir.

Og þá er spurningin. Er það fólkið sem fer í listaháskóla sem vantar attitjúdið eða er það skólinn sem kæfir niður attitjúdið í fólkinu?

Listamenn hafa nefnilega tilhneygingu til að verða innhverfari með tímanum. Og guð minn góður. Hvernig verður yfirlitsýningin hjá þessu liði eftir 50 ár.

Í fréttum

2006-05-05T12:38:00.000-07:00

Það er ekki svo slæmt að vera veikur. Ekki þegar þú ert með 20 Ed McBain reyfara við rúmgaflinn og heila seríu af 24 á DVD. Nei, þessi vika hefur bara verið ágæt. Þó það sé auðvitað ömurlegt að vera veikur.

Talandi um þennan Ed Mcbain. Hann heitir víst réttu nafni Evan Hunter. Pabbi hefur verið háður þessum bókum í fjölda ára. Ég hef fylgst með reyfurunum um Steve Carella og hinar löggurnar í 87th Precingt hrannast upp í hillunum.

Enda frábærar bækur. Og frábær höfundur. Skrifaði víst handritið að The Birds. Undir sínu réttu nafni það er að segja.

Bíó. Ég ætla í bíó í kvöld. Get ekki beðið eftir að sjá Tom Cruise hlaupa á húsþökum í enn einu vonlausu missjóni. Einhver sagði mér að hann hefði étið fylgjuna þegar kærastan Katie Holmes átti.

Er það alveg eðlilegt?

DV dáið skrifaði einhver hérna á síðunni. Eða andlát DV. Ég held að menn megi ekki kveða upp dauðadóm of fljótt. Lengi lifir í gömlum glæðum og allt það. Auk þess á fólk nú eftir að sjá hve fátækleg fjölmiðlaflóran er án dagblaðsins á hverjum degi.

Annars komu þessar fréttir eins og þruma úr heiðskýru. Og snertu mann. Því ég á marga vini á dagblaðinu. Og margir af þeim misstu vinnuna. Einhver lýsti þessu við Schindler´s List. Ritstjórinn stóð og las upp nöfnin á drekum dagsins.

Pólitíkin verður sífellt skemmtilegri. Fíla þennan exbé flokk. Auglýsingar þar sem maður sér stefnuna verða að veruleika svínvirka. Fíla ekki Samfylkinguna í Reykjavík. Þó Dagur taki sig vel út með barnið í fanginu.

Reyndar held ég að Sjálfstæðisflokkurinn muni rúlla þessu upp í Reykjavíkinni. Þeir hafa unga fólkið með sér. Bolli Thor í baráttusæti meðan Andrés Magnússon skipar átjánda sæti hjá Samfylkingunni.

Í raun er enginn ungliði í raunverulegri baráttu hjá krötunum.

En auk þess luma ungir Sjálfstæðismenn í Reykjavík á leynivopni. Ungum dreng sem kallar sig Dagur Kári Gnarr. Er víst sonur Jóns Gnarr. Bara fyndnari.

Í fréttum. Hækkandi sól. Hiti. Það er ágætt að vera garðyrkjumaður í 101 Hafnarfirði.

Sumar

2006-04-20T05:30:00.000-07:00

Ísafjörður að baki. Aldrei fór ég suður í allri sinni dýrð. Ég og pabbi tókum ród trippið á þetta. Lögðum af stað á skírdag á nýju ferósunni. Létum snjó og ófærð ekki stöðva okkur. Enda skáld á ferð á bíl með fjórhjóladrifi.

Það er eitthvað ævintýralegt við þessa hátíð. Ég fór líka í fyrra og það er gaman að sjá Ísafjörð breytast í útibú frá 101. Tónlistin svíkur engan. Harmonikkufélag Vestfjarða sló í gegn. Drengjakór Menntaskólans á Ísafirði var frábær.

Aldrei fór ég suður er orðinn fastur punktur á mínu landakorti.

Keppni í listum er í fullum gangi. Fréttablaðið heldur ljóða-idol. Mannlíf leitar að bestu glæpasögunni. Svona keppnir geta verið stórhættulegar eins og vinur minn Snæbjörn komst að. Vitlaus maður á röngum stað.

Sjálfur tók ég einu sinni þátt í listakeppni. Píanókeppni Epta. Komst ekki áfram og var grútfúll.

En hvað um það. Veðrið er frábært úti. Maður er hreinlega hissa að það sé ekki rigning og rok á sumardaginn fyrsta. Kannski maður rölti eftir Strandgötunni, fái sér kaffi á Súfistanum og hlusti á lúðrasveitina spila á Thorsplaninu.

Á svona dögum er gott að vera Hafnfirðingur.

2006-04-18T12:39:00.000-07:00

skip a thurru landi

2006-04-18T12:17:00.000-07:00

Bolungarvik

2006-04-18T12:13:00.000-07:00

A leidinni vestur

Ferðalag

2006-04-12T13:56:00.000-07:00

Rakst á skemmtilega grein á mbl.is um Jennifer Aniston.

Mogginn segir:

"Það var við tökur á þessari mynd sem Aniston kynntist Vaughan, sem mun vera nýja ástin í lífi hennar, ef marka má sögusagnir. Mun hún jafnvel vera að hugsa um að flytja með honum til Chicago.

„Fólk vill sjá Jennifer hamingjusama eftir að Brad Pitt tók Angelinu Jolie framyfir hana,“ hafði bandaríska blaðið New York Post eftir heimildamanni sem kunnugur er málavöxtum."

Mogginn er auðvitað vandur virðingu sinni. Ég sé fyrir mér sömu grein nema í staðinn fyrir Aniston væri Bubbi Morthens umfjöllunarefnið.

"Það var við tökur á nýjustu plötu sinni sem Bubbi kynntist nýrri konu, sem mun vera nýja ástin í lífi hans, ef marka má sögusagnir. Mun hún jafnvel vera að hugsa um að flytja með honum til Prag.

Fólk vill sjá Bubba hamingjusaman eftir að Brynja hélt framhjá honum, hefur slúðurblaðið Hér og Nú eftir heimildarmanni sem er kunnugur málavöxtum."

Ætli það frjósi ekki fyrr í helvíti en Mogginn verður samkvæmur sjálfum sér.

---

Er annars farinn vestur. Mun ekki svíkja ykkur með myndir og ferðasögur. Þeir sem eiga leið um Ísafjörð á föstudaginn langa er bent á upplestur feðganna Símonar og Birgis Svans Símonarsonar á Langa Manga klukkan níu.

Gleðilega páska.

Blörr

2006-04-09T10:29:00.001-07:00

Helgin var viðburðarrík. Fór í seinni hluta inntökuprófsins í Listaháskólann. Lærdómsríkt. Kemur í ljós eftir helgi hvernig fer. Er ekki nema í meðallagi bjartsýnn.

Fór í bíó laugardagskvöld. Sá stórmyndina Lucky Number Slevin. Hélt fyrst að þetta væri stafsetningarvilla á plakatinu en svo leiðrétti miðasölustúlkan mig: Það er Slevin en ekki seven, sagði hún.

Allavegana. Myndin er góð. Minnir á Pulp Fiction að mörgu leyti. Aðalpersónurnar vitna í aðrar kvikmyndir í tíma og ótíma. Valur Gunnarsson myndi örugglega segja myndina tímaskekkju.

Samkvæmt honum er póstmódernisminn liðinn undir lok.

Ég hafði samt gaman að þessu. Sagan er klassísk. Hrafninn flýgur, Last man standing. Það er ekki til sú saga sem ekki hefur verið sögð áður.

Að öðru. Vinir mínir á DV áttu frábæran sprett í vikunni. Komu upp um skipulagt vændi í höfuðborginni. Á laugardaginn voru svo paparassí myndir af vettvangi.

Á myndunum má sjá meinta kúnna blörraða fyrir utan húsið. Stærsta myndin í opnunni, og á forsíðunni, er hins vegar af meintri brasilískri vændiskonu -- óblörraðri.

Ætli Björgvin ritstjóri hafi gefið út þær skipanir: Strákar, allir þeir sem kaupa þjónustu af vændiskvennum njóta vernd DV. En ekki sýna vændiskonununum neina miskunn!

Eða ætli málið sé að vændiskonan er útlensk. DV hefur nú oft gagnrýnt moggann fyrir að veigra sér ekki við umfjöllun um einkalíf fólks í útlöndunum. Nú virðist sama lína vera tekin upp á DV.

"Heyrðu, vændiskonan er frá útlöndunum, það þekkir hana enginn hvort sem er."

Að mínu mati á frekar að sýna okkur hvers konar menn það eru sem sækja í þessa ógeðfelldu tegund af vændi. Haldi henni gangandi með krónum og aurum.

Konunum sem er haldið í þessari kynlífsþrælkun ætti frekar að sýna tillitsemi. Í þessu dæmi er ljóst að það er þriðji aðili sem hagnast á vændisútgerð.

En auðvitað ætti ekki að blörra neitt. Sú stefna er mun heiðarlegri en um leið mun erfiðari. Þetta blörr æði er lágkúrulegt. Gísk leikurinn eftir blörruðu barnaníðingana í Kompás var grátlegur.

Mín skoðun.

Blað eins og DV getur með blörr stefnunni birt vitlausa mynd af glæpamanni eða fórnarlambi á forsíðu og enginn tekur eftir neinu. Enginn segir neitt.

Blörrið ýtir undir léleg vinnubrögð og minnkar þá ábyrgð sem fylgir því að segja erfiðar fréttir. Því fréttir eiga, eins og lífið, að vera óblörraðar.

Erfiður dagur

2006-04-06T15:46:00.000-07:00

Brunagaddur, napur vindur og frost í jörðu. Dagurinn byrjar illa. Ég er aftur kominn í menntaskóla, í hópi af áhyggjufullu fólki með rúðustrikað blað fyrir framan mig og rjúkandi kaffibolla. Kennslustofan er þó vinaleg. Á hægri hönd bílskúrshurð, gegnum ferningslaga glugga sé ég að veðrið hefur versnað. Það er byrjað að snjóa.

Félögum mínum í hellulögnunum hlýtur að vera kalt, hugsa ég. Hálftíma áður hafði ég hringt og spurt hvenær prófið byrjaði. Klukkan níu hafði gömul kona svarað. Bætt við að ég þyrfti bara að drífa mig fram úr og keyra af stað.

Mig langaði að segja henni að garðyrkjumenn svæfu ekki til hádegis. Það gerðu listaspírur. Þakkaði í staðinn pent fyrir mig og keyrði af stað.

Ég lít yfir salinn. Kennararnir eru ekki ennþá komnir. Við hlið mér situr grannvaxinn ungur maður. Andlit hans er hafsjór af reynslu. Við þekkjumst frá fyrri tíð. Þegar hann var barþjónn og ég fastakúnni í reikning. Einusinni hriti hann 40 þúsund krónur af mér í pókerspili. Án þess að depla auga.

“Hvar eru allar sætu stelpurnar? Spyr hann glottandi.

Ég hlæ og hvísla: “Í lögfræðinni.”

Kennararnir ganga inn. Ég hef aldrei séð manninn með krullurnar áður. En mér finnst ég kannast við konuna með dökka hárið. Hún minnir mig á bestu vinkonu stúlku sem ég elskaði þar til hún elskaði mig ekki lengur. Skyndilega finn ég fyrir hnút í maganum. Hvað ef þetta væri vinkonan og ég hvorki heilsaði henni né yrti á hana. Lét eins og ég hefði aldrei séð þessa fallegu konu fyrr. Hvað ætli hún haldi um mig?

Ljóshærð stúlka í fremstu röð spyr spurningarinnar sem allir eru að hugsa: Hvað komast margir áfram? Sjö til tíu, segir maðurinn með krullurnar.

Loftið verður lævi blandið.

Sjö til tíu. Ég virði fyrir mér hópinn. Um fimmtán manns. Skoða hvert andlit. Og ég kannast við tvær, þrjár stelpur af djamminu, eitt ljóðskáld, tvo áhugaleikara og konu sem ég held að sé brjálaður umhverfisverndunarsinni.

Ætli ég eigi ekki 50% sjens á að komast áfram, hugsa ég en lít svo dökkhærða kennaran, eða segjum 45%...

Myndin rúllar af stað. Big in Bombay. Hún er á þýsku. Menntaskólinn hverfur og ég sit á aftasta bekk í Bæjarbíói, á flugi yfir Berlin Wim Wenders í svart hvítu.

Umhverfisverndarsinninn skrifar og skrifar en ég sit frosinn. Sé eftir öllum svefnstundunum hjá Möggu Hitler í Þýsku 103 í Flensborg á sínum tíma. Ég horfi á myndina. Þýska er fallegt tungumál. Sérstaklega í morgunsárið.

Það lifnar yfir áhorfendum. Á skjánum sé ég Geir Ólafs ganga inn á svið. Hann þrífur í dansandi par og kennir þeim réttu sporin. Þetta gæti eins verið þátturinn hans Gilzeneggers, þessi sem Geir tók brúðuna upp á húddi á bíl.

Nei, ég veit í sannleika sagt ekki hvað er að gerast á sviðinu. Fæst orð bera minnsta ábyrgð sagði amma alltaf. Ég minnist þess sem kennarinn með krullurnar sagði áður en myndin byrjaði. Við ættum ekki að hugsa um hvað við ætluðum að verða, leikstjórar, leikskáld eða leikarar. Við ættum að hugsa um leikritið.

Geir Ólafs heldur áfram að kenna parinu að dansa og ég finn gremjuna magnast. Ætli kennarinn hafi verið að beina þessum orðum beint til mín, hugsa ég og sé eftir því að að hafa sagst vilja skrifa leikrit á þessari heimskulegu umsókn.

Ég lít aftur á skjáinn. Karl og kona munda exi með skrýtnar hárkollur á höfðu dansandi á þaki stoppustöðvarinnar. Par í ástarleikjum tekur við og ég hugsa: Kynlíf. Kynlíf er gott. Ég velti því fyrir mér hvort þau séu að gera það í alvörunni. Eins og fávitarnir í dönsku myndinni.

Danir gera það í alvörunni. Frakkar afturábak.

Ísbjörninn tekur við exinni. Meira klám. Einhversstaðar las ég að sama hve léleg bíómynd væri framleidd, þáttur eða leiksýning. Klám og ofbeldi fengi alltaf fólk til að horfa.

Gemsi hringir og fólkið í fremstu röð hlær vandræðalega. Í sömu andrá hverfur sviðið af skjánum, stoppustöðin, ísbjörninn og Geir Ólafs. Við erum stödd á hárgreiðslustofu.

“Ah, nú skil ég þetta,” hvíslar gamli félagi minn af barnum. Í huganum viðurkenni ég skilningleysi mitt. Ætli líkurnar á inngöngu séu ekki komnar niður í 30%.

Á stoppustöðinni grætur fólkið. Ekki ósvipað og þegar angistin færist yfir fáklæddu stúlkurnar í leigubílaröðinni niðrí bæ. En það eru ekki einu biðskýlin, ef fólkið í glerbúrinu í Bombay sæi okkur, sitjandi með blað og penna, glápandi á hvítt tjald, enginn að dansa eða syngja... eitt augnablik finn ég fyrir þörfinn að standa upp og taka lagið.

En hætti svo við.

Það hefur stytt upp. Í gegnum ferningslaga gluggann á bílskurðshurðinni sé ég að það er hætt að snjóa. Fagrir tónar úr Prelódíu eftir Chopin berast frá efri hæðinni. Ég totta nikótínstaut meðan svartklædd kona dansar eins og hún sé flogaveik á skjánum. Áhorfendur hlæja, stúlkan við hliðina á mér hlær. Ég hlæ. Við hlæjum því við erum einföld, illgjörn og okkur leiðist.

Ekki myndu mávar hlæja ef einn þeirra flygi á ljósastaur.

Sem er reyndar aukaatriði. Geir Ólafs stekkur og blótar því að hann sé hættur að reykja. Í huganum segi ég honum: “Ekki hafa áhyggjur. Ég hætti að reykja fyrir viku síðan, hef þyngst um 3 kíló og dreymi syngjandi sígarettur á nóttinni. Það er örugglega betra að reykja en dansa.”

Bunan stendur út úr handalaus Þjóðverjanum. Hægðu á þér hugsa ég. Magga Hitler hefði tekið hann á beinið. Hún talaði háþýsku. Eins og Derrik.

Mér finnst myndin aldrei ætla að enda. Innblásin ræða um starfsmenn Disney garðanna vekur upp hlátrasköll í salnum. Ég loka augunum.

Þegar ég opna aftur augun heyri ég ekkert nema hávært suð. Eftir syndaflóð síðasta klukkutíma liggja lík dansarana eins og dauðir fiskar í leirnum. Nema einn, sem spriklar í dauðateygjunum og safnar líkunum saman.

Við elskum rokk og ról. Tjaldið fellur.

Í kvöld hef ég ekkert á móti tvöföldum Bombay í tóník.

Um heilsu

2006-04-03T13:05:00.000-07:00

Ég ætla að hefja þetta á yfirlýsingu. Ég tapaði í heilsuátaki garðyrkjugengisins 2006. Ástæðan. Ég gleymdi því að pilsner væri ólöglegur í edrú keppninni. Féll á tveimur komma sex prósentum.

Því miður náði ég ekki að blogga um helgina því keppnin var æsispennandi. Á degi fimm, föstudeginum, féll sá fyrsti úr keppninni, rafvirkinn Gísli Hrafnkellsson. Mig grunaði að fall Gísla myndi hafa dómínóáhrif á hina þáttakendurnar.

Sá grunur reyndist á rökum reistur.

Klukkan ellefu um kvöldið fengum ég og Guðjón sms frá Ingimari. "Ég er fallinn" stóð í skilaboðunum. Fjórir virkir dagar edrú varð Marranum ofviða. Félagslegur þrýstingur spilaði þó einnig stóran þátt.

Í vinnunni í dag lýsti Ingi því hvernig Bergþór, sambýlismaður hans, hefði stillt Egils Gull upp fyrir framan hann. Freistingin varð of mikil. Beggi og Ingi enduðu í borg óttans. Og herbergið hans Inga hefur ekki enn verið parketlagt.

Þá voru aðeins ég og Guðjón eftir. Gauji átti það tromp upp í erminni að það var pabbahelgi hjá honum. Auk þess þurfti hann að passa systkini sín. Það var honum því leikur einn að fljóta edrú yfir föstudaginn og laugardaginn. Eins og ég.

Freistingarnar voru reyndar víða. Á laugardagskvöld fór ég 101 með Vali Grettis, blóðhundinum á DV og vini mínum. Að reykja ekki og drekka ekki fer illa saman með pöbbarölti. En ég hélt mínu striki. Ók heim á ferósunni þegar klukkan var að ganga þrjú.

Á sunnudaginn hittist allt garðyrkjugengið á Súfistanum. Farið var yfir stöðu mála. Kominn var bjórskjálfti í Gauja sem er vanur að fara á hansen á sunnudagskvöldum. Skyndilega missti ég út úr mér að það hefði verið skrýtið að drekka ekkert nema pilsner í miðbænum.

Pilsner! Félagar mínir tóku andköf. Reglugerðar og lagameistarinn Ingimar var fljótur að benda á að pilsner hefði í upphafi keppninnar verið dæmdur ólöglegur. Ég var úrskurðaður úr leik. Guðjón stóð uppi sem óvæntur sigurvegari.

Reyndar bauð ég Gauja að tvöfalda pottinn. Eins og áður hefur komið fram voru þrjár gin flöskur í verðlaun fyrir þann sem entist lengst edrú. Skemmst er frá því að segja að Gauji neitaði og ég heyrði að á hansen síðar um kvöldið hafi hann haft á orði að betri væru þrjár gin flöskur í hendi en...

Svo ég hætti að reykja, drekka kaffi og áfengi til að sigra heimskulega garðyrkjukeppni með stæl. Ég vann ekki keppnina en mér líður samt eins og sigurvegara. Því ég hef ekki enn kveikt í rettu og sit með tebolla hér á kaffi aroma.

En kannski er líka heimskulegt að líða eins og sigurvegara. Því mig grunar að þessi keppni sé hvergi nærri búin þó gin flöskurnar séu gengnar út.

Dagur 4

2006-03-31T13:49:00.000-08:00

Þetta var stór dagur. Af okkur fjórum sem lögðum af stað í heilsuátakið eru aðeins þrír eftir. Gísli féll á slaginu fimm í dag. Fékk sér bjór á Súfistanum og er út úr keppninni.

Ég Ingimar og Guðjón höldum okkar striki.

Til að rifja upp fyrir lesendum síðunnar hófst heilsuátak Fjarðargarða (garðyrkjufyrirtækið mitt) á mánudaginn. Ingimar og Guðjón lögðu gin flösku undir hvor myndi endast lengur edrú. Gísli rafvirki slóst í hópinn.

Ég ákvað að toppa félagana og hætta að reykja og drekka kaffi að auki.

Í dag helltist sem sagt Gísli úr lestinni. Sagðist á leiðinni í frítt áfengi í boði einhverra verktaka. Djöfulsins aumingjaskapur hugsuðum ég, Gauji og Ingi og skelltum okkur í staðinn í handsnyrtingu.

Nú erum við örugglega best hand-snyrtu garðyrkjumenn bæjarins.

Helgin tekur við. Ég er kominn með nikótín stút, einskonar gervi sígarettu mér til hjálpar. Verst að það er ekki til gervi bjórglas sem þjónar svipuðum tilgangi. Ég veit að sumir myndu ekki fúlsa við því.

Ps. Ég hef breytt síðunni þannig að nú geta allir kommenterað, hvort sem þeir eru skráðir notendur eður ei. Þeir sem vilja spá fyrir um úrslitin í heilsuátaki Garðyrkjugengisins geta því kommenterað hér að neðan.

2006-03-30T13:47:00.000-08:00

Krisuvik

Dagur 3

2006-03-30T13:10:00.000-08:00

Í gær svaf ég í fjórtán tíma. Á þremur dögum hef ég þyngst um tvö og hálft kíló. Ég hef drukkið meira grænt te en á allri ævi minni til þessa. Og ég hef ekki mætt of seint í vinnuna.

Ég er hættur að reykja. Drekka kaffi. Og áfengi (þó minnst hafi reynt á þann þáttinn.)

Af hverju. Þetta er mín afstaða til lífsins. Heilbrigð sál í hraustum líkama og allt það. Og svo er veðmál í gangi. Í vinnunni. Sannkallað alkahólistaveðmál. Hver endist lengst edrú...

Gin flaska í vinning.

Þegar ég var lítill sagði pabbi við mig. Símon, það eru þeir sem endast sem ná árangri. Ég var tíu ára í c-flokk Hauka í handbolta. Fúll yfir að vera ekki í a liðinu. Og hætti.

Í dag sé ég stráka sem voru með mér í c-liðinu fara á kostum með landsliðinu.

Það eru þeir sem endast sem ná árangri. Og ég ætla mér að endast í þessari keppni. Enda er erfiðasti andstæðingurinn, alltaf maður sjálfur.

Erfiður dagur

2006-03-28T09:45:00.000-08:00

Festist í bakinu í gær. Vorum að bera hellur upp í Áslandi þegar ég heyrði helvítis vöðvann sem tognaði í byrjun vetrarins öskra á mig. Var frá vinnu í dag. Ætla til hnykkjara á morgunn.

Vinnufélagar mínir Ingi og Gauji hafa reyndar hafið áhugaverða keppni. Hún snýst um hver geti haldið sér lengur edrú. Þáttakendur leggja ginflösku undir. Sigurvegarinn, sá sem endist lengst, hirðir allar flöskurnar.

Ég ákvað að toppa félagana. Sagðist vera með í pottinum. En ekki bara myndi ég hætta að drekka. Ég myndi hætta að drekka kaffi og reykja í þokkabót.

Klukkan er kortér gengin í sex og ég er enn með í keppninni. Við sjáum hvað setur á morgunn.

Sól, sól, skín á mig

2006-03-27T04:18:00.000-08:00

Það á að hlýna með vikunni. Svo segir spáin að minnsta kosti. Eftir að hafa mundað heitavatnsslönguna frá átta í morgunn, brætt frosinn sand - Eru það góðar fréttir.

Helgin. Á maður eitthvað að segja um hana. Mér var vísað út af Kaffibarnum. Gestur Páll rekstrarstjóri sendi unga ljóshærða stúlku með þau skilaboð að ég væri ekki velkominn.

Við gengum fjórir út. Rottugengið. Sármóðgaðir. Samt fannst mér þetta svolítið fyndið. Skrifaði einhvern tíma slúðurmola um Kaffibarinn. Hann var vitlaus. Leiðrétting birtist.

En stundum er ekki nóg að leiðrétta villurnar. Mér skildist á ungu stúlkunni að ef ég bæðist afsökunar væri málið dautt. Ég sagðist frekar drekka minn bjór annarsstaðar.

Sunnudagar eru sjónvarpsdagar. Ég átti góðar stundir á Bergstaðarstrætinu í gær. Ég og Valur og kettirnar hans tveir, Boris og Míhó, horfðum á Róm og 24. Frábærir þættir.

Svo var X-Files á Sirkus. Þættirnar sem maður dýrkaði sem krakki. Ég fékk sjokk þegar ég sá fatatískuna hjá fólkinu. Með árunum verður sífellt lengra síðan maður var krakki.

Í vikunni ætla ég að stunda heilbrigt líferni. Fara í jóga og finna meðvitað fyrir þriðja auganu. Ég ætla í sund og ræktina. Drekka grænt te. Og borða fíkjur og döðlur.

Mér skilst að nómadarnir í eyðimörkinni hafi ekki borðað neitt annað.

Ál er málið

2006-03-22T04:15:00.000-08:00

Rithöfundurinn Andri Snær Magnason fyllti Borgarleikhúsið með fyrirlestri um Draumalandið Ísland. Mér heyrist meginlínan hjá honum vera sú að Alcoa sé vont fyrirtæki og við eigum að einbeita okkur að öðru en stóriðju.

Þetta er fallegur málflutningur. Ég hef reyndar aldrei séð Alcoa fyrir mér sem einhverja engla. Frekar velt fyrir mér spurningunni: Hvor er verri sá sem framleiðir álið í sprengjuna eða sá sem varpar henni á góðviðrisdegi í Írak.

Varðandi álverin þá er mín skoðun sú að við höfuðborgabúar eigum ekki að vera agnúast út í landsbyggðina fyrir að vilja álver. Heimamenn hafa oftast rétt fyrir sér.

Ef þeir telja að síðasti sjensinn sé álver þá trúi ég þeim.

Álversumræðan líka í fullum gangi hérna í Hafnarfirði. Vinur minn ætlar að stofna stuðningshóp fyrir tvöföldun álversins í Straumsvík. Hópurinn á að heita Ál er málið, gefa út blaðið Álpappírinn og disk með tónlist sem mun heita Úr ál-lögum.

Ætli ég gangi ekki í hópinn og mæti með ál-túrban á kjördag. Í morgunn rifjaðist reyndar upp fyrir mér viðtal sem ég tók einu sinni við konu sem rak gistiheimili þar sem vændiskona hafði aðsetur og bauð sérstakan jólabónus yfir hátíðirnar.

"Ég hef ekkert á móti vændiskonun en ég vil ekki hafa þær á hótelinu mínu," sagði konan. Að sama skapi hef ég ekkert á móti álverum en er efins um að eitt slíkt eigi heima í bakgörðum okkar Hafnfirðinga.

Hroki

2006-03-21T04:32:00.000-08:00

Ég opnaði póstinn minn núna í hádeginu. Frostið úti nálgast tveggja stiga tölu. Allt verður erfitt í garðyrkju, sandurinn og hellurnar frostnar og ekkert sem kemst að nema að klára og koma sér heim.

Í pósthólfinu var bréf frá manni sem ég átti í samskiptum við á DV á sínum tíma. Hann reyndi að sannfæra mig um að fósturdóttur hans hefði verið misnotkuð gróflega. Ég sagði erfitt fyrir okkur að sanna það.

Ég afskrifaði í raun manninn. Hann hljómaði geðveikislega og það sem hann sagði var geðveikislegt. Af hverju ætti ég að trúa honum. Hann hafði engar sannanir og virtist ekki í andlegu jafnvægi.

Þegar ég sá póstinn frá honum fyrir stundu varð mér hugsað til Reynis Traustasonar. Hann var fréttastjóri mitt eitt skemmtilegt sumar þegar sölutölurnar ruku upp og Illugi reykti enn Kool sígarettur inn á skrifstofu.

Reynir var vanur að segja við mig: Taktu mark á öllum og hlustaðu á alla sama hve skrýtið fólk lítur út fyrir að vera. Þetta sagði blaðahaukurinn sem átti sitt stærsta skúbb með hjálp lítils landsímamanns.

Ég hefði örugglega afskrifað landsímamanninn á sama hátt og ég afskrifaði manninn sem sendi mér póstinn í hádeginu. Ástæðan. Hroki. Þegar þú ert tvítugur að sigra heiminn hefurðu ekki tíma fyrir rugludalla.

En rugludallarnir hafa ótrúlega oft rétt fyrir sér. Jafnvel þeir sem rausa út úr sér ótrúlegustu samsæriskenningum hafa einhverja ástæðu fyrir paranójunni.

Ég ætla að draga lærdóm af þessu. Maður á ekki að dæma fólk út af útlitinu eða framkomu. Maður á að gefa öllum sjens og hlusta alla. Í tilfelli mannsins sem sendi mér póstinn í hádeginu vitna ég í eftirfarandi frétt mbl.is

Fyrirsögn póstsins frá manninum var: Trúirðu mér núna?

Dæmdur í 5 ára fangelsi fyrir kynferðisbrot gegn dóttur sinni Héraðsdómur Reykjavíkur hefur dæmt karlmann í fimm ára fangelsi fyrir að beita dóttur sína ítrekað kynferðislegu ofbeldi á árunum 1998 til 2004 þegar stúlkan var á aldrinum 8 til 14 ára. Maðurinn var einnig dæmdur til að greiða stúlkunni 2 milljónir króna í bætur. Maðurinn neitaði sök og hélt því fram fyrir dómnum að að ásakanir stúlkunnar væru að áeggjan fyrrum fósturföður hennar. Dómurinn, sem var fjölskipaður, taldi hins vegar þennan framburð fjarstæðukenndan og sagði rannsóknarniðurstöður frá Rettsmedisinsk institutt og neyðarmóttöku Landspítala og framburð vitna rennir traustum stoðum undir framburð stúlkunnar sjálfrar. Var að mati dómsins hafið yfir skynsamlegan vafa, að maðurinn hafi gerst sekur um þá háttsemi að láta stúlkuna fróa sér, tvívegis látið hana sjúga getnaðarlim sinn, og haft samræði við hana í nokkur skipti. Dómurinn segir, að brotin sem maðurinn sé sakfelldur fyrir séu mjög alvarleg og stóðu yfir í langan tíma. Þau hafi beinst gegn dóttur hans, sem hafi allt frá fæðingu búið við afar erfiðar uppeldisaðstæður. Af gögnum málsins verði ráðið að stúlkan hafi ekki notið umönnunar og uppeldis ættmenna sinna, nema í afar takmörkuðum mæli, og það hafi manninum verið fullkunnugt um. Í stað þess að vernda barn sitt og hjálpa því við þessar hörmulegu aðstæður, hafi hann beitt það grófu kynferðislegu ofbeldi og brugðist algerlega trausti þess og foreldraskyldum sínum gagnvart því. Er refsing mannsins ákveðin fangelsi í fimm ár. Dómurinn segir síðan að í gögnum málsins komi glögglega fram, að stúlkan hafi allt frá fæðingu búið við afar erfiðar uppeldisaðstæður, sem án efa hafi sett mark sitt á sálarlíf hennar. Þótt erfitt sé í ljósi þess að meta umfang andlegs tjóns stúlkunnar, sé hið grófa kynferðislega ofbeldi, sem maðurinn beitti stúlkuna allt frá unga aldri, til þess fallið að skaða sjálfsmynd stúlkunnar og valda henni gríðarlegum andlegum erfiðleikum síðar meir. Voru miskabætur til handa stúlkunni ákveðnar 2 milljónir króna.

Vernd fórnarlamba

2006-03-14T12:33:00.000-08:00

Sýnum glæpamönnum enga miskunn. Veitum fórnarlömbum fullkomna vernd. Einhvern veginn svona hljómar mottó DV í glæpamálum. Enda þorir blaðið þegar aðrir þegja.

Umfjöllun blaðsins um geimnauðgarann Stefán Hjaltested var á heimsklassa. Það vantaði bara að plakat með andliti hans á píluspjaldi fylgdi blaðinu. Það hefðu bretarnir gert.

Í dag er enn ein fréttin um handrukkarann Davíð Garðarson. Hann framdi hroðalegan glæp. Ofsótti fjölskyldu og nauðgaði stúlku. En dæmdir glæpamenn eru víst saklausir þar til þeir þurfa að hefja afplánun. Geta skotist til útlanda eða í sund eins og þeim sýnist.

Ég veðja á að DV verði fyrri til að hafa uppi á Davíð en lögreglan eða Interpol ef því er að skipta.

Miskunn blaðsins í garð glæpahyskis er engin. En fórnarlömbum er veitt vernd. Þau stíga ekki fram nema af fúsum og frjálsum vilja. Þó auðvitað sé gengið eftir því. Ef svo ber undir.

Ég velti þó fyrir mér. Hve langt á vernd þeirra sem lenda í glæpum að ná.

Ef handrukkari ofsækir til dæmis alþingismann eða ráðherra -- ræðst inn á heimili hans, ógnar fjölskyldumeðlimum og beitir jafnvel ofbeldi með þeim afleiðingum að það kemur niður á vinnu þessa lögkjörna fulltrúa, sálarástandi og líðan -- kemur það þjóðinni við?

Og svo er hitt. Ef þessi sami alþingismaður eða ráðherra vill halda málinu leyndu. Hver er þá staða hans ef alþingi fer að ræða um lög gegn ofbeldi, hækkun dóma eða eflingu lögreglunnar?

Ef dómsmálaráðherra sæti undir ofsóknum handrukkara en bannaði blaðamönnum að skrifa um það væri þá ekki eitthvað að? Og væri hann þá hæfur til að sinna sínu starfi?

Þetta eru bara vangaveltur. Sem betur fer hafa ofbeldismenn haldið sig frá þeim mönnum sem vinna við að bæta hagsæld þjóðarinnar. Svo best sem ég veit alla vega. Ef ekki, þá væri ég búinn að lesa um það í DV - blaðinu sem þorir þegar aðrir þegja.

Smáauglýsing

2006-03-11T11:46:00.000-08:00

Sátum á Kaffi Aroma í skömmu eftir að byrjaði að snjóa og rétt áður en kvöldið breyttist í nótt. Félagi minn fletti DV og sprakk úr hlátri. Ástæðan var eftirfarandi skilaboð á smáauglýsingasíðunni -- undir liðnum: Einkamál.

"Ég ríð að Snorrabraut 63. Efri bjalla."

Menningin er dauð

2006-03-10T12:45:00.000-08:00

Ég elska sleggjudóma. Faðir minn átti þetta skemmtilega komment hér fyrir ofan í hlénu á tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands á fimmtudaginn. Tónleikum til heiðurs Jóni Nordal. Frábæru tónskáldi sem á hinn ódauðlega smell Hvert örstutt spor skuldlausan.

Menningin er dauð sagði maðurinn í hlénu. Ég veit ekki hvort ég myndi taka jafn sterkt til orða en þessir tónleikar vöktu mann til umhugsunar. Meðalaldur tónleikagesta var um 60 ár. Það unga fólk sem maður sá virtust flestir tónlistarskólanemar komnir frekar skyldunnar vegna en áhugans.

Burtséð frá því kvað píanóleikarinn Víkingur Heiðar upp sinn eigin dauðadóm. Aldrei hef ég séð mann misnota eitt tónverk jafn svívirðilega og píanókonsert Jóns Nordals. Víkingur á frekar heima í leikhúsi en tónleikasal. Ég var farinn að halda að hann væri flogaveikur. Slíkar voru fetturnar og bretturnar þegar hann barðist við að túlka verkið.

Í raun líktist hann frekar grínleikara að herma eftir píanóleikara heldur en píanóleikara að gera það sem hann fær borgað fyrir.

En ég var örugglega sá eini sem sá eitthvað athugavert við hegðun Víkings Heiðars. Salurinn ærðist af fögnuðu eftir spilamennskuna og í hlénu héldu 60+ konurnar ekki vatni yfir frábærri frammistöðu Víkings.

Og fyrir utan Kissin-lega stæla Víkings vantaði mikið upp á að konsertinn væri vel fluttur. Spilamennskan var flöt og tónlist sem sver sig í ætt við Schostakovich og Prokofieff var kæfð í allt of miklum pedal, of miklu rúbadói og óþarfa tilfinningavellu.

Faðir minn fílaði hins vegar Víking Heiðar í botn. Sagði þetta vera það sem svona tónleikar snerust um. Alminnilegt sjóv. Þetta væri fólkið að borga fyrir og hann gæfi fólki eitthvað fyrir peninginn sinn.

Svona er ég einfaldur. Ég sagði pabba frá frægri tónleikaupptöku þar sem Horowits spilar þriðja konsertinn eftir Rachmaninoff. Hann hreyfir sig ekki allan tíman, sýnir varla svipbrigði heldur leika hendur hans um hljómborðið og tónlistin skiptir öllu.

Í lok konsertsins eftir þvílík átök og ótrúlega kafla fær Horowits smá pásu þar sem hljómsveitin tekur við. Og gamli maðurinn tekur upp klút og strýkur svitan af andlitinu. Meira var það ekki.

Menningin er dauð sagði maðurinn. Og dauðadómurinn er básaskiptingin sem einkennir íslenska menningu í dag. Allt er skipt í bása. Annaðhvort fílarðu teknó eða rapp, rokk eða popp, klassík eða djass. Hver bás á sína aðdáendur; fólk sem stígur ekki fæti inn í básinn við hliðiná.

Það eru til óperusöngvarar sem syngja bara sönglög eftir Schubert og gera fínan feril, rapparar sem hafa aldrei heyrt minnst á Schubert og þjóðverar sem eyða ævinni í teknó reyf partíum.

En kannski er það bara gott. Kannski horfir faðir minn bara til baka á þá tíma þegar hann var ungur og allir hlustuðu á sömu útvarpsstöðina, síðasta lag fyrir fréttir, eina tvær sinfóníur og lög unga fólksins einu sinni í viku.

Í dag hlustar fólk að það sem til er í ipodinum.

Persónulega finnst mér menningin langt frá því að vera dauð þó að í sérhæfingu listarinnar kunni að felast vísir að dánardægri hennar. En ljóðið er allavegana dautt. Eiríkur Nordahl drap það sjálfur með keppninni um ömurlegasta ljóð Íslands.

Ég sting upp á því að ömurlegasta ljóðið verði jafnframt það síðasta sem verður samið. Einhversstaðar þarf þessi vitleysa að enda.

Árni hættir

2006-03-06T04:37:00.000-08:00

Mogginn kveður Árna Magnússon með söknuði. Það er missir að þessum merka manni. Ég veit ekki hvort almenningur eigi eftir að sakna Árna. Ráðherratíð hans var ekki ganga á bleiku skýi.

Ég man til dæmis eftir því þegar ég byrjaði á DV. Held bara á fyrsta deginum. Desember 2003. Árni hafði dúkkað upp þar sem hjálpræðisherinn var að gefa útigangsmönnum að borða.

Af einhverjum orsökum voru flestir fjölmiðlar landsins einnig á sama stað. Myndir af Árna brosandi með súpuskeið í munni bræddu hjörtu góðborgara landsins.

En Brynja Þorgeirsdóttir, sem þá var á DV, sá í gegnum leikritið. Hún komst að því að súpan var matreidd á fínum veitingastað -- sem var ekki venjan -- og atburðarrásinni stýrt af PR mönnum.

Forsíða DV með myndinni af Árna varð til þess að hann talaði aldrei við okkur sem unnum á blaðinu. Held ég eini stjórnmálamaðurinn sem stóð við þagnarbindindi sitt frá fyrsta degi.

Það er missir fyrir Framsókn að sjá eftir Árna. Mig grunar að hann hafi aflað flokknum margra atkvæða meðal strangrtrúaðra hvítasunnumeðlima. Nú verður Halldór bara að mæta í messur í staðinn fyrir Árna. Það fer honum örugglega vel.

--

Annars var helgin frábær. Kátu Biskuparnir náðu þriðja sæti á Íslandsmóti skákfélaga. Erlendu meistararnir okkar skemmtu sér konunglega og það verður gaman að sjá þá aftur að ári.

Sjálfur tefldi ég þrjár skákir um helgina. Vann einn sjö ára strák nokkuð auðveldlega en átti í meiri erfiðleikum á móti fimm ára pilti sem kunni svo sannarlega mannganginn. Erfiðastur var þó bandaríski varnarliðsmaðurinn sem virtist kominn beint af stríðsvellinum.

Sömdum um frið á endanum. Jafntefli varð niðurstaðan. Tveir og hálfur vinningur af þremur er nokkuð ásættanlegt. Enda er mottó Kátu Biskupana -- Allavega kátir.

Dularfullur blóðflokkur

2006-03-02T14:56:00.000-08:00

Það er dýrara á íslenskar myndir en Hollywood ræmurnar. Maður fær samt ekki alltaf það sem maður borgar fyrir. Ég sá Blóðbönd í Háskólabíói. Þeir hljóta að nota annan skala fyrir íslenskar myndir á dagblöðunum því mér fannst hún ekki nógu góð.

Myndin fjallar um augnlækni. Hann veður í peningum. Á leiðinlega konu, lítinn strák og það er annað barn á leiðinni. Hann ákveður að taka sér tveggja vikna frí úr vinnunni, skella sér til dómíníkanska lýðveldisins með konunni. Áður en hann fer kemst hann að því að sonur hans er í öðrum blóðflokki en hann sjálfur.

Að hann er ekki raunverulegur faðir sonar síns.

Svo augnlæknirinn leigir sér herbergi á Hótel Nordica. Talar ekki við soninn eða konuna í nokkrar vikur. Fer á djammið og byrjar með ritaranum sínum. Eftir nokkrar vikur verður hann leiður á ritaranum og endanlega slitnar upp úr sambandinu þegar hann sér stúlkuna reykja hass.

Ég endurtek. Hann sér hana reykja hass.

Hann fer því aftur upp á Nordica hótel og svarar ekki í símtölum stúlkunnar. Hún brotnar niður og ákveður að klessa bílnum sínum á vegg og endar á spítala. Augnlæknirinn fer hins vegar aftur til konunnar sinnar. Grætur í kjöltunni á henni og þau byrja aftur saman.

Og nú spyr ég. Finnst einhverjum þetta hljóma eins og spennandi saga?

Þetta hefði kannski verið spennandi ef augnlæknirinn hefði reynt að komast að hver væri raunverulegur faðir drengsins. En honum virðist nokkurn vegin alveg sama um það. Alveg eins og honum virðist alveg sama um alla í kringum sig. Son sinn þar meðtaldan.

Þetta hefði líka mögulega verið spennandi ef augnlæknirinn hefði ákveðið að lifa í blekkingunni. Lifa með þessa vitneskju á bakinu. Ala strákinn upp þrátt fyrir að drengurinn væri annars barn.

En fyllerí á Nordica Hótel er auðveldið líka kostur.

Það sem mér fannst vanta í þessa mynd var uppgjör. Að horfa á tveggja tíma mynd þar sem aðalpersónan gerir ekkert annað en að forðast uppgjör, forðast sannleikan og samræður er eins og að horfa á stríðsmynd þar sem heil herdeild gerir ekkert annað en að forðast átök.

Hreint út sagt leiðinlegt.

Því raunveruleikinn er oft ekkert svo skemmtilegur. Mér sýnist hugsunin á bak við þessa mynd vera að endurspegla raunveruleikan. Ef svo er þá getur vel verið að það hafi tekist. Myndin fjallar um líf þessarar fjölskyldu og svona er þeirra líf.

Þegar þessi leið er valin finnst mér hins vegar vanta þessa stóru skírskotun. Bækur eins og Lord of the flies eða 1984, leikrit eins og King Lear eða Rómeo og Júlía fjalla öll um ákveðin raunveruleika. En það er stærri boðskapur á bak við. Ákveðin hugmynd sem verkið byggist á.

Það sem Blóðbönd vantar er brennandi þrá höfunduna til að segja eitthvað. Þó að verkið eigi að vera raunverulegt þarf einhver stærri hugmynd að vera á bak við það. Sú hugmynd að lausn þinna vandamála sé að detta í það á Nordica og ríða ritaranum og gráta svo og þá verður allt í lagi er eitthvað sem ég einfaldlega kaupi ekki.

Annars hefur myndin fengið fínustu dóma og ég viðurkenni að ég skemmti mér ágætlega í Háskólabíóinu. Hló meira að segja nokkrum sinnum upphátt. En ég grét aldrei. Þrátt fyrir dramað. Samt er ég maður sem grét yfir upphafssenu Vertical Limit.

Þegar Chris O´ Donnel þurfti að skera reipið og drepa pabba sinn.

Það var sko sena í lagi.

Flensa

2006-02-28T03:28:00.000-08:00

Ligg veikur heima. Með einhverja djöfulsins flensu. Held þetta sé hefnd fyrir allar þessar hraðahindranir sem við höfum lagt í vetur ...illa forgengur og allt það.

Í gær áttu tveir vinir mínir afmæli. Óli, sem nálgast nú fertugsaldurinn óðfluga, og Gísli sem er nánast orðinn hálfþrítugur. Tíminn líður hratt og allt það.

Djöfull er febrúar ótrúlega stuttur mánuður. 28 dagar. Það er ekki neitt. Mars er líka ok -- aðeins lengri en samt bara fjórar helgar. Apríl verður slæmur. Fimm helgar, langur mánuður.

Ég ætla að hella upp á heilsate í tilefni veikindana. Ég hef tröllatrú á þessu kínverska sulli. Allt er vænt sem er grænt og allt það...

kv.

Hlegið í leikhúsi

2006-02-26T08:03:00.000-08:00

Það var hreinræktuð skemmtun sem Hafnarfjarðarleikhúsið Hermóður og Háðvör bauð upp á í gær. Við fórum þrír vinnufélagar saman á Himnaríki Árna Ibsens. Sýningin sló í gegn fyrir tíu árum og virðist ætla að slá aftur í gegn í dag. Allavega var fullur salur og mikið hlegið.

Nánast of mikið. Gömul kona sem sat fyrir aftan okkur hafði greinilega fengið sér einu rauðvínsglasi of mikið í hlénu. Hún lifði sig svo sannarlega inn í sýninguna. Hélt uppi fjörugum samræðum við manninn sinn og skemmti áhorfendum með live lýsingu á því sem var að gerast á sviðinu.

Hvað er annað hægt að gera en að hlægja þegar svona gerist. Ég hef aldrei upplifað það áður að heyra heilan leikhússal missa sig í smitandi hláturskrampa sem byrjar á einum manni, nefnilega Begga félaga mínum sem hreinlega réði ekki við sér þegar gamla konan byrjaði.

Þegar sýningunni lauk sá ég rannsakandi augnaráð leikarana þegar þeir hneygðu sig. Ætli þeir hafi ekki verið að leita að vandræðafólkinu sem hló mest þegar engir brandarar voru sagðir og gjörsamlega missti sig þegar lætin náðu hápunkti.

Einn maður virtist þó ekki hafa skemmt sér vel. Sköllóttur drengur með unga stúlku upp á arminn sem gekk að okkur félögunum og sagði okkur hafa eyðilagt sýninguna. "Sáuði hvernig leikararnir horfðu á okkur!" sagði hann æstur og gekk út.

Fyrir mitt leiti fannst mér gott að hlægja. Hef ekki hlegið svona dátt síðan ég sá fullkomna brúðkaupið á Akureyri.

Nú heyrir maður að íslensk mynd sé komin í bíó. Hún fær 3-4 stjörnur í öllum blöðum sem hlýtur að vera gott. Mér finnst reyndar flestar íslenskar myndir fá þriðju stjörnuna í áskrift -- einskonar viðleitnisstjarna fyrir það eitt að tökuliðið sé frá frónni.

Las reyndar að myndatökumaður Blóðbanda sé finnskur svo það hlýtur að vera eitthvað í myndina spunnið.

Blörraðir barnaníðingar

2006-02-20T14:10:00.000-08:00

Starfsmaður Nýsis hættir eftir Kompásþátt um barnaníðinga

"Nýsir hefur sent frá sér yfirlýsingu þar sem fram kemur að starfsmaður fyrirtækisins hafi staðfest að hann sé einn þeirra einstaklinga sem sjónvarpsþátturinn Kompás á Stöð 2 fjallaði um í gær. ... Í framhaldi af sýningu þáttarins hefur verið gengið frá starfslokum viðkomandi hjá Nýsi. Hann hefur þegar látið af störfum.Nýsir segist í yfirlýsingunni harmar að starfsmaður fyrirtækisins skuli tengjast fyrrgreindri umfjöllun en slíkt sé ósamrýmanlegt starfsreglum fyrirtækisins."

---

Það er sem sagt ósamrýmanlegt stefnu Nýsis að hafa barnaníðing í vinnu. Kemur varla á óvart. Held að fæstir vilji borga þannig mönnum laun.

Þessi frétt sem ég tók af MBL er hluti af viðbrögðum við Kompásþættinum um helgina. Ég hef heyrt menn tala um þáttinn á kaffihúsinu, í pottinum og í vinnunni. Þátturinn átti að vekja athygli og gerði það.

Meira að segja popúlistarnir í Samfylkingunni tóku málið upp á þingi.

Starfsmaður Nýsis sefur trúlega ekki vel í nótt. Við vitum ekki hver maðurinn er. Nafn hans er ekki í frétt Moggans, hann var blörraður í Kompás en líklega verður hann þó nafngreindur á forsíðu DV á morgun.

Við vitum ekki heldur neitt um fortíð þessa manns, aldur, feril, búsetu eða útlit. Við vitum ekki hvort hann hafði áður mælt sér mót við þrettán ára stúlku, hvort hann hefur nauðgunarkærur á bakinu, hvort hann sé barnaníðingur yfirleitt.

Þetta gæti jafnvel verið tvítugur strákur sem var ögrað af ungri stúlku á spjallvef og ákvað, kannski í heimsku sinni eða greddu, að hitta stúlkuna. Ákvörðun sem hann mun þurfa að lifa með og læra af.

Punkturinn er sá að við vitum ekkert um þennan mann því honum, eins og hinum barnaníðingunum, var veitt nafnleynd í Kompási. Ákvörðun sem er í fullu samræmi við fyrri vinnubrögð ritstjóra Kompásar -- sem virðist óttalegt hérahjarta.

Ég hef til dæmis aldrei séð annað eins og umfjöllun þáttarins um hina íslensku satanista. Tvo hreint út sagt vitlausa menn sem fengu að auglýsinga djöflatrú sína og hugsanlega stofnun Djöflakirkju á Íslandi, með breyttar raddir og blörruð andlit.

Hvern var verið að vernda. Voru þessir tveir menn fórnarlömb. Óttuðust þeir að fjölskylda þeirra yrði fyrir ofsóknum. Ef svo er þá er það ekki vegna umfjöllunar fjölmiðla heldur vegna þeirra eigin heimskulegu skoðana.

Hvernig hefði til dæmis fólk brugðist við ef tveir rasistar hefðu verið dregnir í stúdíó. Látnir hrauna yfir svertingja, asíska innflytjendur og múslíma undir nafnleynd og blörraðri mynd.

Gamla DV birti einu sinni viðtal við formann íslenska þjóðernisflokksins þar sem hann talaði út. Sagði brandara um að svertingjar nenntu ekki að vinna og svo framvegis. Maðurinn þurfti síðar að taka ábyrgð á orðum síðum og fjölmiðilinn ábyrgð á því að hafa birt þau.

Þar var manni ekki veitt nafnleynd þó skoðanir hans brytu í bága við skoðanir almennings.

Nafnleynd er eitt erfiðasta verkfæri blaðamannsins, hvenær á að nota hana og hvenær ekki. Sú regla sem yfirleitt er í gildi er að veita heimildarmönnum og fórnarlömbum vernd. Það er sú regla sem DV hefur ávallt farið eftir. Glæpamönnum eru engin grið gefin.

Svo ég komi aftur að upphaflega málinu. Frétt Kompásar um huldu - barnaníðingana.

Þegar ég var á DV gerði ég sjálfur svipaða frétt. Ekki eins umfangsmikla, 13 ára stúlka komst í kontakt við fimmtugan mann sem klæmdist og vildi leika sér með henni og bað hana að hitta sig á róluvellinum við Austurbæjarskóla.

Ég fékk stelpu sem var að vinna með mér til að leika litlu stúlkuna, faldi mig með ljósmyndara skammt frá og svo biðum við eftir barnaníðingnum. Hann kom á endanum. Með barðastóran hatt og í frakka, gekk að stúlkunni en hljóp í burtu þegar flassið dundi á honum.

Daginn eftir heimsótti ég manninn sem bjó í lítillri blokkaríbúð í Breiðholtinu. Við höfðum náð bílnúmerinu hans kvöldið áður og fundið út heimilisfangið. Ég fór einn til mannsins, bankaði upp á og sagði honum frá hvað raunverulega hafði gerst.

Maðurinn var fáklæddur, í náttslopp, með tattú á hendinni og sköllóttur. Leit svosem nokkuð barnaníðingslega út. Ég sat við eldhúsborðið hjá honum í eina tvo tíma. Drakk kaffi og reykti með honum. Tók viðtal við hann og lét diktafóninn rúlla.

Ekkert af efninu var birt. Þáverandi ritstjórum DV fannst þeir ekki geta réttlætt að veit manninum nafnleynd þar sem hann var hvorki fórnarlamb né heimildarmaður. Ef eitthvað þá var hann fórnarlamb atburðarrásar sem blaðamaðurinn sjálfur hrundi af stað.

Þar sem maðurinn hafði einnig ekki framið neinn glæp, hinn meinti glæpur átti sér aldrei af stað var ekki hægt að birta nafn hans og dæma hann í augum þjóðarinnar fyrir brot sem hann hugsanlega hefði eða hefði ekki framið.

Þá var sá möguleiki eftr að hugsanlega væri maðurinn barnaníðingur. Ég held að enginn blaðamaður vilji lifa með því að hafa birt grein um slíkan mann en veitt honum vernd, birt ekki nafn og mynd, sem hefði hugsanlega getað komið í veg fyrir frekari afbrot.

Ég er samt viss um að þetta hafa Kompás menn farið í gegnum áður en þátturinn var sendur út. Og ég er viss um að starfsmaður Nýsis hafi ekki hætt nema af því hann hafði eitthvað slæmt á samviskunni. Og þá hefur þátturinn trúlega komið einhverju góðu til leiðar.

Barnaníðingar óttast áttavitan á spjallþráðunum, alþingismenn ræða málið á þingi og Nýsismenn hafa um nóg að spjalla á kaffistofunni.

En fyrir mitt leiti þá hefði ég annaðhvort birt myndirnir af þessum strákum sem komu í þeim tilgangi að gamna sér með þrettán ára stúlku óblörraðar eða alls ekki. Það hefði Michael Moore örugglega gert líka og þeir sem hafa hjarta til að standa í erfiðri fréttamennsku.

Það virðist ritstjóri Kompásar ekki hafa. Nema hann kannski vilji frekar blörra menn eins og satanistana til að láta þá og það sem þeir segja líta merkilegar út í þeim tilgangi að fréttin líti merkilegar út.

...en það eru varla góð vinnubrögð.

Badíbadíba

2006-02-19T10:53:00.000-08:00

Einu sinni á ári halda íslenskir blaðamenn pressuball og afhenta sjálfum sér verðlaun. Eftir júróvísjón partý á Bergstaðastrætinu í gær varð ég samferða vöskum hópi blaðamanna niður á Hótel Borg. Við fundum pressuna en ekki ballið.

DJ kvöldsins. Bjarni töframaður. Stóð einn inn í sal upp á sviði með fartölvu og autt dansgólfið fyrir framan sig. Eftir að hafa spilað Like a virgin með Madonnu tvisvar í röð heilsaði ég upp á hann; Komumst að þeirra niðurstöðu að blaðamenn eru upp til hópa drykkfelldir, egósentrískir, afar hrifnir af að tala en jafn lélegir í að dansa.

Enda voru gríðarlega vitrænar samræður í gangi víðast hvar á barnum. Andrés Magnússon stjörnublaðamaður króaði mig af og við áttum í langt spjall saman. Andrés er nýkominn frá Dubai þar sem hann reynsluók Porsche jeppum í eyðimörkinni og hefur frá mörgu að segja.

Það kom mér á óvart að Andrés skildi ekki vera tilnefndur til einhverskonar verðlauna á þessu ágæta kvöldi.

Ég spjallaði líka við fyrrum kollega mína á DV sem voru flestir afar hressir. Meira að segja fyrrum ritstjórinn Mikael skemmti sér konunglega á ballinu enda í góðra vina hópi. Svo virtist sem skortur á tilnefningum hjá DV mönnum hafi bara eflt í þeim keppnisandann.

Í dag þurfti ég svo að taka strætó til Reykjavíkur. Maður keyrir ekki eftir einn og þeir urðu nokkrir í gærkvöldi. Mér til mikillrar furðu var strætóbílstjórinn pólskur og lét öllum illum látum. Talaði tungum og henti út dreng sem opnaði gosflösku í vagninum.

Ég spurði bílstjórann hvort hann stoppaði á Hlemmi og hann svaraði: Badíbadíba, og benti á leiðarkortið.

Meðan pólski vagnstjórinn gaf í botn eftir Miklubrautinni rifjaðist upp fyrir mér samtal sem ég átti við vin minn á Súfistanum. Hann sagði mér að sífellt fleiri útlendingar væru ráðnir til að keyra strætóana. Nú þegar sætu tveir kínverjar undir stýri og slatti af pólverjum, allt í gegnum starfsmannaleigur í fjarlægum löndum.

Ég fagna fjölmenningunni. Það er samt slæmt ef gamalt fólk og börn geta ekki spurt til vegar eða hvar næsta stoppustöð er. Sérstaklega þegar nýtt leiðarkerfi er í gangi. Þá er slæmt að ráða bílstjóra sem svarar villtum vegfarendum með orðunum: Badíbadíba.

2006-02-17T12:27:00.000-08:00

Tré læðist inn á auglýsingaskilti við Bæjarbíó.

Skrýtin vika

2006-02-17T10:52:00.000-08:00

Ég hef áður minnst á íslenska veðráttu. Einhvern vegin kemur hún manni alltaf jafn mikið á óvart. Á miðvikudaginn breyttist veturinn skyndilega í sumar. Það var skrýtið að moka sandi ber að ofan í febrúar. Á fimmtudaginn minnti veturinn hins vegar aftur á sig.

Sólin var skammvinn sæla.

--

Vikan hefur verið skrýtin. Við feðgarnir erum orðnir internetlausir og síðustu helgi datt stöð tvö út. Fastir liðir eins og vanalega, 24, Rome og Nip Tuck eru í uppnámi. Sem betur fer er Gísli vinur minn með "rugluðu stöðina" eins og hann kallar hana. Maður deyr ekki ráðalaus.

Leikhúsið er ekki ruglað. Ég sá Woyzek í vikunni. Fór með Vali Grettissyni ofurblaðamanni. Það var áhugaverð sýning. Mikið af vatni og leikurum hangandi úr loftinu. Eftir sýninguna fórum við á Kaffibarinn, hittum stúlku sem hafði einnig verið á sýningunni.

Hún sagði frammistöðu Björns Thors hafa brætt hjarta kvenkyns áhorfenda. "Það er hreinlega ekki hægt að gera manni þetta. Að láta hann leika beran að ofan hálfa sýninguna. Hann er bara einum of sætur."

Björn Thors er greinilega ekki bara góður leikari heldur rómað kvennagull.

--

Vikan í fjölmiðlum var áhugaverð. Það var hræðilegt að lesa um morðið í El Salvador. Mér fannst DV standa sig vel í umfjöllun um málið. Fjölmiðill á að birta eins miklar upplýsingar og hægt er að ná í. Það gerðu þeir og þó myndirnar hafi verið sláandi gáfu þeir okkur hér heima raunsanna og rétta mynd af því sem gerðist.

Svo var frábært að sjá þá Grapewine pilta gera í brækurnar. Pólitíski réttrúnaðurinn sem einkennir blaðið hefur alltaf farið í taugarnar á mér. Túristablöð eiga ekki að reyna að breyta heiminum, Grapewine Barts Camerons hefur alltaf minnt mig á barnalega vinstri sinnað skólablað.

Það er alltaf slæmt þegar menn sem hafa ekki hundsvit á blaðamennsku reyna að kenna öðrum rétta siði.

Annars á vinur minn Eiríkur Norðdahl skemmtilegustu frétt vikunnar. Ég hló mig máttlausan þegar ég las um keppnina sem hann hefur hrundið af stað um versta ljóð Íslands. Ég hef tekið þátt í upplestrum frá því ég var unglingur og vafalaust ættu mörg ljóðanna sem maður hefur heyrt skilið að vera tilnefnd.

Þá eru mín ljóð ekki undanskilin.

--

Um helgina langar mig að sjá nýju myndina hans George Clooneys. Er annars mikið að hugsa um bandarískar bíómyndir þessa dagana. Sá í gær myndina The Cinderella Man með Russel Crowe. Lifði mig inn í söguna um boxarann sem reis úr kreppunni til heimsfrægðar.

Eitt truflaði mig þó við myndina. Boxarinn sem Russel Crowe leikur hefur enga galla. Hann reykir ekki, drekkur ekki, heldur hin heiðvirðu gildi í heiðri, kennir syni sínum að það sé rangt að stela og trúir á ameríska kerfið þrátt fyrir fátæktina í kringum hann.

Hann meira að segja skilar fátækrahjálpinni (eins konar tryggingastofnun Bandaríkjanna) til baka þeim pening sem hann fékk lánaðan í kreppunni eftir hann öðlast heimsfrægð.

Einhvern fegin fæ ég mig ekki til að trúa á hetju sem er án allra galla. Alvöru hetja, eins og hetjur Hemingways, hafa alltaf myrkari hlið sem þeir þurfa að sigrast á. Í Cinderella man eru myrkari hliðarnar aðeins að finna í aukapersónum myndarinnar.

Besti vinur Russels Crowe er drykkjusjúklingur sem lemur konuna sína. Hans versti glæpur er þó að hann aðhyllist kommúnisma og því fær hann makleg málagjöld. Deyr við mótmæli verkamanna.

Önnur aukapersóna, boxarinn Max Baer, sem hafði drepið tvo menn í hringnum er nánast gerður að djöflinum sjálfum í myndinni. Segir hæðnislega við eiginkonu Russels Crowe að hún þurfi að fara að venjast því að vera ekkja, sefur hjá vændiskonum og er myrkur í svip.

Hann fær einnig makleg málagjöld.

Ég held að enginn íþróttamaður gleðjist yfir því að verða manni að bana. Hvað þá að hann gorti sig af því og hóti eiginkonum andstæðingana að þær muni standa uppi sem ekkjur eftir bardaga. En svona eru bandaríkjamenn, þeir verða að hafa hlutina svart hvíta, augljósa, atburðarrásin verður að fylgja línunni.

Á hinn bóginn eru hlutirnir meira á gráu svæði hjá okkur evrópumönnum. Eins og í dönsku myndinni Drapet þar sem maður veit aldrei hvað aðalpersóna myndarinnar gerir næst, hvaða leið hann velur sér og hvernig líf hans mun enda.

Það er miklu nær raunveruleikanum en hitt.

--

Ég ætla ekki að hafa þetta lengra. Á morgun eru úrslitin í júróvísjón og í kvöld er Idolið. Íslendingar eru söngelsk þjóð. Ég held með Sylvíu Nótt á laugardaginn og Snorra Snorrasyni í Idolinu.

Hérna á Kaffi Amora er hópur breta farinn að gerast ansi hávær. Þeir eru greinilega ekki vanir íslenska tímanum þar sem djammið byrjar eftir miðnætti.

Svona er að hafa ekki internetið heima hjá sér.

Makleg málagjöld

2006-02-14T11:51:00.000-08:00

Prófkjör Samfylkingarinnar í Reykjavík var fallegt. Leðjuslagurinn sem einkenndi baráttu Vilhjálms Þ. og Gísla Marteins var ekki til staðar. Engin BA próf eða stúdentseinkunnir voru dregnar í efa. Barátta efstu þriggja var hreint út sagt frekar döll.

Það merkir samt ekki að margt athyglisvert sé í úrslitunum. Ég varð frekar hissa á að Andrés Jónsson, formaður Ungra Jafnaðarmanna, skildi ekki ná inn á topp tíu. Það hlýtur að vera stór ósigur fyrir ungliða Samfylkingarinnar að eiga engan fulltrúa á listanum.

En kannski á þetta ekki að koma manni á óvart. Andrés er einhver þekktasti kosningasmali bæjarins, jafn umdeildur og hann hefur verið skilvirkur. Í formannstíð hans hjá Ungum Jafnaðarmönnum hefur hann safnað dyggri hirð í kringum sig og komist upp með allt of margt í krafti vináttu sinnar við varaformann flokksins.

Sem er sér kapítuli út af fyrir sig. Andrés Jónsson og Ágúst Ólafur hafa nánast verið tvö höfuð á sama búk. Ágúst var formaður áður en Andrés tók við. Afhenti honum kaleikinn og Andrés erfði stjórnunarstílinn. Hvorugir reyndu að ná til ungs fólks eða stækka félagið.

Þeirra eigin hagsmunir voru ætíð hafnir yfir hagsmuni hreyfingarinnar.

Það varð til dæmis blaðamál þegar Andrés Jónsson hélt aðalfund UJ klukkan níu á menningarnótt á litlu kaffihúsi úti á landi. Það kom engum á óvart að dræm mæting var á fundinn. Sjálfur tilgangur slíkra funda, að auglýsa félagið, var Andrési ekki efst í huga.

Það var líka umdeilt fyrir síðasta aðalfund þegar Andrés kæfði niður mótframboð með þeim rökum að hann þyrfti að vera formaður vegna væntanlegs prófkjörs. Slík eiginhagsmunarök eru mönnum aldrei til góðs.

Frægast var þó þegar Andrés kom vini sínum Ágústi Ólafi í varaformannsstól Samfylkingarinnar. Á Alþingi furðuðu menn sig á því að af 500 manns í fundarsal greiddu 900 atkvæði. Kosning Ágústs varð einnig blaðamál.

Ágúst flúði út á land og Andrés lét ekki ná í sig.

Það er augljóst af úrslitunum í prófkjörinu að flokksforystan er að refsa Andrési. Hann hafði ekki stuðning neins af þrem efstu á bak við sig, annað en Björk Vilhelmsdóttir og Oddný Sturludóttir. Líklegast er að ordra hafi verið gefin út um að sniðganga Andrés.

Þáttur Ágústs Ólafs er líka áhugaverður. Þrátt fyrir að Andrés eigi án vafa marga greiða hjá Ágústi inni dugir stuðningur varaformanns flokksins honum ekki. Líklega segir það meira um stöðu Ágústs Ólafs innan flokksins heldur en framgöngu Andrésar.

Makleg málagjöld... Það er kannski sterkt tekið til orða en svo sannarlega það fyrsta sem manni dettur í hug.

Prófkjör

2006-02-11T11:14:00.000-08:00

Það var líf og fjör í miðbæ Reykjavíkur í dag. Kosningar Samfylkingarmanna lágu í loftinu. Frambjóðendur í smalamennsku. Múgur og margmenni fyrir utan Versali jafnaðarmanna.

Ég gat ekki kosið. Er með lögheimili í Hafnarfirði. Fannst það hálf fúlt. Inndæl kona greip nefnilega í mig þar sem ég rölti upp laugaveginn. Sagði kosningaljóma stafa af mér og bað um að atkvæði mitt félli henni í skaut.

Mér líkaði vel við þessa konu. Var ekki frá því hún ljómaði sjálf. Glöð og frískleg og skemmtilega framfærin. Það lýsir kjarki og dugnaði að standa úti á götu og berjast um atkvæðin allt til síðustu mínútu.

Konan hét Oddný Sturludóttir og ég hefði svo sannarlega kosið hana. Ég segi eins og hinn mikli Bubbi Morthens -- ef hún kemst ekki áfram fæ ég mér hárkollu.

Ég er ánægður með þá gleði sem ríkti í miðbæ Reykjavíkur í dag. Ég held að þetta prófkjör verði sigur fyrir Samfylkinguna sama hverjir veljist við stjórnvölin. Ætli Dagur taki þetta samt ekki. Maður sem getur stundað læknisfræðina og skrifað ævisögu Steingríms Hermannssonar um leið ætti að geta stjórnað borginni.

Og gert það vel.

Að lifa í blekkingu

2006-02-09T14:16:00.000-08:00

Danir eru frábærir kvikmyndagerðarmenn. Það er vor í danskri kvikmyndagerð. Þeir búa líka til skemmtilega þætti. Örninn fannst mér þó fremur mislukkaður.

Það er fátt nýtt í krimmum.

Í gær sá ég ótrúlega danska mynd. Hún heitir Drabet. Framaná hulstrinu stóð reyndar Manslaughter. Það er skrýtin tilhneiging að þýða frekar titla yfir á ensku heldur en íslensku.

Til dæmis var þýska stórmyndin Der Untergang auglýst sem Downfall í blöðunum.

Hrunið hefði staðið ágætlega fyrir sínu.

Þessi danska mynd, Drabet, fjallar um menntaskólakennara sem á í leynilegu ástarsambandi við fyrrverandi nemenda sinn. Á sínum yngri árum var kennarinn róttæklingur, hugsjónarmaður.

Unga stúlkan er það líka.

Hún ræðst ásamt tveimur vinum sínum inn á skrifstofur dansks vopnaframleiðanda. Tilgangurinn er að fremja skemmdarverk. Á leiðinni út kemur lögreglumaður og stúlkan keyrir yfir hann.

Verður honum að bana.

Stúlkan er handtekinn og ástarsambandið við kennarann kemst upp. Hann tekur þá ákvörðun að skilja við konuna sína, standa við hlið ungu stúlkunnar og réttlætir meiraðsegja morðið á lögreglumanninum í fjölmiðlum.

-- Segir einn dauðan lögreglumann ekki jafnast á við öll dauðu börnin í Írak af völdum dönsku vopnanna.

Fyrir vikið er kennarinn rekinn frá skólanum. Í fangelsinu segir stúlkan honum að það hafi verið hún sem sat undir stýri. Kennarinn hvetur hana til að tala ekki við lögregluna. Ef ekki er hægt að sanna hver ók bílnum gætu þau öll sloppið.

Og þau sleppa öll. Eru sýknuð frammi fyrir grátandi ekkjulögreglumannsins.

Hamingjutímar taka við. Kennarinn og stúlkan kaupa íbúð og allt virðist ætla að ganga vel. En draugar fortíðar ásækja þau. Ekkja lögreglumannsins og samviskubitið.

Stúlkan með samviskubit yfir morðinu.

Kennarinn með samviskubit yfir að hafa vitað sannleikan en þagað.

Þegar stúlkan fer frá kennaranum bresta stíflur í lífi hans. Hann verður heltekinn af þeirri hugmynd að sannleikurinn verði að koma í ljós. Ekkja lögreglumannsins fremur sjálfsmorð. Plagaður af sektarkennd fer hann til lögreglunnar sem hlustar ekki á hann.

Málið er dautt. Búið. Komið ofaní skúffu.

Í lok myndarinnar reynir kennarinn að ná aftur ástum fyrrverandi eiginkonu sinnar. Hún segist vera á leiðinn til New York. Ætlar að hefja nýtt líf. Hann fer til stúlkunnar, nemanda síns, en hún er byrjuð með einum af vinum sínum úr árásinni.

Hann fer til ættingja ekkjunnar sem skella hurðinni á hann. Segja honum að drulla sér burtu. Og myndin endar þar sem kennarinn svífur á svifvæng yfir fallegu landslagi og gengur burt.

Þetta var virkilega mögnuð mynd og ég hef hugsað mikið um hana í dag. Karakter kennarans, sem ber myndina uppi, er sérstakur. Þegar hann segir konunni sinni frá framhjáhaldinu spyr hún af hverju? Hann svarar:

Við höfum ekki sofið saman í meira en hálft ár. Við erum ekki hamingjusöm.

Að mínu mati er vandamál kennarans, og kjarni myndarinnar, sá að við eigum ekki að elta sannleikan eða stórar hugsjónir. Kennarinn er hugsjónamaður. Getur réttlætt morð á lögreglumanni frammi fyrir þjóðinni í sjónvarpi.

Hann er einnig maður sannleikans. Hann sættir sig ekki við að lifa í blekkingu. Eitt dæmið er viðhorf hans til hjónabandsins. Ég hef aldrei verið giftur en ég veit að öll sambönd byggja á ákveðni blekkingu. Fullkomin ást er sjaldséð utan hvíta tjaldsins.

Galdurinn er að lifa með blekkingunni og njóta hennar.

Þú heldur kannski að þú eigir pening þegar einu eignir þínar eru í raun skuldir. Þú heldur kannski að foreldrar þínir hafi alltaf verið hamingjusamir eftir rúmt þrjátíu ára samband. Mjö líklega hafa verið lengri tímabil en hálft ár þar sem rúmið hefur verið autt.

Maður getur bölvað þessu eða maður getur sætt sig við það.

Kennarinn sættir sig ekki við ástandið. En þegar hann skilur við eina blekkingu tekur aðeins önnur við. Þegar hann ætlar svo að leiðrétta allar blekkingarnar, segja sannleikann, er það of seint. Fleiri líf eru fallin í valin, það er ekki hlustað á hann.

Lokaatriðið þar sem hann svífur yfir fallegu landslagi er kannski einkennandi fyrir sannleiksleitandi menn. Þeir hafa tilhneygingu til að takast á flug.

Og í þessari mynd flaug kennarinn allt of nálægt sólinni.

2006-02-08T07:02:00.000-08:00

Smáþorpið Isortoq á Grænlandi.

Múslímar

2006-02-06T10:49:00.000-08:00

Þegar ég er ósáttur ræði ég það yfirleitt við fólk. Stundum við vini mína á kaffihúsinu eða vinnunni. Stundum við fjölskylduna. Stundum dugar það ekki. Maður freistast jafnvel til að skrifa grein. Birta hana á netinu eða í bæjarblaðinu.

Ef manni er virkilega misboðið og nógu margir eru á sömu skoðun gæti maður endað á mótmælum. Skrifað undir lista á netinu, kastað bönunum í Alþingishúsið eða sungið maístjörnuna fyrir utan bandaríska sendiráðið.

En það gerist mjög sjaldan. Enda þarf mikið að ganga á til að fólk mótmæli á götum Íslands.

Annað virðist gilda um múslíma. Ég persónulega þekki enga múslíma. En ég hef séð þá í sjónvarpinu. Vanalega eru þeir með byssur, hoppandi á götum úti, öskrandi út í loftið, brennandi bíla eða kastandi eldsprengjum á byggingar.

Og það virðist ekki þurfa mikið til. Skopmyndir í dönsku blaði eru næg ástæða fyrir múslíma til að hóta hryðjuverkjum, morðum á teiknurum, sprengingum og auðvitað eru þeir strax mættir út á götu með rifflana og eldsprengjurnar og öskrin.

Er eitthvað að furða að þessum danska listamanni datt í hug að setja sprengju í túrbaninn hans Múhammeðs. Skopmyndateiknarar endurspegla yfirleitt þann veruleika sem við búum í. Það gerir húmorinn beittan og pólitískan.

Ég efast um að Múhammeð með geislabaug hefði slegið í gegn. Líklegasti hefðu múslímarnir orðið jafn fúlir. Þeir virðast ekki hrifnir af kaldhæðni.

Reyndar virðast þeir ekki hrifnir af húmor yfirleitt. Við Vesturlandabúar erum vanir að gera grín að hverju sem er. Ekkert er þannig séð heilagt. Ég hló þegar Eric Idle söng um björtu hliðar lífsins á krossinum. Og þó ég sé kristinn og fermdur og allt það var mér ekki misboðið.

Þegar Spaugstofan gerði grín að kristninni. Gáfu blindum manni sjónvarpsstöðina Sýn og allt það hló ég. Ekki datt mér í hug að kaupa riffil, hlaupa út á götu og kasta mólotov kokteil á Efstaleitið.

Þetta mál með dönsku teikningarnar er gott og tímabært. Það sýnir svart á hvítu muninn milli þessara tveggja menningarheima. Og það sýnir í rauninni að múslímar eru óhæfir til að búa á Vesturlöndum. Maður skilur ekki þetta tal um að við sýnum þeim ekki næga tillitsemi.

Það eru þeir sem sýna okkur enga tillitsemi.

Menn sem kasta eldsprengjum í sendiráð og hóta að sprengja upp ritstjórnarskrifstofur eru villimenn. Og villimenn eiga ekki heima í siðuðu samfélagi. Þetta eru kannski stór orð en því miður dæmir maður heildina oftast út frá einstaklingum.

Og miðað við þann fjölda múslíma sem eru tilbúnir að drepa sjálfa sig til að drepa okkur hef ég áhyggjur.

Hetjur

2006-02-05T07:41:00.000-08:00

Þær eru fáar hetjurnar á Íslandi. Við höfum ekki her og veitum því engar silfurorður eða fjólublá hjörtu. Afreksmenn þjóðarinnar halda sig aðallega í viðskiptum; það er engin sérstök hetjudáð að selja hlutabréf og redda sér feitum starfslokasamningi í leiðinni.

En þær eru til. Hetjurnar. Íslenska handboltalandsliðið sýndi til dæmis mikla hetjudáð á nýloknu evrópumeistaramóti. Var þjóðinni til sóma. Og náði árangri sem þeir geta verið stoltir af.

Einn maður stóð upp úr. Alesander Peterson. Það var ótrúlegt að sjá hann vinna hug og hjarta þjóðarinnar þegar hann stöðvaði bolabíta andstæðingsins með einbeitningu stríðsmanns í augunum.

Og það er stríðsmaður sem leikur hálfan leik kjálkabrotinn án þess að kvarta.

Á kaffihúsinu í morgun voru menn sammála um að Alesendar eigi skilið orðu. Silfurhjarta eða riddarakross. Allavegana klapp á bakið.

---

Þær voru öðruvísi hetjurnar sem ég sá á hvíta tjaldinu á laugardaginn. Fór á kvikmyndina Verkfallið sem var ein af fyrstu myndum Rússans Sergei Eisenstein. Myndin var sýnd í Bæjarbíó í Hafnarfirði. Þar eru gullmolar hverja helgi.

Myndin fjallar um baráttu verkalýðsins og auðvaldsins. Heiðarlegur verkamaður er ranglega sakaður um þjófnað og sviptir sig frekar lífi en að vera rekinn með skömm. Félagar hans í verksmiðjunni leggja niður vinnu en verkfallið dregst á langin.

Ekkert tal er í myndinni en sem betur fer voru millitextarnir íslenskaðir. Í lok myndarinnar sendir forstjóri verksmiðjunnar (feitur maður með pípuhatt og stóran vindil) herinn á vettvang. Verkamennirnir eru reknir eins og fé til slátrunar að árbakka og skotnir til dauða.

Í lok myndarinnar sér maður lík verkamannana liggja eins og dauðir fiskar í leirnum. Upp kemur texti: Verkfallið kostaði þúsundir mannslífa. Öreigar gleymið því eigi!

---

Sergei Eisenstein tekst að búa til hetjur úr verkamönnunum. Honum tekst einnig að búa til rakin illmenni úr forstjórum verksmiðjunnar. Ríku kapítalistunum. Þær voru óborganlegar senurnar þar sem þeir sátu fjórir, spikfeitir með pípuhattana og vindlana og þurrkuðu skóna sína með kröfugerð verkamannana.

Ekki var verra að tveir dvergar dönsuðu upp á borðinu. Þær voru margar senurnar í myndinni sem lyktuðu af súrrealisma. Mér fannst það stórfyndið. Var samt sá eini sem hló í salnum.

Maður þarf að passa sig þegar maður fer á listrænar myndir.

---

Einhverjir kommenturuðu á síðuna hver hefði tekið myndina af Krýsuvíkurkirkju. Ég er með smá ljósmyndadellu og komst nýlega að því hvernig maður setur myndir inn á bloggið; hef hugsað mér að setja eina mynd inn á viku.

Ég vona að þeir sem lesi síðuna njóti þess.

2006-02-02T10:09:00.000-08:00

Sólarlag við Krýsuvíkurkirkju

Silvía Nótt

2006-02-01T13:15:00.000-08:00

Forsíða dagblaðsins. Silvía Nótt verður kannski rekin úr júróvisjón. Lagið hennar lak á internetið. Krísufundur í Efstaleyti. Þjóðin stendur á öndinni.

Mér varð hugsað til samtals sem ég átti eitt sinn við Gunnar Smára í reyknum í Skaftahlíðinni. Forsíðan þann daginn fjallaði um sólarlandaferð prests í boði safnaðarins. Var álíka spennandi og fréttin um Silvíu Nótt.

Þeir eru orðnir litlir, stóru skandalarnir þínir -- sagði Gunnar Smári við mig.

Ég hef reyndar aldrei séð þáttinn hennar Silvíu. Vinnufélagar mínir segja hann stórskemmtilegan. Einu sinni rakst ég þó á stjörnuna. Stóðum hlið við hlið í röð fyrir framan borð þjónustufulltrúa Og Vodafone. Hún leit út eins og venjuleg stelpa.

Falleg þrátt fyrir að hafa engar stjörnur í augunum.

Silvía Nótt og forsíðufréttir tengdar henni eru einkennandi fyrir þann sjúkdóm sem herjar á okkur unga fólkið. Óendanleg athyglissýki. Kannski sprettur þessi þörf okkar til að gera eitthvað sérstakt -- vera eitthvað -- út frá því að lítið annað er hægt að gera.

Það gagnar lítið að vera í uppreisn á tímum þar sem allt er leyfilegt.

En kannski er ástæðan sú að þetta er svo auðvelt. Opnaðu bloggsíðu og þú ert kominn á síður blaðanna. Segðu öllum að þú sért frægur og á endanum ertu orðinn frægur fyrir það eitt að vera frægur. Fáðu þér afró klippingu og auglýstu orkudrykki.

Kallaðu sjálfa þig hnakkamellu eða helltu hveiti yfir útigangsmenn.

Þetta minnir mig á stutta sögu sem ég var að lesa í gærkvöldi. Hún gæti heitið -- Mikilvægi þess að vera mikilvægur; gerist á gullaldarskeiði Grikkja og hefst með því að líkneski í hofi er eyðilegt, hofið vanhelgað.

Samfélagið bregst illa við. Fólkið óttast hefnd guðanna. Kallað er á glæpamanninn að gefa sig fram. En í stað þess að láta handtaka sig er önnur stytta eyðilögð viku seinna. Fólkið ályktar að þarna sé ekki glæpamaður á ferð heldur vitfyrringur.

Á endanum er spellvirkinn samt handtekinn. Hann er spurður hvort hann viti hvaða örlög bíða hans. Dauðinn, segir hann nánast glaðlega. Hann er spurður hvort hann óttast dauðann. Já, að sjálfsögðu, svarar glæpamaðurinn.

Þá kemur stóra spurningin. Af hverju fremur þessi maður þennan hroðalega glæp þegar hann veit að honum verður refsað með lífi sínu.

Svar mannsins gæti allt eins átt við á okkar tímum. Hann segir: "Ég er enginn. Allt mitt líf hef ég verið enginn. Ég hef aldrei og mun aldrei afreka eitthvað sem lætur mig skara fram úr. Þess vegna vildi ég gera eitthvað til að láta fólk taka eftir mér. Muna mig."

Eftir andartaksþögn bætir glæpamaðurinn við: "Aðeins þeir deyja sem eru gleymdir. Að gefa upp öndina er lítið gjald fyrir ódauðleika."

Sem betur fer þarf Silvía Nótt ekki að óttast þessi örlög fyrir frægðina. Sigur hennar í komandi Júróvísjón keppni mun halda nafni hennar á lofti um ókomna tíð.

2006-01-28T06:53:00.000-08:00

Á leið út á land

Keppni í fegurð

2006-01-28T06:37:00.000-08:00

Ég gleymi seint þegar ung stúlka hringdi í mig. Hún grét í síman og bað mig um að vinna ekki mína vinnu. Hún var þáttakandi í Ungfrú Reykjavík. Hafði samt sleppt því að segja keppnishöldurum frá því að fyrir nokkrum árum höfðu erótískar myndir birst af henni í blöðum.

Stúlkan var rekin úr keppninni. Það samræmist ekki ímynd fegurðarsamkeppni að stúlkur sitji fyrir naktar.

Nú hefur Herra Ísland verið sviptur titlinum vegna þess að hann fer út á lífið, djammar og skemmtir sér. Hann er ekki sú puntdúkka sem umsjónarmenn keppninnar hafa í huga. Í blöðunum í dag er strákurinn eðlilega svekktur. Hver hefur ekki gaman af því að djamma?

Í raun eru fegurðarsamkeppnir ótrúlegt fyrirbrigði. Ég blótaði femínistum upphátt þegar þær móðguðust eftir sigur Unnar Birnu. Það er barnalegt að standa ekki með þjóð sinni á tímamótum og gleðjast. Það vill enginn vera fúli gaurinn sem eyðir partíinu við græjurnar út í horni.

Ég blóta líka þessu liði sem heldur utan um íslensku fegurðarsamkeppnina. Skilst að þetta sé sama fólkið og sá um keppnina fyrir tuttugu árum. Það breytist ýmislegt á tuttugu árum þó sviðsmyndin í Ungfrú Ísland sé sú sama.

Keppnin þarf að taka mið af þessum breytingum. Ungt fólk í dag eru ekki puntdúkkur. Stúlkur þora að kalla sig opinberlega hnakkamellur. Drengir segja stoltir vera hnakkar. Klámkynslóðin gengur með g-strengina upp á bak án þess að skammast sín.

Af hverju ætti Herra Ísland að lifa eins og munkur upp á fjalli?

Það er hreinlega fyndið að þessi ungi drengur hafi verið sviptur titlinum. Ég vona að honum gangi vel með þáttinn sinn. Og um leið samgleðst ég Viggó Sigurðssyni fyrir jafntefli við dani og son sem gistir nú í dúkkulandi Elínar Gestsdóttur.

Hamingjan er fuglslaus fjöður

2006-01-27T05:19:00.000-08:00

Fáir þekkja skáldið Snæfara betur en ég. Þessi dularfulli maður úr Kákasusfjöllunum sem valdi Ísland til að gefa út safn ljóða sinna. Snæför -- lesið í snjóinn.

Í einu besta ljóði bókarinnar fær Árni á pósthúsinu bréf til hamingjunnar. En bréfið er endursent sendanda og í heimspekilegu niðurlagi ljóðsins kemst skáldið að þeirri niðurstöðu að hamingjan sé fuglslaus fjöður.

Annað skáld. Rússi sem heitir Vassily Sigarev og hefur skrifað vinsælleikrit segir í vitali við Guardian: Að mínu mati er hamingjan draumur sem við teygjum okkur eftir. Þegar þú nærð honum eru öll sund lokuð.

Ég spurði vin minn á msn hver væri hans hugmynd um hamingjuna. Hann svaraði: Að ríða fallegri konu, að kveikjaí fyrstu rettunni, að fá sér fyrsta bjórsopann, að loka augunum þegar maður er dauðþreyttur, að elska og vera elskaður og svo framvegis..."

Ég svaraði: Hamingjan er raðfullnæging með konu sem þú elskar. Hamingjan er augnablikið sem þú og hún eru ein. Hamingjan er skófar í aldingarði drottins. Hamingjan er að bíta í eplið og sjá ekki eftir því. Hamingjan er nýlögð hellulögn.

Hann sagði. Þú gleymir einu. Hamingjan er að hefna sín á ástkonu eftir að hún heldur framhjá.

Kannski er hamingjan allt þetta. Draumur sem við teygjum okkur eftir. Fuglslaus fjöður. Regnbogi sem við eltum í myrkrinu... Eitt geturðu þó gert. Spurðu náungan á næsta borði. Ertu hamingjusamur?

Það er fyrsta svarið sem gildir. Sumir munu segja já. Aðrir ég veit það ekki. Enn aðrir nei.

En það er vísindalega sannað að ef þú spyrð sömu manneskju þessarar sömu spurningar eftir fimm mánuði. Eða tvö ár þá mun svarið verða það sama. Jafnvel þó hinn hamingjusami hafi glatað öllu sínu. Eða sá óhamingjusami unnið í lottó. Það er galdurinn við hamingjuna.

Þennan draum. Þessa fuglslausu fjöður.

Tilgangslaust ofbeldi

2006-01-26T05:23:00.000-08:00

Ég hef alltaf haft gaman af góðum pistlahöfundum. Hér á Íslandi standa tveir menn upp úr. Össur Skarphéðinsson sem skrifar á heimasíðu sína www.ossur.hexia.net. Og Hallgrímur Helgason sem skrifar kjallara í DV. Báðir hafa auga fyrir því mannlega líkt og nýjasta pistill Össurar um hörku í prófkjörsbaráttu sýnir.

Erlendir pistlahöfundur eru líka margir hverjir góðir. Ég beið alltaf spenntur eftir nýjum pistlum frá Hunter S. Thompson sem skrifaði vikulega fyrir íþróttasíðuna ESPN.

Hunter var fyrsti, og kannski eini, gonzo blaðamaðurinn. Skapaði nýjan stíl sem fáir hafa leikið eftir. Hann var gerður ódauðlegur í mynd Terri Gilliams Fear and Loathing in Las Vegas. Hann var fíkill alla ævi. Lifði hratt og endaði á að skjóta sig.

Pistil eftir hann má lesa hér: http://sports.espn.go.com/espn/page2/story?page=thompson/xxxx

Annar frábær pistlahöfundur heitir Carl Hiaasen og er enn á lífi. Hann er rithöfundur og blaðamaður sem býr í Flórída. Hann hefur skrifað frábæra reyfara. Nýjasta bókin hans heitir Skinny dip. Ég las þá hana þegar ég var á Grænlandi. Hún er frábær.

Carl Hiaasen segir að allir óþokkar Bandaríkjana, allir svindlarar, spilltir pólitíkusar og smáglæpamenn endi á einhvern hátt í Flórída. Um það fjalla bækurnar hans. Eins konar -- öll vötn renna til Dýrafjarðar -- þema.

Í nýjasta pistli sínum fjallar Carl um hræðilegt mál sem fjölmiðlar fjalla nú um í Bandaríkjunum. Þrír ríkir unglingspiltar vopnaðir hafnaboltakylfum og golfkylfum réðust á útigangsmenn í Flórída. Drápu einn og særðu hina tvo alvarlega.

Carl bendir á að árið 2004 voru skráðar 105 árásir á útigangsmenn í Bandaríkjunum. 25 morð. Flestir ofbeldismennirnir voru milli 16 og 25 ára.

Í þessari nýjustu áras náðist morðið á öryggismyndavél. Upptakan hefur gengið sem eldur um sinu í Bandaríkjunum. Verið sýnd í fréttum. Engin ástæða virðist hafa verið fyrir morðinu önnur en sú að unglingarnir vildu búa til gott efni. Árásirnar voru skipulagðar og þaulhugsaðar.

Þegar ég las þennan pistil eftir Carl Hiaasen varð mér hugsað til tveggja unglingsdrengja hér á Íslandi sem hlupu út með vídjókameru, hveiti og vatn og veittust að útigangsmanninum Tryggva hring. Málið komst í fréttir og drengirnir báðust á endanum afsökunar.

Maður vonar að íslensk ungmenni gangi ekki lengra í að apa upp eftir okkar ástkæru bandaríkjamönnum. Ég held samt að með uppgangi sjálfskipaðra skemmtikrafta eins og Fazmo drengjanna og strákana sem réðust á Tryggva hring er ekki spurning hvort heldur hvenær leikurinn með enda með skelfingu.

Pistil Carls Hiaasen má lesa á http://www.miami.com/mld/miamiherald/news/columnists/carl_hiaasen/13673742.htm

Mindcamp

2006-01-23T09:23:00.000-08:00

Ég fór í Hafnarfjarðarleikhúsið í gær. Vinur minn bauð mér á sýninguna Mindcamp. Það var fullur salur. Ég hef ekki verið mikið fyrir svona nútímaleikhús. En mamma hafði farið á verkið og sagði það bara nokkuð gott. Hún hefði reyndar verið hissa á hve litlum tíma leikararnir eyddu á sviðinu.

Það væri samt eitthvað sem vendist.

Mindcamp virðist ganga út á að brjóta allar reglur. Mér leið til dæmis illa í byrjun sýningarinnar. Leikstjórinn Jón Páll, í nærbuxum og hvítum hlýrabol, stillti sér upp og starði á mig. Annar leikari sagði hæ. Ég hálf skammaðist mín fyrir að líta vandræðalega undan.

Ef ætlunin er að ná til áhorfandans þá tekst það. Mér hafði ekki liðið svona frá því Sigga dönskukennari í Flensborg stóð mig að því að svindla á sagnaprófinu dönsku 103.

Upphafssenan var semsagt nokkuð góð. Leikararnir fjórir stóðu á nærfötunum frammi fyrir áhorfendum; gerðu leikfimiæfingar með bros þess sem er nýkominn með árskort í ræktina á vörunum. Einhvern vegin sá ég fyrir mér fjöldasenur þýsku æskunnar úr Sigri Viljans eftir vinkonu Hitlers.

Enda má varla á milli sjá. Hvort er geðveikara. Hitlersæskan úti á túni að gera múllersæfingar eða íslenski offituherinn sem hleypur til tunglsins og baka á hlaupabrettunum í Laugum.

Þegar maður loks vonaði að sýningin færi að taka á sig hefðbundnari blæ var henni kollvarpað á ný. Leikararnir hlupu jafn brosandi og áður út af sviðinu. Reyndar alla leið út úr leikhúsinu! Við sem sátum eftir í salnum fylgdumst svo með umræðum leikarana, þar sem þeir stóðu í frostinu reykjandi sígarettur, á skjávarpa sitt hvoru megin við sviðið.

Einhvern vegin fékk ég á tilfinninguna að ég væri staddur í raunveruleikaþátti. Einhverjum fáránlega absúrd raunveruleikaþætti. Í fyrstu reykpásunni var ég orðinn undir það búinn að leikararnir færu að diskútera áhorfendur, hver hefði hlegið og hver ekki, eða hvað væri dæmið með átfittið hjá konunni á fremsta bekk.

Leikararnir héldust hins vegar í karakter alla sýninguna. Ef karakter má kalla. Þeir áttu hver sitt eintal á klósettinu. Síðasta athvarfinu þar sem er algjör friður. Og milli þess voru frábærar hópsenur þar sem heimspekiboðskapnum var beinlínis troðið inn í mann. Misgáfulegum eins og gerist.

-- Það eru meiri líkur á að hamborgari drepi þig en Osama bin Laden.

Ég hef komist að því að það getur verið hættulegt að hæla einum leikara fremur en öðrum. Eitthvað heillaði mig samt við Þorstein Bachman. Hann var ótrúlega fyndinn. Heilsaði áhorfendum í gegnum alla sýninguna. Tók konuna við hliðina á mér á taugum í lokin. Og átti frábært eintal á náðhúsinu meðan hann rakaði sig.

Mér fannst endirinn á sýningunni einnig vel við hæfi. Hvað hefur maður ekki farið á marga leiðindar listviðburðina þar sem allt brjálast í lófaklappi í lokin þó maður vilji helst bara standa upp og fara. Í þetta skipti var það ágætis tilfinning að vera meinað um það sem mann virkilega langaði að gera.

Því þessi sýning á fullt lófaklapp skilið.

Á Kaffi Aroma

2006-01-21T03:29:00.000-08:00

Á Akureyri sátum við á fínu kaffihúsi sem heitir Kaffi Amor. Í Hafnarfirði höfum við Kaffi Aroma. Það er líka fínt kaffihús. Þeir hafa að minnsta kosti þráðlaust net. Ólíkt Súfistanum sem aftengdi þráðlausa netið út af ágangi skólakrakka.

Ég sit á Kaffi Aroma. Klukkan er rétt að ganga tólf. Á borðinu við hliðina á mér er gamall maður í leðurjakka. Hann heilsaði mér eins og um gamlan vin væri að ræða. Sagðist hafa unnið þrjú hundruð þúsund í spilakössunum á neðri hæðinni í gær.

"Ég splæsti drykkjum á alla á barnum," sagði hann. Trúlega enn í því.

Gamli maðurinn í leðurjakkanum sagðist vera glæpamaður. Minn glæpur er að ég hugsa um alla aðra en sjálfa mig. Ég sagði að það vantaði fleiri glæpamenn eins og hann.

Einhvern vegin minnti þetta samtal mig á þann tíma sem ég vann á Essó stöðinni upp á Reykjavíkurvegi. Á hverjum degi kom Siggi Sjaplin, eða Siggi Svarti, upp á stöð og setti nokkra þúsundkalla í vélina. Yfirleitt kom hann út á sléttu.

Ég man ekki eftir því að hann hafi nokkurn tíman tapað öllu.

Stundum kom Siggi inn og horfði á spilakassann. Sneri svo við og hjólaði í burtu án þess að segja orð. Þá daga kom vanalega enginn vinningur á kassan. Ég spurði hann einu sinni út í þetta. Hann glotti og sagðist kunna leyndarmál kassana.

Þrátt fyrir að vita um leyndardóminn er hann ennþá á sama hjólinu, í sömu fötunum. Kannski milljónirnar eigi eftir að streyma inn síðarmeir.

Annar fastakúnni kom alltaf inn á stöðina fimm mínútur í hálf tólf. Rétt áður en átti að loka. Bað um bensín fyrir fimm hundruð kall. Ég held að hann hafi ekki keyrt nema milli bensínstöðvarinnar og heimilis síns. Ef maður kom fimm hundruð kalli á bílinn brosti hann út að eyrum.

Sagði: Hún er löng í dag. Röðin.

Röðin? sagði ég.

Já, röðin til himnaríkis, sagði hann.

Eftir eina verslunarmannahelgina sagði hann röðina tvöfalda. Greinilega mikið að gera hjá manninum á efri hæðinni. Í dag hitti ég þennan mann stundum í sundlauginni. Hann fer aldrei ofaní laugina en stendur stundum á bakkanum.

Ég er búinn að lofa honum að skrifa ævisögu hans.

---

Það er frábært viðtal við Stefán Jónsson leikstjóra í Fréttablaðinu í dag. Stefán er einn allra besti leikstjóri sem við eigum. Ég lék undir hans stjórn í Dýrunum í Hálsaskógi þegar ég var í menntaskóla. Á fyrsta ári og með sítt að aftan.

Í gagnrýni Morgunblaðsins var sagt að Dýrin í Hálsaskógi verða í meðförum Flensborgara að sögu um einelti.

"Mikki refur og Patti broddgöltur hafa það eitt til saka unnið að vera ekki eins og dýr eru flest. Um hríð hafa dýrin gaman af að hrella þá, en þegar þeim fer að leiðast þófið setja þau reglur sem kveða á um "rétta hegðun" sem Mikki verður að hlíta, hversu mjög sem það stríðir gegn eðli hans. Það er satt að segja ótrúlegt hve vel þessi hugsun gengur upp og kemst til skila í sýningunni, án þess að miklu sé breytt af texta verksins, að því ég best fæ séð. Í stað hins mjög svo vafasama boðskapar um að grasætur séu góðar og kjötætur vondar er komin saga um múgæsingu og skeytingarleysi um þarfir og eðli náungans. Endirinn á Dýrunum, þar sem allir bresta í söng til heiðurs bangsapabba af því að Marteinn skógarmús man allt í einu að hann á afmæli um þessar mundir, hefur alltaf farið í taugarnar á mér (hverjum er ekki sama um bangsapabba?!). Í þessari sýningu er hann hárréttur. Hér er bangsapabbi æðsta dýrið í valdapíramídanum og eini vegurinn til virðingar að þóknast honum. Mikki er gleymdur, enda skipta örlög hans engu máli."

Um mig var sagt: Símon Örn Birgisson er hinn ógæfusami refur og er réttur maður á réttum stað, utanveltu frá upphafi, augljóst fórnarlamb.

Ég er að hugsa um að skella mér á Túskildingsóperuna í kvöld. Sá Kvetch í leikstjórn Stefáns. Það var frábær sýning. Stefán er duglegur við að koma manni á óvart. Það væri samt gaman ef hann gæti sett Dýrin í Hálsaskógi aftur upp í dag.

Það var frekar dapurt að leika ellefu sýningar fyrir nær tómu húsi.

Ljóð

2006-01-19T04:29:00.000-08:00

Með fjósreku að spaða, tjörukúst fyrir pensil
e. Dag Sigurðarson

Í gær
máluðum við húsið
hvítt utan

strik fyrir strik fyrir hvítt
far eftir far eftir hvítt oní hvítt

Í dag
flökrar okkur
við hvítunni

við þessum yfirborðshreinleika
þessum skinhelgiumbúðum

Á morgun
málum við mannlífið
saurbrúnt og biksvart

á hvítta veggi hússins
á veggi hvíta hússin

-- Úr Rógmálmur og Grásilfur 1971

Svona eftirá

2006-01-17T13:48:00.000-08:00

Augnlokin eru þung eftir frábæra helgi á Akureyri. Það var gott að komast í Suðurbæjarlaugina í kvöld; í jökulkulda útiklefans og spjallið í heita pottinum. Slysið hjá Steingrími J. sat í manni á leiðinni heim. Það var gott að heyra í kvöldfréttum að hann væri á batavegi.

Það er margt hægt að segja um Akureyri. Mér fannst margt skrýtið. Til dæmis bað ég um pulsu með öllu og þá var remolaðið, sinnepið og tómatsóson sett undir og ekkert nema nakin pylsan blasti við manni að ofan. Þá fékk vinur minn sér pizzu sem hét í höfuðið á kú.

Ég held það sé ástæða fyrir því að Dominos sé ekki með nautakjötsbita og bernersósu á matseðlinum.

Akureyringar virðast líka mun heilbrigðari en við á höfuðborgarsvæðinu. Nánast öll kaffihús og veitingastaðir eru reyklausir. Eftir að hafa flakkað á milli þriggja reyklausra staða enduðum við á Bautanum. Hann er reyndar líka reyklaus en hefur á sér goðsagnarkenndan blæ og svo eru gullfiskarnir inni á staðnum skemmtilega taktlausir.

Ég prófaði líka ísinn í búð sem heitir Brynja. Hann á einnig að vera goðsagnarkenndur. "Hefurðu ekki smakkað ísinn í Brynju?" er setning sem maður hefur nokkrum sinnum heyrt. Niðurstaðan: Ísinn er góður en það er ísinn á Hagamelnum einnig.

Listasafnið á Akureyri er frábært. Reyndar heillaði sýningin mig ekkert sérstaklega. En það var lítið herbergi í einum salnum þar sem gestir geta málað eigin myndir. Örugglega hugsað fyrir börn en alveg frábært uppfinning sem önnur listasöfn ættu að taka sér til fyrirmyndar.

Ég hvet alla til að skoða sýninguna mína á Listasafni Akureyrar.

Einn af megintilgangum ferðarinnar á Akureyri var að fara á skíði. Svo það sé á hreinu fór ég upp í fjall sem heitir víst Hlíðarfjall. Þrátt fyrir stillt veður í bænum var stormur upp á fjallinu og lyfturnar lokaðar. Ég reyndi samt að brjótast upp hlíðina en fauk út í vegkant og flæktist í skíðunum.

Á endanum dró Gauji mig á ferósunni upp brekkuna fyrir utan húsið þar sem við bjuggum og ég renndi mér niður. Mín fyrsta skíðaferð á ævinni og afar ánægjuleg.

Ég hlakka mikið til að koma á Akureyri aftur. Mér skilst að leikfélagið ætli að sýna rússneskt samtíðarverk í febrúar þar sem mikið er blótað. Og miðað við sýninguna þeirra núna verður sú næsta vonandi góð.

Svo er alltaf göldrum líkast að ferðast. Stundum skiptir ferðin meira máli en áfangastaðurinn. Og stundum finnur maður eitthvað sem maður var alls ekki að leita að. Það er galdurinn við að ferðast. Þar sem búkollur eru pizzur er alltaf eitthvað sem kemur manni á óvart.

Vitlaus klukka

2006-01-16T04:48:00.000-08:00

Ég gerði uppgötvun í dag. Þegar ég lagði af stað norður setti ég áttavita á mælaborðið í bílnum. Vildi vera öruggur um að vera á réttri leið norður. Í dag horfði ég á áttavitan um leið og ég drap bílnum. Hann hringsnerist og benti í suður.

Kannski það sé segull í bílnum sem ruglar áttavitan.

Á sama tíma og ég horfði á áttavitan hringsnúast varð mér litið á klukkuna í mælaborðinu. Hún stoppaði þegar ég reyndi að skipta um útvarpstæki fyrir ferðina. Verið föst á kortéri í sex síðan á föstudag. En meiraðsegja bilaðar klukkur eru réttar tvisvar á dag.

Og bilaðir áttavitar eiga það til að benda í rétta átt.

Ég ætla ekki að laga klukkuna þegar ég kem í bæinn. Og ég ætla að setja áttavitan aftur á mælaborðið. Því það er ágætt að stefna alltaf í norður. Og kortér í sex er ekki svo slæmur tími.

Svona þegar ég hugsa út í það.

Hið fullkomna brúðkaup

2006-01-15T05:29:00.000-08:00

Veðrið er frábært á Akureyri. Sit á kaffihúsi við ráðhústorgið. Bíð færis að renna mér niður Hlíðarfjall. Í gær sá ég leiksýninguna Fullkomið brúðkaup. Vinur minn Jóhannes Haukur fer með eitt hlutverkana. Ég varð ekki fyrir vonbrigðum.

Fullkomið brúðkaup er einhver skemmtilegasta sýning sem ég hef séð í langan tíma. Klassískur farsi þar sem hurðum er skellt og allir misskilja alla. Leikararnir stóðu sig líka frábærlega. Héldu sýningunni gangandi með mikillri orku og útgeislun sem skilaði sér í hlátrasköllum út í sal.

Að öllum öðrum ólöstuðum fannst mér leikkonan Maríanna Lúthersdóttir stela senunni. Hún var með salinn á sínu bandi. Enda í frábæru hlutverki. Herbergisþernan sem allir valta yfir en kemur til baka í lokin og fær uppreisn æru.

Hún var rödd samviskunnar í sýningu þar sem allir virtust samviskulausir.

Eftir sýninguna hitti ég Magnús Geir Þórðarson. Hann er leikhússtjórinn. Kraftaverkamaður sem hefur tekist að draga höfuðborgarbúa eins og mig í sex tíma akstur til að sjá list. Enda virðist mikill metnaður hérna á Akureyri til að búa til fallegan bæ.

Sundlaugin ber af öðrum sundlaugum, listalífið í blóma, göturnar vel hirtar; maður fær á tilfinninguna að hér býr fólk sem er stolt af sínum heimabæ.

Höfuðborg norðursins.

Akureyri

2006-01-13T15:02:00.000-08:00

Í Tarot er dauðaspilið ekki slæmt. Það merkir breytingar. Og breytingar eru alltaf góðar. Ef þú lítur á þær þannig. Hjá DV hefur þetta verið vika breytinga. Þær höfðu svosem legið í loftinu lengi.

Það er skrýtin tilhugsun að Mikael Torfason skuli ekki lengur vera við stjórnvölinn. Mikael er einn merkilegasti maður sem ég hef kynnst. Ótrúlega duglegur, með ótrúlegar hugmyndir og ótrúlegan vilja til að koma þessum hugmyndum í verk.

Mikael talaði oft um að DV myndi á endanum sigra. Að eftir nokkur ár myndi blaðið standa uppi sem sigurvegari og tróna yfir öðrum blöðum á markaðnum. Það yrði stóri bróðir Fréttablaðsins.

Ég trúði þessu. Eins og aðrir þeir sem lögðu allt að veði fyrir DV. Tíma sinn og orku. Ég efast um að á öðrum blöðum sé hugsjónin jafn sterk og hjá þeim sem hafa starfað fyrir Mikael. Enda var Mikael blaðið og blaðið Mikael.

Háleitar hugsjónir verða mönnum stundum að falli. Það var sorglegt að sjá fallið verða að brotlendingu í hverjum fréttatímanum á fætur öðrum þessa viku. Nú tekur hins vegar við tími breytinga. Og vonandi mun hugsjón ritstjórans fyrrverandi rætast.

Mér leist ágætlega á hugmyndir Björgvins um að auka áhersluna á pólitík og viðskiptafréttir. Mæli þó með því að fasteignafréttum verði einnig gert hátt undir höfði. Þær selja.

Annars er ég á leiðinni til Akureyrar. Legg í hann nú í morgunsárið með Guðjóni félaga mínum. Stefnan er tekin á Fullkomið brúðkaup og skíðabrekkurnar. Nú er bara að vona að Ferósan standi sig betur en gamla Ferósan mín í Vestfjarðarferðinni.

Það var ekki góð tilfinning að vera fastur á Dynjandisheiði á Föstudeginum langa.

Sund

2006-01-12T13:25:00.000-08:00

Allir hafa gott af því að fara í sund. Ég fer í sund á hverjum degi. Stundum í ræktina. En stundum læt ég pottinn nægja. Oft hef ég velt fyrir mér hvað gerir sundið svona sérstakt. Einn vinur minn sagði að tilfinningin í sundlauginni væri líkust því að vera í móðurkviði.

Þess vegna liði manni svona vel.

Sundlaugin mín í Hafnarfirði heitir Suðurbæjarlaug. Við höfum líka sundlaug sem gengur undir nafninu Gamla laugin. Svo á víst að fara byggja nýja laug í Vallarhverfinu. Held samt að nöfnin munu halda sér. Elsta laugin hljómar ekki vel.

Það besta við Suðurbæjarlaugina eru útiklefarnir. Held þetta sé eina sundlaugin á landinu þar sem hægt er að fara í sturtu í útiklefanum. Það er ólýsanleg tilfinning að standa nakinn út í frostinu og horfa á snjókornin falla. Það toppar fátt að baða sig undir berum himni.

Svo má ekki gleyma föstu liðunum. Fastir liðir eru lífsnauðsynlegir. Og í suðurbæjarlauginni eru ófá skiptin sem maður hittir sama fólkið í pottinum, það er spjallað og menn halda ræður. Einu sinni sá ég pabba með sundhettu og froskalappir í hendinni boða anarkisma í miðpottinum.

Svoleiðis sér maður bara í Suðurbæjarlauginni.

Ég ráðlegg þess vegna öllum að fara í sund. Það brýtur upp daginn og þú getur tekist á við ný verkefni endurnærður. Svo kostar þetta ekki svo mikið. Ódýrara en bíó og ekkert hlé. Ekki nema þú skellir þér í gufuna, lokar augunum og lætur hugan reika.

Harmleikur

2006-01-10T11:53:00.000-08:00

Mér leið illa þegar ég heyrði að kennarinn á Ísafirði hefði svipt sig lífi eftir að DV birti frétt um meinta kynferðismisnotkun hans á ungum piltum. Mér leið illa því þetta hefði getað verið ég sem hefði skrifað þessa frétt. Eða Valur, vinur minn, sem vinnur nú á DV við að skrifa glæpafréttir.

Eða bara einhver á blaðinu. Við höfum allir skrifað svona fréttir. Eiríkur, Garðar, Breki eða Jón Trausti. Allir höfum við starfað eftir ákveðinni hugsjón. Hugmyndafræði sem gengur út á að finna sannleikan og gera honum hærra undir höfði en tilfinningum fólks.

Þetta er erfið stefna. Ég ætla ekki að tala fyrir aðra en í huga mínum blundaði alltaf sá ótti að einhvern tíman kynni eitthvað þessu líkt að gerast. Og það hefur gerst. Maður svipti sig lífi í morgun.

Hver ber sökina? Ég hlustaði á góðvin minn Bjarna Harðarson í Íslandi í dag áðan. Hann taldi blaðamanninn ekki bera sökina, ekki ritstjórana, heldur eigendur blaðsins. Þar erum við samt komin ansi langt frá gólfinu þar sem ákvarðanirnar eru teknar.

Og var þetta röng ákvörðun. Að birta þessa frétt? Ég man eftir frétt sem læriföður minn Kristinn Hrafnsson skrifaði. Um Fannar Ólafsson körfuboltakappa sem var sakaður um að misnota unglingsstelpur á meðferðarheimili. Eftir að Kristinn hætti héldum við áfram að skrifa um málið.

Ég skrifaði síðustu greinina með fyrirsögninni: Fannar er saklaus.

Ég vona að DV lifi af orrahríð næstu daga. Og ég vona að vinir mínir á blaðinu haldi haus meðan stormurinn gengur yfir. Því barátta DV hefur alltaf verið barátta við mistök. Fólk mun aldrei hrósa DV fyrir góðu hlutina en það mun nýta hvert tækifæri þegar blaðið misstígur sig.

Það er samt varla hægt að líta á þetta mál sem mistök. Þarna var einfaldlega gengið eins langt og hægt var innan glermúrs siðareglna blaðsins. Þess vegna er mikilvægt að dreginn verði lærdómur af þessu máli en ekki settir upp gapastokkar á götuhornum.

Á kannski að bíða með jafn viðkvæmar fréttir og misnotkun á börnum þangað til að minnsta kosti ákæra er komin?

Þessu hljóta DV menn að velta fyrir sér nú. Því almenningur mun ekki sætta sig við að Jónas Kristjánsson segi DV engan þátt eiga í þessu máli. Engan þátt? Ekki sá ég fyrirsögnin -- Einhentur kennari sagður nauðga piltum -- í neinum öðrum blöðum.

Veður

2006-01-06T06:25:00.000-08:00

Það áhugaverðasta við garðyrkjustarfið er veðrið. Þú horfir á veðurfréttir með meiri áhuga en á aðalfréttirnar um kvöldið. Þú ferð á internetið í hádeginu og athugar veðrið fyrir seinni partinn. Þú horfir til himins og spyrð sjálfan þig þegar rigningin breytist í él:

Var þetta í veðurspánni í gær?

Íslenskt veður er líka ótrúlegt. Dæmi: Gærdagurinn. Frá átta til tíu var eins og hellt væri úr fötu. Það lá við að mann rigndi niður. Holur fylltust af vatni. Vatnið rann niður göturnar. Í svona rigningu veitir regngalli ekki einu sinni skjól.

Hálftíma síðar var rigningin horfin. Snjóstormur tekinn við. Eftir hádegi. Stytti upp. Fallegt haustveður. Um kvöldið. Snjókoma og svo meiri rigning.

Íslenskt veður er eins og íslenska þjóðarsálin. Síbreytilegt, aldrei fyrirsjáanlegt og ótrúlega ýkt. Sem betur fer fengum við félagarnir í garðyrkjugenginu frí í dag. Enda spáð stormi í kvöld. Þegar lægðir og hæðir mætast verður partý. Ég ætla að halda mig heima.

Peningar

2006-01-03T11:27:00.000-08:00

Mér var boðin vinna um daginn á fjölmiðli. Svaraði: Ég stend hérna á frostnum sandhaugi að moka ofan í hjólbörur og líkar það vel. -- Sagði sem sagt pass.

Garðyrkjan er lúmskt erfið í þessu veðri. En áskorunin er skemmtileg.

Svo eru það peningar. Allt komið í háaloft vegna starfslokasamninga FL Group. Mér finnst þetta jafnvel enn furðulegra en kjaradómsmálið. Alþingismenn sjá ofsjónum yfir launum þeirra á frjálsa markaðnum og standa í einhverskonar kommúnistaleik þegar kemur að þeirra eigin kjörum.

Það eru ekki allir jafnir í samfélaginu og munu ekki verða.

Þegar alþingismenn loka augunum og vilja vísvitandi lækka eigin laun draga þeir trúverðugleika þeirra eigin embætta í efa. Þá verður ekki bara Ásdís Halla sem flýr láglaunastétt þeirra sem stjórna landinu til að taka við forstjórastóli heldur allir alvöru menn með viti.

Hvaða rugl er þetta svo að launin í samfélaginu séu orðin of há. Ég veit ekki betur en menn út um allan heim séu að fá milljarða fyrir að sparka í tuðru í beinni. Þetta er fólk sem þarf að stjórna fyrirtækjum sem hundruðir eða þúsundir byggja jafnvel afkomu sína á og hafa áhrif á hagkerfi landsins.

Mér finnst verra mál að laun þeirra sem stjórna landinu séu einungis svipuð og deildarstjóri í banka fær á mánuði. Ég heyrði í fréttum að einir átta háir stjórnendur í einhverjum banka væru með yfir tvær milljónir á mánuði. Það er launahærri hópur en ríkisstjórnin.

Hitt er svo annað mál að einstaka atvik -- eins og starfslokasamningur FL Group þar sem konu er borgað fyrir að þegja og starfslokasamningar Lífeyrissjóða við þjófa jaðra við glæpastarfsemi. Og slíkt er aldrei gott.

Nýtt ár

2006-01-02T10:38:00.000-08:00

Ég er ánægður með árið sem er liðið. Þetta hefur verið ár breytinga. En breytingar eru alltaf góðar. Ef þú lítur á þær þannig. Ekkert breyttist samt á áramótadjamminu um helgina. Frábær nótt endaði með því að stúlka hellti heilli kókflösku yfir mig.

Mér fannst ég ekki eiga þetta skilið. Ekki frekar en þegar einhver stelpa um daginn brenndi gat á jakkafötin mín. Nú eru jakkafötin bæði með brunablett og ötuð út í kóki. Eitthvað hlýt ég að hafa gert rangt einhverntíman.

Ég er að minnsta kosti farinn með jakkafötin í hreinsun.

En árið er liðið í skaut aldanna. Og ég líð áfram með árinu eins og snjókorn í golunni. Eftir þrotlausar spurningar skyldmenna minna um áform mín á komandi áfram hef ég sett saman lista í huganum: Ég ætla að leggja hellur til haustsins, klífa Mont Blanc í júlí og gefa út bók.

Ef ég næ að klára þetta þrennt verð ég sáttur.

Með kveðju
Símon Birgisson

Sorgleg staðreynd

2005-12-08T17:26:00.000-08:00

Bæjarstjórinn í Tasiilaq bauð okkur í kvöldmat í bæjarráðshúsinu. Kennarar úr skólanum auk ráðamanna í bænum voru einnig á staðnum. Þetta var ljúf stund. Margar ræður haldnar og við leystir út með gjöfum. Í miðjum matnum rak ég augun í dagblað sem lá á borði við hliðina á mér. Þetta var Grönlandsposten frá september síðastliðnum.

Á forsíðu blaðsins er mynd af dökkhærðum manni með hálflokuð augun. Andlitið er tekið, rauðir flekkir og grá hár bera róstursömu líferni vitni. Fyrirsögnin er sláandi. Har mistet far og mor ved selvmord. Mamma hans og pabbi frömdu sjálfsmorð.

Sjálf greinin er jafnvel enn meira sláandi en forsíðufyrirsögnin. Hún byrjar svona: Arthur Lennert Kristiansen er hættur að telja eftir að hafa náð upp í fjórtán.

"14 manns í fjölskyldunni minni, pabbi minn og mamma eða vinir mínir, sviptu sig lífi á árunum 1992 til 1997," segir Arthur. "Árið 1992 drekkti pabbi sér í höfninni. Fjórum árum síðar fylgdi móðir mín honum eftir."

Arthur þessi reyndi sjálfur að fremja sjálfsmorð. Hann leiddist út í óreglu og fíkniefni. Reykti hass daglega. Hann segir æsku sína hafa verið helvíti.

"Ég hef samt fyrirgefið foreldrum mínum að hafa beitt mig og systkyni mín grófu ofbeldi þegar ég var þriggja ára gamall. Þau læstu okkur inni í kjallaranum í þrjá daga án matar og drykkjar."

Í dag vinnur Arthur í samtökum sem berjast gegn sjálfsmorðum í Grænlandi. Það er gott. Á síðasta ári frömd 15 börn sjálfsmorð hérna í Tasiilaq. Það er allt of mikið.

Með kveðju
Símon Birgisson

Um æskuna

2005-12-07T17:52:00.000-08:00

Að sitja á hótelherbergi í Grænlandi. Með fartölvu og msn. Hlaupanótu dagsins á rúv í vefútvarpinu. Manni líður dálítið eins og maður sé að svindla. Á Grænlandi eiga menn að vera í slæmu símasambandi. Í óvissu um ferðina heim. Helfrosnir frá hvirfli til ylja. Sem betur fer er mér ekki kalt og símasambandið er ágætt. Ferðin heim er hins vegar annað mál.

Það er ótrúlega gaman að hitta krakkana hérna á Grænlandi aftur. Suma hef ég hitt áður. Þegar ég og Ólafur Kolbeinn fórum til Grænlands í sumar. Lentum inn í þessu skákævintýri og höfum verið með síðan. Því miður komst Óli ekki út í þetta skiptið. Allt flug féll niður í dag. Fjölmiðlafólk og skákmenn komust ekki lönd né strönd.

Ég held að krakkarnir njóti þess virkilega að fá okkur í heimsókn. Það komu um fjörutíu krakkar á skákæfingu hjá okkur í kvöld. Samt var ekkert mót og engir vinningar. Að sumu leiti held ég að krakkarnir sæki í að vera innan um fullorðið fólk sem kemur fram við það af virðingu. Enda hef ég ekki ennþá séð eitt einasta foreldri. Hvorki í þessari ferð né síðustu. Heima á Íslandi fara foreldrar allt með krökkunum. Á fótboltaæfingar, spilatíma, jafnvel í skólan. Hérna virðast vera tveim heimar. Heimur krakkana sem við erum þáttakendur í. Og svo heimur fullorðna fólksins, heimur félagslegra vandamála sem við fáum enga innsýn í.

Nema þegar einn strákur sagði við mig í kvöld að hann ætti enga mömmu -- hins vegar ætti hann þrjá pabba. "Þrjá pabba," sagði ég og spurði hvort þeir ættu allir heima í sama bænum. Nei, sagði strákurinn. "Alvöru pabbi minn er frá Bandaríkjunum en ég hef aldrei séð hann."

Ég spurði ekki hverjir hinir tveir væru.

Með kveðju frá Tasiilaq
Símon Birgisson

Teflt á göngum grunnskólans í Tasiilaq

2005-12-07T08:21:00.000-08:00

Fjórði dagurinn í Grænlandsreisu Hróksins er runninn á enda. Hópurinn hefur orðið vitni að magnaðri byltingu hér í Tasiilaq. Á þriðjudagskvöldi mættu yfir fjörutíu börn í félagsheimilið til að tefla á kvöldskákmóti. Fyrir rétt um ári síðan höfðu fæst börnin nokkurn tíman séð skákborð. Lífleg skákkennsla Henrik Danielsen í grunnskólanum hefur borið ríkulegan ávöxt. Skákin hefur blásið lífi í skammdegið í bænum.

„Áður en við komum var bara einn kennari sem sýndi skákkennslunni einhvern áhuga. Eftir að við komum hefur andrúmsloftið breyst. Kennararnir tóku við sér og í dag voru fimm bekkir skráðir í kennslu sem voru ekki áður á dagskrá. Á morgun verður kennsla allan skóladaginn,“ sagði Henrik Danielsen eftir skákmótið í gærkvöldi.

Henrik segir ekki sömu hefð fyrir skákkennslu á Grænlandi og á Íslandi. Á Íslandi sé það viðurkennt að skákin hafi þroskandi áhrif á börn – þjálfar minnisstöðvarnar og eykur einbeitingu sem skili sér í aukinni námsgetu. „Við útskýrðum þetta fyrir grænlensku kennurunum og eftir að við settum fjögur skákborð á gangana og kennararnir sáu krakkana sitja við tafl allan daginn var ekki aftur snúið. Á endanum var skólastjórinn farinn að taka myndir frammi á gangi. Svo mikil áhrif hafði skákin.“

En það er mikill munur á krökkunum hér í Tasiilaq í námsgetu. Sumir koma frá fjarlægum smáþorpum þar sem læsi er almennt mjög lítið. Þegar við fórum í heimsókn til Kuummiut í sumar kom í ljós að enginn kennarana talaði grænlensku meðan ekkert barnanna talaði dönsku. Öll börnin á austurgrænlandi klára svo grunnskólanámið hér í Tasiilaq sama hvar þau eru stödd í námsgetu.

„Það er mikill munur á bekkjunum,“ segir Henrik. „Eldri krakkarnir eru yfirleitt mjög áhugasamir og það var gaman að sjá hve mörg mættu á skákmótið í kvöld. Í morgun byrjuðum við hins vegar með bekk fyrir sérstök börn. Það var erfitt. Lítil einbeitning og mikið að læra á stuttum tíma. En þau voru mjög ánægð með gjafirnar, skákborðin, og sum af þeim voru farin að tefla út á gangi í lok dags. Besta kennslan er auðvitað þegar börn kenna börnum og það eru þau farin að gera. Börnin í Tasiilaq.“

Og það var stór hópur ánægðra barna sem var samankominn í félagsheimilinu í kvöld. Yfir fjörutíu talsins. Við höfðum auglýst mótið í kennslustundum í skólanum og orðrómurinn virtist hafa breiðst út. Trúlega skemmdi ekki fyrir að tekið var fram að allir fengju verðlaun, sama í hvaða sæti menn lentu. Á endanum voru það 33 börn sem kepptu á mótinu og lenti hinn ótrúlegi Mikisuluk Motzfeld í fyrsta sæti.

Henrik segir: „Þetta er stórkostlegur árangur. Betri árangur en ég hafði vonað. Börnin skemmtu sér afar vel í kvöld enda tel ég mikilvægt að gefa krökkunum tækifæri til að tefla og skemmta sér. Það var einnig mikilvægt að allir fengu verðlaun. Þannig fá krakkarnir tilfinningu fyrir árangri. Tilgangurinn hér á Grænlandi er ekki að búa til nýjan Kasparov heldur að hjálpa krökkunum að þroskast og læra. Gefa þeim tækifæri til að prufa eitthvað nýtt. Að mínu mati er skákbyltingin hafin hér á Grænlandi. Heimamenn hafa tekið risastórt skref.“

Birtist einnig á www.hrokurinn.is

Óvæntur fengur

2005-12-05T10:13:00.000-08:00

Klukkan er hálf þrjú hér í Tassiilaq og það er þegar orðið dimmt. Snjónum kyngir niður. Á göngum grunnskólans sitja grænlensk skólabörn yfir skákborðum. Henrik Danielsen stórmeistari hefur eytt deginum í skólanum og kennt tugum barna mannganginn. Í kvöld verður meiri skákkennsla í félagsheimili bæjarins. Bæjarbúar hafa tekið vel á móti Hróksmönnum. Skákin er að festa sig í sessi í Tassiilaq.

Nú eru allir liðsmenn Hróksins á Grænlandi komnir saman. Ferð þremenningana Hrafns Jökulssonar, Henrik Danielsens og Símonar Birgissonar til Kuummiut gekk framar björtustu vonum. Sigurður Ísmaður hélt utan um hópinn og skilaði honum heilum heim í gær, sunnudag. Það voru þreyttir Grænlandsfarar sem lögðust til svefns á Hótel Angmassalik.

Enda voru töluverð átök að sigla frá Kuummiut til Tassiilaq. Þrátt fyrir að siglingaleiðin væri sögð lokuð hélt Sigurður Ísmaður af stað og braust í gegnum ísbreiðuna af fítonskrafti. Það var þá sem við hittum Grænlenskan veiðimann sem sat einn í bát sínum umkringdur ís. Í skyndi var tekin sú ákvörðun að gefa þessum gamla manni mikilvægasta hlutinn um borð. Og þar sem skákborðin voru öll komin í hendur barnanna í Kuummiut dró Henrik Danielsen upp forláta silfurúr sem var komið yfir til grænlenska veiðimannsins. Það var því óvæntur fengur sem gamli maðurinn sneri með heim á leið þegar hann sigldi til móts við sólarlagið.

Þær eru fáar – stundirnar milli stríða – hér á Grænlandi. Klukkan sjö í morgun var haldið niður á flugvöllinn og þyrla fyllt af skákborðum, jóladagatölum og glaðningi handa krökkunum. Stefnan var sett á smáþorpin Tiniteqilaaq og Isortoq. Um 200 manns búa í hvoru þorpi sem eru yst á austurströndinni. Símon Birgisson og Arnar Valgeirsson flugu með þyrlunni en flugið var alfarið gefið af Air Alpha sem hefur reynst ómetanlegur bakhjarl í ferðinni.

Fyrst var flogið til Tiniteqilaaq þar sem Alice P. Mikaelsen skólastýra tók á móti okkur og stjórnaði með harðri hendi þegar skákborðunum var dreift til krakkana. Lítill tími gafst þó til skákkennslu því fyrsti grænlenski þyrluflugmaðurinn, Per Hennings, þurfti að halda uppi áætlunatímum áður en veðrið versnaði. Það reyndist rétt ákvörðun því um leið og við fórum í loftið eftir síðari heimsóknina í Isortoq skall á þoka og skömmu síðar var byrjað að snjóa.

Þetta voru fyrstu heimóknirnar til Tiniteqilaaq og Isortoq á vegum Hróksins en ekki þær síðustu. Sérstök áhersla var lögð á að gefa skólunum skákskýringaborð svo hægt verði að kenna börnunum þegar Hrókurinn lítur næst við.

Skólabjallan glymur hér í grunnskólanum í Tassilaq. Börnin hlaupa út í náttmyrkrið. Út í frostið og glitrandi snjókomuna. Og börnin eiga það sameiginlegt með okkur Hróksmönnum að hlakka til næstu daga. Enda aldrei leiðinlegt þegar skákin er annarsvegar.

Birtist einnig a www.hrokurinn.is

Kuumiut

2005-12-03T15:28:00.000-08:00

”Loksins, loksins,” voru fyrstu orð Hrafns Jökulssonar, forseta Hróksins, þegar hann steig niður fæti á Grænlandi um hádegisbilið í dag. Bjart og stillt veður gaf góð fyrirheit um daginn þrátt fyrir ískyggilegt frost sem beit í kinnar þegar hópurinn hélt af stað frá flugvellinum í Kulusuk. Stefnan var sett á smábæinn Kuummuit og höfuðborg austur Grænlands Tassilaq.

Grænlandsfarar Hróksins skiptu með sér verkum fyrsta daginn. Henrik Danielsen stórmeistari, Hrafn Jökulsson og Símon Birgisson sigldu með Sigurði Ísmanni til Kuummiut. Meðan fararstjóri ferðarinnar, Stefán Herbertsson formaður Kalaks ásamt Arnari Valgeirssyni og Geir Þráinssyni flugu með þyrlu til Tassilaq. Þar voru tvö skákmót í fullum gangi og sigraði hinn 14 ára Grænlenski liðsmaður Hróksins, Mikkisuluk unglingamótið og var með örugga forystu meðal fullorðinna síðar um daginn.

Siglingin til Kummuit var ævintýri líkust. Sólsetrið varpaði fallegri birtu á sjávarflötin þrátt fyrir að enn væri aðeins hádegi. Köld norðaustanáttin hafði opnað siglingaleiðina. Stærstu jöklarnir hopað í vindinum. Samt var á stundum ógnvekjandi að heyra ísjakana brotna á stefni bátsins. Klukkan þrjú var sólin horfin og myrkrið tók á móti okkur í Kummiut. Skínandi stjörnur og dansandi norðurljós á himninum vísuðu veginn inn í bætinn. Á stórum traktor ruddi Íslendingurinn Haukur Vernharðsson götuna fyrir þann fjölda skákborða og jóladagatala sem biðu grænlensku barnanna.

Og það var ánægjustund hjá börnunum í Kummuit sem voru samankomin í félagsheimili bæjarins á laugardagsskemmtun. Sjaldan eða aldrei hafa liðsmenn Hróksins orðið vitni að jafn einlægri gleði og fögnuði og þegar skákborðin frá Pennanum voru dregin upp úr kössunum og jóladagatölum frá Lyonshreyfingunni dreift. Brosandi röðuðu þau taflmönnunum upp og þó manngangurinn væri ekki sá sami á öllum borðum var gleðin í augum barnanna allsstaðar jafn ósvikin.

Á morgun munu grænlandsfarar Hróksins koma saman í Tassilaq, ”ef helvítis ísinn verður ekki kominn,” eins og Siggi Ísmaður myndi orða það. Þar heldur skákævintýrið áfram út vikuna. Hér í Kummuit eru hundarnir farnir að ýlfra í kór. Urriðinn sýður í pottinum hjá Sigga. Og Hrafn Jökulsson og Henrik Danielssen sitja hljóðir yfir skák. Enda mikið sem hefur afrekast á einum degi. ”Þetta er ekki ein stærsta stund Hróksins,” sagði Hrafn Jökulsson, uppgefinn í enda dagsins. ”Þetta er sú lang stærsta.”

Birtist einnig á heimasíðu Hróksins. www.hrokurinn.is

2005-12-02T09:20:00.000-08:00

Símon á Grænlandi í sumar. Fékk sýkingu í augað og var þess vegna með lepp. Myndina tók Ólafur Kolbeinn Guðmundsson á flugvellinum í Tassilaq.

Skítalykt í Hafnarfirði

2005-12-02T08:47:00.000-08:00

Á forsíðu eina dagblaðsins með viti eru sláandi fréttir. Skemmdarvargur gengur um Víðistaðaskóla og skítur í skólatöskur. Einhverjum kynni að bregða við þessar fréttir. Þegar ég var lítill í Lækjó létu hrekkjalómarnir sér nægja að fela töskur í ruslatunnum eða henda þeim í lækinn.

Annars hefur alltaf eitthvað verið rotið við Víðistaðaskóla. Man þegar allt varð vitlaust í firðinum eftir að upp komst að rítalíni væri troðið í nemendur. Kannski eru þeir búnir með rítalínið og sitja í staðinn uppi með kúkóða nemendur.

Eiríkur Örn Norðdahl er uppáhalds bloggarinn minn. Hann er líka besta skáld af þeim sem ég hef ekki lesið eina einustu bók eftir sem ég veit um. Einu sinni bloggaði Eiríkur um mig. Sagði að ég ætti skilið af smitast af klamydíu. Sagði:

"Láti Símon ekki af þessari siðprýði sinni þá verð ég mér persónulega úti um klamidíu, ríð honum í rassgatið og smita hann af henni."

Mér var brugðið. Helgina áður hafði ég nefnilega gefið honum uppáhalds pípuna mína. Stærri gjöf er vart hægt að hugsa sér.

Klamydíusárin eru nú gróin. Það sem Eiríkur vissi reyndar ekki er að ég hef einu sinni fengið klamydíu. 16 ára gamall. Það er ekki skemmtilegt. Sem betur fer er hægt að lækna þennan leiðindarsjúkdóm með einni pillu. Það er í raun hægt að lækna allt með einni pillu í dag.

Ég legg til að fundinn verði upp pilla sem getur læknað kúkastrákinn í víðó.

Ástæðan fyrir því að ég minnist á Eirík er að hann skrifar nú á heimasíðu sína um bókmenntaverðlaun Íslands. Fyrsta greinin sem ég skrifaði í DV var um þessi sömu verðlaun. Þá kallaði ég þau bókmenntaverðlaun forlagana -- ekki höfundana.

Ég er þó ósammála Eiríki sem býsnast yfir því að Sjón sé ekki tilnefndur. Sjón er versta skáld af þeim sem ég hef ekkert lesið eftir sem ég veit um. Svo slæmur að ég ætla aldrei að opna bók eftir manninn. Las reyndar einu sinni efnisyfirlitið í ljóðabók eftir hann. Það var skemmtilegt.

Á morgunn er Grænland með öllum sínum hafís, norðurljósum, áfengi og sjálfsmorðum. Ég ætla að reyna að blogga frá Kummiut. Maður getur ekki annað en hlakkað til.
SB

Fyrsti desember

2005-12-01T13:12:00.000-08:00

Þetta er bloggsíða Símon Birgissonar, hellulagningarmanns og fyrrverandi blaðamanns á DV. Fyrir nokkrum mánuðum hélt ég úti annarri bloggsíðu sem hét Snápurinn. Henni var lokað. Nú skrifa ég undir grafskrift rithöfundarins Nikos Kazantsakis. Orðum sem eru rituð á legstein hans. Fyrir mig tákna þessi orð nýtt upphaf. Heimspekilega leiðsögn í lífinu.

Á laugardaginn held ég til Grænlands. Á vit ævintýranna. Þetta er í annað skiptið sem ég fer til þessa ótrúlega lands. Fór með Hróknum að kenna skák. Eftir þá ferð samdi ég ljóð.

Húsin í Tassilaq
sviðsmynd í spaggetívestra

Nukkurak spennir bóginn
á fyrstu byssunni sinni

hann er tólf ára

um morguninn batt systir hans
hestahnút á þykkt reipi

og herti að

Í Tassilaq fá krakkarnir
byssuleyfi tólf ára

þeir yngri deyja ekki ráðalausir
SB